-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۰ آذر ۹, چهارشنبه

کنفرانس بن بدون طالبان و پاکستان


هشت صبح- کابل
سوال اساسی این است که عدم حضور طالبان و پاکستان چه تاثیری بر فیصله‌ها و اهمیت این نشست خواهد داشت؟‌

عدم حضور طالبان در بن اول سبب شد تا 10 سال تمام از آن نشست به‌عنوان یک نقیصه در قضیه‌ی افغانستان یاد شود. بسیاری از آگاهان، یکی از ناکامی‌ها را در تامین صلح و ثبات، عدم حضور  مخالفان در بن‌اول می‌دانند. اکنون این نگرانی مطرح است که با توجه به جایگاه پاکستان در منطقه و به‌عنوان بخشی از مشکل در قضیه‌ی افغانستان بن‌دوم نتواند به خواسته‌های اساسی دست یابد. به نظر می‌رسد که پاکستان در آستانه‌ی نشست مهم بن‌، با عدم حضور خود میزان تاثیرگذاری‌اش را در قضیه‌ی افغانستان به نمایش می‌گذارد و پاکستان به‌ خوبی درک کرده است که ابزارهای مهم ناامنی را در افغانستان در اختیار دارد. هم‌‌اکنون طالبان، گروه حقانی، حزب  اسلامی و گروه‌های مسلح دیگر به‌عنوان بازوی آی‌اس‌آی در افغانستان  عمل می‌کنند.
این گروه‌ها در خاک پاکستان دارای موقعیت بوده و از همان منبع تغذیه و تجهیز می‌شوند. پاکستان به‌خوبی می‌داند که توان مقابله با امریکا و ناتو را در جای دیگر ندارد. پاکستان پس از کشته‌شدن سربازانش عملا احساس حقارت کرده و برای جبران آن دست به هر اقدامی که غرور غربی‌ها را بشکند، خواهد زد.
به نظر می‌رسد که پاکستان تا سال 2014 از هر روشی که بتواند پروسه انتقال مسوولیت را خدشه‌دار کند، استفاده خواهد کرد. گمان می‌رود که در صورت عدم حل مشکل میان ناتو و پاکستان، موجی از ناامنی‌ها و ترورها در افغانستان افزایش پیدا کند. پاکستان در سال‌های اخیر از تمام ظرفیت‌ها و تاکتیک‌ها برای ناامنی افغانستان استفاده کرده است.
پاکستان از منظر افغان‌ها بخشی از مشکل است، نه بخشی از راه‌حل. ‌حالا حکومت افغانستان انتظار دارد که این بخشی از مشکل در حضور رهبران کشورهای جهان حضور داشته باشد تا دیدگاه‌های جهان را شنیده و از نقش منفی خود آگاه شود.
حال باید دید که رهبران جهان در نبود پاکستان چگونه نسبت به این کشور قضاوت خواهند کرد. آیا عدم حضور پاکستان به‌عنوان آغاز انزوای سیاسی پاکستان تغییر خواهد کرد و یا آن‌که این غیابت می‌تواند سرآغاز یک چالش دیگر در برابر فیصله‌های جامعه‌ی جهانی به‌شمار خواهد رفت.
به‌هرحال نشست بن‌دوم برای افغانستان که در آستانه‌ی انتقال مسوولیت امنیتی قرار دارد، یک فرصت طلایی و مهم است. نبود طرف‌های اصلی مانند طالبان و پاکستان از یک‌‌سو می‌تواند نشانی از انزوای آنان به شمار آید و از سوی دیگر می‌تواند نگرانی‌هایی را به همراه داشته باشد.