-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۰ آذر ۸, سه‌شنبه

رؤیای تباه شدۀ ایجاد دولت سالم درافغانستان


روزنامه تایمز لندن در شماره اخیر خود مطلبی دارد تحت عنوان رویای تشکیل یک دولت سالم در افغانستان، با غلفت، یاس و مرگ در این کشور به نا امیدی تبدیل شده است.

به نوشته روزنامه برنامه نجات افغانستان از طالبان در ماه اکتوبر سال 2001  در شش هفته تکمیل شد و امریکا 12 نفر تلفات داشت. اما نارسایی های بعد از آن این پیروزی را تحت شعاع خود قرار داد.

به نوشته روزنامه تایمز در کنفرانس بن در دسمبر سال 2001،  افغانستان در صلح نسبی قرار داشت و در آنوقت هیچ ضرورتی برای 150 هزار  سرباز غربی در افغانستان حس نمی شد. در این کنفرانس دو برسه بخش از اشتراک کننده گان از پادشاه سابق حمایت کردند که رهبری افغانستان را به عهده بگیرد، اما امریکا بر حامد کرزی تاکید کرد که او یک جوان از گروه اکثریت پشتون در افغانستان می باشد و با نظریات بیشتر دموکراتیک حکومت را اداره خواهد کرد.

گروهی که در این کنفرانس حضور نداشت گروه طالبان بود.  این کنفرانس سبب شد که در افغانستان بعضی ارزش های دموکراتیک حاکم شود، از جمله 25 فیصد چوکی های پارلمان برای زنان تخصیص داده شد، آزادی بیان و مذاهب در قانون اساسی  ضمانت گردید،  ملیاردها دالر کمک های خارجی به افغانستان سرازیر شد، اعمار مکاتب، شفاخانه ها و بناهای دیگر در افغانستان آغاز گردید و شبکه زراعت دوباره فعال شد.

اما در سال 2003  توجه به عراق جلب شد و افغانستان در زیر شعاع آن نا پدید گردید. در این مدت طالبان دوباره به فعالیت آغاز کردند و فساد اداری در افغانستان به اوج خود رسید.  حکومت امریکا در ماه اگست گذشته تخمین کرد در حدود 360 ملیون دالر کمک های امریکا، در نهایت کار مستقیماً بدست طالبان رسیده است. علاوه بر آن از سال 2006 به این سو تلفات امریکا به  2000 سرباز و تلفات بریتانیا به 400 نفر می رسد، که این موضوع  در داخل این کشورها بدبینی را برضد جنگ بیشتر ساخته و در خود افغانستان هم کشته شدن افراد ملکی از جمله اطفال مردم افغانستان را هم در مقابل قوای خارجی حساس ساخته و روز بروز بدبینی را علیه آنها بیشتر می سازد.

مجله اکانومیست هم در شماره اخیر مطلبی دارد در مورد مصرف بیهوده یک مقدار  از کمک های خارجی در افغانستان  که در بخش آن می نویسد: افغانستان فعلاً به اقتصاد جنگ وابسته است که به اساس آن ملیاردها دالر به این کشور سرازیر می شود و سبب شده است که نرخ هرچیز بلند برود از خدمات گرفته تا مواد اولیه.

به نوشته مجله ختم جنگ در افغانستان شاید این وضع را تغیر بدهد و دیگر پول های  گزاف به این کشور سرازیر نشود، اما از سوی دیگر بیرون رفتن  سازمان های پر مصرف خارجی و نبود معاشات بلند، تعادل اقتصادی را در این مملکت ایجاد خواهد کرد. به نوشته مجله تعداد زیاد از تحلیلگران اقتصادی به این نظر اند که بهتر است کمک های خارجی به افغانستان از طریق حکومت آن به مصرف برسد. اما با در نظرداشت فساد اداری  که در این حکومت وجود دارد، اینهم معلوم نیست که  چه مقدار این پولها واقعاً برای بهبود کشور به مصرف خواهد رسید و چه مقدار دیگر آن به هدر خواهد رفت.