-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۰ شهریور ۱۹, شنبه

حکومت ازبازی خارج شده؛ آینده چه می شود؟

از زمان شروع بازی سیاسی با قطعۀ «مذاکره با طالبان» حکومت آقای کرزی دریک دوره توانست برای امتیازگیری ازغرب ومقابله با تهدیدهای براندازی احتمالی ازسوی غرب با قطعه طالب «خوب» بازی کند. چنان که مقامات امریکایی را به عقب نشینی واداشت وطناب خواسته های خود را چنان شل کردند که سران ارگ فکرکردند، امریکا به اصطلاح به «کوک» خود فهمیده است. اما درمراحل بعدی، این قطعه در دست غرب وامریکا افتاده است. کشوری که ازهررهگذر به یاری جهانی نیازمند است، سیاست گذاری هایش را با واقعیت های عینی ومثبت باید تعیین کند. از زمان انتشار اطلاعات رسانه ها درمورد دیدار هیأت امریکایی با مسؤولان طالبان درجرمنی وقطر، حالا دولت افغانستان کم کم دارد از بازی خارج می شود. همان دهل را که کرزی بدون درنظرداشت شرایط واقعی درداخل افغانستان و بدون اعتنا به پالیسی کشورهای متحد غربی درافغانستان یک طرفه و یک تنه می کوبید، حالا همان دهل با نظم وآرایش وسیع تر، موجه تر به وسیله امریکا و غرب درمورد «ضرورت» مذاکره با طالبان کوبیده می شود.
ازدست دادن ابتکار مصالحه با طالبان وچانس بیشتربازی سیاسی ازآن، حکومت را با بحران سختی درداخل مواجه کرده است. آقای ربانی وشورای صلح مثل زخم روی بازوی دولت، فقط خرج برمی دارند و عذاب می آفرینند و چیزدیگری ازآن به دست نیامده است. طالبان که گرداننده کارکشته یی مثل پاکستان درعقب خود دارد، با پیگیری جنگ ونمایش بی رحمی های سازمان داده شده، راه خود را ادامه داد واز کشمکش میان واشنگتن وکابل برای پیشدستی مذاکره با طالبان حداعظمی استفاده را بردند. اول این که دراذهان عمومی تزلزل افتاد ومردم به این گمان افتادند که طالبان پیروزمیدان معرکه اند و حالا امریکا و کابل محتاج آشتی با آن ها هستند. حال آن که واقعیت ها چیز دیگری  هستند. این تصویرپردازی های تبلیغاتی بود که مردم را نسبت به همه چیز و نسبت به آینده بی اعتماد کرده است.
واقعیت امر این است که قطعه اصلی بازی سیاسی و جنگی طالب دردست پاکستان است. پاکستان هنوز متحد راهبردی وغیرقابل چشم پوشی برای غرب است. سران اطلاعاتی پاکستان بارها گفته اند که به جای طالبان بیائید با ما مذاکره کنید. موقف نرمتری که ملاعمر درپیام عیدی نشان داد؛ عیناً بیان تازه موقف سیاسی پاکستان است. این مانور سود تبلیغاتی برای طالبان به بارآورد که هیچ گاه به حیث یک جریان سیاسی و نظام مند درکشور مطرح نبوده است. این طور به نظر می رسد که درعدم یک پالیسی ملی وآینده نگر درحکومت، بازی سیاسی با قطعه طالبان اکنون به طور مشترک از سوی پاکستان وامریکا پیش برده می شود. این وضع به معنای خروج ضلع سوم بازی از میدان است.  درین صورت، آینده حکومت را چه گونه می توان توضیح داد؟