-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۰ آبان ۶, جمعه

عواقب تنش با امریکا و پاکستان

سکوت پاکستان دربرابر افغانستان به زودی می شکند. بی تردید موضع گیری های حکومت افغانستان دربرابر پاکستان و امریکا باعث شده تا همسویی میان پاکستان وامریکا به طور دیگری شکل بگیرد. پاکستان تلاش های خود را به هدف قانع کردن امریکا جهت قبول طرح صلح درافغانستان تشدید کرده است. پرخاشگری حکومت دربرابر قدرت های غربی، امکان طلایی را به پاکستان داده است تا درعرصۀ دپلوماسی واطلاعاتی، جایگاه خود را به حیث فکتور کلیدی همکاری با امریکا استوار سازد. درقدم نخست، واکنش مخرب پاکستان نسبت به امضای پیمان استراتیژیک با هندوستان، قابل پیش بینی است.
جنرال مشرف رئیس جمهور پیشین آن کشور نیز درکنار کانال مختلف تماس با محافل اثرگذار درکاخ سفید، درنقش سفیر ولابی آی، اس، آی با لایه های مختلف پژوهشگران وکارگزارانی که می تواند برسیاست های امریکا اثرگذار باشند، ازنزدیک کارمی کند.
چون پاکستان به طورمعمول به داخله صریح درکشتار وانتحار درافغانستان متهم دانسته شده است، عملیه های بعدی خود را به اشکال فریبنده یی انجام خواهد داد تا ردیابی و کشف نشانی سرنخ اطلاعاتی آن کشور، برای نهاد های امنیتی افغانستان دشوار باشد. حتی احتمال می رود تا حملات خرابکارانۀ بعدی را طوری طرح ریزی کنند که سرچشمه های آن، از دورن مراجع قدرت درداخل افغانستان قابل شناسایی باشد! آنتن های ارتباطی درکابینه عمدتاً دردست ایران و پاکستان قرار دارد واین وضع به پاکستان امکان می دهد که با دست باز به عمیات جدید علیه هرکسی که خواسته باشد دست بزند. چون بحث معامله برسرمنافع درپیش است، خیلی محتمل است که برسبیل همکاری های اطلاعاتی، ایران مجموعه یی ازاطلاعات خود را که از درون نهاد های قدرت درکابل به دست می آورد، نیز دراختیار پاکستان قراردهد. اطلاعات دقیقی وجود دارد که همسویی اطلاعاتی میان ایران وپاکستان درامور افغانستان وجود دارد.
ازسوی دیگر، امریکا پس ازآن که از سوی کرزی درچند مورد دست رد به حضور وهمکاری های شان زده است، کاملاً سرخورده شده اند و دربرابر هرحادثه یی که ازجانب پاکستان درافغانستان طرح ریزی وعملی شود، نقش تماشاچی را خواهد داشت. برخی نمایندگان درکنگره امریکا اخیراً همین موضوع را بیان کرده اند.
زمستان درپیش است وازهمین حالا، بندش وکارشکنی درمسیرتردد کاروان های تجارتی از پاکستان به افغانستان شروع شده است. ادامۀ اخلال درروند تدارکات، سبب ایجاد یک حالت انفجاری درجامعه می شود. هیچ یک از ناظران وکارشناسان به کرزی توصیه نکرده اند که برای پرهیز ازمقابل شدن با حالتی وخیم، دربرابرپاکستان کرنش کند. نظریه و  مشوره این بوده است که تیم حکومت نباید خلاف مصالح ملی که عواقب آن به زیان افغانستان تمام شود، دربرابر امریکا، انگلیس ودیگر متحدان بین المللی افغانستان موضع گیری غیرموجه را ادامه دهد.
افغانستان ازهیچ نگاهی روی پاهای خود راه نمی رود. ناتوانی وفسادسالاری، مردم را گام به گام ازحکومت دورکرده و صفوف طالبان را تقویت کرده است. اختاپوف اطلاعاتی ایران، ادامه هرج ومرج را به منافع خود وبه زیان امریکا می داند و سعی دارد حکومت را تا آخرین لحظه از نزدیکی با امریکا برحذر دارد. حکومت بایدهشدار را جدی بگیرد. به سیاست اشتباه بیش ازین ادامه ندهد. این وضع طالبان را تقویت کرده وپاکستان را درنظرجامعه جهانی برمسند مشروع می نشاند. اتحاد رسمی ترپاکستان وطالبان، نفوذ پاکستان برنیمی ازحکومت وکنارکشیدن امریکا از صحنه، زمینه را نه تنها برای ایجاد تغییر خشونت بار درافغانستان فراهم می کند؛ بلکه امیدهای مردم و دست آورد های ده سال اخیر را از شکل می اندازد.
درذهن مردم این پرسش مهم شکل می گیرد که چرا رئیس جمهور کرزی، سیاست تضرع وپراز تشویش را درپیش گرفته است وبه طریق غیردپلوماتیک سعی دارد مقامات آن کشور را درمورد این که ازناحیۀ امضای پیمان استراتیژیک هیچ خطری برای پاکستان متصور نیست، قناعت بدهد؟ یک نگاه به ماهیت تاریخی کینه ورزی های پاکستان وهند همه چیز را روشن می کند. حالا که حکومت به چنین اقدامی دست زده است، مسئولانه ومردانه از سیاست خود دفاع کند. التماس وزاری به پاکستان به معنی آن است که ما اشتباه کرده ایم وطلب بخشش می کنیم.
پاکستان بی رحم ترازآن است تا تلاش شود کودکانه فریبش داد.