------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

ه‍.ش. ۱۳۹۰ آذر ۵, شنبه

ظهور «حزب التحریر» درافغانستان


دانشگاهیان حزب التحریر وطالبان
حزب التحریریک حرکت  فکری شدیداً حساس درسطح منطقه است که اکثریت اعضای آن را جوانان خونگرم، آرمان گرا، ضدفساد و مشتاق بازگشت به خلافت اسلامی تشکیل می دهد. این جریان حالا همچون رخنۀ پیچاپیچ وخاموش آب درلای سنگ ها، گسترش یافته است.

شاخه های فعال این جریان درآسیای مرکزی وافغانستان وآسیای جنوبی حضور دارد. درهرجایی که ظلم وبی عدالتی وچپاول به اوج خود می رسد، حزب التحریری ها به عنوان بدیل ویرانگری دربرابر نابرابری وستم به عرصه می آیند.
ریشۀ این حرکت بومی نیست، منطقه یی وحتی جهانی است. ازیک نظردرسطح افغانستان، اگربازهم معادله برهم بخورد، این حرکت، جایگزین پدیده طالبان خواهد بود که مرز نمی شناسد وتاجک وپشتون وهزاره را دریک دیگ آرمانگرایی به اصلاح «دم» می دهد.
برای من همیشه این سوال مطرح است: آیا حزب التحریرپوشش بعدی واقعیت ها درافغانستان ومنطقه خواهد بود وسرانجام طالبان جای خود را بالطبع به این گروه خالی خواهند کرد؟
درحالی که گروه طالبان به شدت ناسیونالیست وبومی اند، حزب التحریری ها جهانی وبی مرز اند.
گزارش های دقیقی وجود دارند که حزب التحریر اندک اندک طی سال های اخیر به پناه گاه منتقدان، ناراضیان ودادخواهان تندرو مبدل شده است. رهبری وتشکیلات حزب التحریربه همان اندازه یی مرموز وبه چشم نیامدنی است که دیدن ملاعمر تا امروز، حسرت به دل دوستان ودشمنانش نشانده است. اکنون حزب التحریر وطالبان به عنوان دو رقیب پرنفس درصحنۀ کابل ودیگر شهرهای کشور به جلو می روند. تمرکزاین دو نحلۀ فکری وعملیاتی درسال های اخیر، بستر دانشگاه ها بوده است.
بربنیاد دیدگاه سنتی، دانشگاه ها علی الاصول، به حیث گاهوارۀ روشنگری، اعتدال، ترقی پسندی وکسب علوم پیشرفته تعریف شده است. نسل هایی که قلوب شان برای رهایی ازچنگ مذلت وفقر می تپد، سراز اجتماع فکری ومدنی دانشگاه ها برون می کنند وکارزار نجات را ازهمین بستر می آغازند. اما واقعیت جدید دردانشگاه کابل و دیگرنهاد های آموزش عالی کم وبیش حضور پررنگ تحرکات گروه هایی از نوع حزب التحریر وطالبان را گواهی می دهد.
دانشجویان دارندۀ دیدگاه های پیشرو ومعتدل با گذشت هر روز درچنبرۀ حضور گروه های تحریروطالبان فشرده می شوند. واکنش این گروه ها نسبت به اختلاط روابط میان دختران وپسران ونحوۀ پوشش دختران با هم شباهت دارد و این مسأله آرام آرام می تواند یک حالت انفجاری را به وجود بیاورد. ستیزه گری آشکار دانشجویان وابسته به تحریر وطالبان درزمینۀ پوشش دختران ودیگر مسایل از پخش شب نامه ها شروع شده وبه اعلامیه های آشکار برروی دیوارهای دانشگاه امتداد می یابد.
اگرانتظام قانون ونظم اجتماعی درنتیجۀ برقراری حاکمیت منصف ومسئول دولتی دردانشگاه ها ضمانت نشود، دیر یا زود شاهد درگیری های خونین ومرگبار میان دانشجویان خواهیم بود.