-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۰ مهر ۵, سه‌شنبه

عقب نشینی تلخ تیم حکومت کابل

به تاریخ سه میزان 1390 رئیس جمهورکرزی درجلسۀ «شورای امنیت ملی» که درآن مقامات ارشد نیروهای بین المللی نیز اشتراک داشتند، از نیروهای خارجی درخواست کرد که برای حفاظت ازجان «شخصیت های ملی» وبلند پایه همکاری کنند. این تقاضا درواقع یک «چرخش» تلخ و دیرهنگام درموضع حکومت محاسبه می شود. از زمان کمپاین دولتی در مورد « افغانیزه کردن» امور امنیتی ومدیریتی درافغانستان، چنین درخواستی از زبان آقای کرزی شنیده نشده بود. ظاهراً ترور استاد ربانی، همه را تکان داده و لاجرم به تجدید نظر مواضع احساساتی شان آگاه کرده است. آقای کرزی پس از تحویل گیری «مسئولیت» تأمین هفت شهر نسبتاً آرام از دست نیروهای خارجی، با صراحت اعلام کرده بود که حتی اگروضع دوباره درمناطق مذکور رو به خرابی برود، افغانستان دوباره خواهان کمک نظامی از خارجی ها نخواهد شد. رژیم می خواست با پاهای چوبی به سفر زندگی ادامه دهد و حتی درمسابقات دوش منطقه ای با همین پاهای مفلوج اشتراک کند. پس حالا چه چیزی تغییرکرده است که آقایان آن هم فقط برای حفاظت از جان مقامات ارشد ورهبران بلند پایه دست کمک بازهم به سوی «اشغالگران» دراز می کنند؟ اگرتغییری هم در کارباشد، چیزی را در برنامۀ پاکستان وامریکا تغییر نخواهد داد.
من درین موضع گیری های دراماتیک، عقب نشینی از سرناگزیری تیم حکومت دربرابر امریکا را می بینم؛ این حقیقت را می بینم که سران حکومتی از خطرسقوط وترور به وحشت افتاده اندو متوجه شده اند که با روش های احساساتی وشعاری نمی شود مملکت را که با انواع خطرات ازداخل وازسوی کشورهای منطقه رو به رو است، اداره کرد. جامعۀ بین المللی هم به اندازۀ مساحت عقب نشینی حکومت، طناب تحریم ها را شل کرده است. امروز اعلام شد که بخشی از کمک های مالی صندوق جهانی پول به افغانستان که ازماه ها به این سو «معلق» شده بود، دوباره دراختیار افغانستان قرارمی گیرد.