-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۰ دی ۹, جمعه

تماشای فیلم نسل قندز؛ جنگ دیگران


خبرگزاری مهر: نمایش فیلمی مستند درباره وضعیت مردم افغانستان، گردش بر روی راین با قایق و حضور در کنفرانس خبری مشترک بان کی مون و وستروله از مهمترین برنامه های روز پنجم سفر بود.

طبق برنامه بعدازظهر شنبه سوم دسامبر (دوازدهم جدی) پس از اتمام نشست نمایندگان جامعه مدنی افغانستان به تماشای فیلمی در مورد جنگ این کشور در سالن موزه هنرهای بن رفتیم. فیلم مستند "نسل قندوز؛ جنگ دیگران" به زندگی مردم شهر قندوز مرکز ولایتی به همین نام در شمال افغانستان می پرداخت که نیروهای آلمانی در آنجا مستقر هستند.

کارگردان این فیلم "مارتین گرنر" همان کسی بود که در شب اول دیدار با فعالان اتحادیه سازمان های غیردولتی آلمان (VENRO) تسلطش بر زبان دری قابل توجه بود. وی سال ها در افغانستان به عنوان خبرنگار و فیلمساز فعالیت داشت و هر از گاهی نیز دوره هایی را برای آموزش خبرنگاران افغان برگزار می کرد. به گفته یکی از همکارانش او برای ساختن فیلمش به جاهایی سر زده است که خود افغانها هم جرات رفتن به آنجا را ندارند.


فیلم به زندگی و درگیری های روزمره چهار شهروند قندوزی در رده سنی کودک تا جوان می پرداخت و تصاویر تاثیرگذار و تکان دهنده ای از واقعیت موجود در افغانستان ارائه می داد. کودک 10 ساله ای که برای تامین مخارج زندگی خانواده اش کار می کرد، دانشجوی رشته کشاورزی که در کمیته های بازرسی انتخابات افغانستان فعال بود، خانم جوان مجری یک شبکه رادیویی محلی و جوان علاقه مند به فیلمسازی که برای ساختن یک فیلم کوتاه در این شهر با مشکلات عدیده ای روبرو بود شخصیت های این فیلم بودند و بیننده در جریان آشنایی با آنان از چگونگی زندگی، مشکلات، نگرانی ها و آروزهای مردم قندوز مطلع می شد.

در بخشی از فیلم به رسمی قدیمی در خرید که هنوز هم در نانوایی های قندوز مورد استفاده قرار می گیرد، اشاره شده است. نانوایان این شهر با اختصاص چوبی به هر یک از خریداران، میزان بدهی آنان را با گذاشتن علامتی روی چوب مشخص می کنند و پس از آنکه علائم به انتهای چوب رسید و اصطلاحا "چوب خط" فرد پر شد، حساب بدهی های او را تسویه می کنند. این فیلم با وجود به تصویر کشاندن دردها و دل نگرانی های مردم افغانستان به موضوع مهم دیگری نیز اشاره داشت و آن امید به آینده در بین نسل جوان بود، کسانی که با وجود شرایط نامساعد و در جریان بودن جنگی نامرئی در کشور همچنان به آینده چشم داشتند و به تلاششان برای رسیدن به خواسته های خود ادامه می دادند.

فیلم در عین حال شخصیتهای خود را در میانه راه رها نکرده و داستان زندگی آنان را تا رسیدن به نقطه ای امیدوار کننده دنبال کرده بود. فصل پایانی فیلم نشان می داد که دانشجوی کشاورزی در رشته خودش مشغول به کار شده و به کشاورزان افغان در تولید محصولات بهتر کمک می کند، یا آن جوان فیلمساز توانسته بود با کمک دوستان و خانواده فیلمش را به اتمام رسانده و آن را برای علاقه مندان به نمایش بگذارد. خانم مجری جوان قندوزی هم از موفقیتهایش در ساخت برنامه رادیویی و کمکهایی که از این طریق به زنان افغان کرده بود، سخن می گفت.

بعد از اتمام پخش فیلم کارگردان و شماری از فعالان مدنی افغانستان به روی سن رفته و به برخی سوالات مجری و شرکت کنندگان در برنامه پاسخ دادند. جالب اینجا بود تک تک پاسخ دهندگان که از مناطق مختلف افغانستان بودند، تجربه هایی شخصی از وقایع اتفاق افتاده در فیلم داشتند و این نشان می داد که ماجرای فیلم تنها مربوط به شهر قندوز نمی شد و این تصاویر برشی از زندگی مردم افغانستان طی سالهای وقوع جنگ در این کشور را به نمایش می گذاشت.


برنامه ریزان سفر پس از چند روز دیدار با مسئولان مختلف و شرکت در چندین نشست برنامه ای تفریحی را برای گروه ما در نظر گرفته بودند، این برنامه که صبح روز یکشنبه چهارم دسامبر (سیزدهم آذر) برگزار می شد، قایق سواری بر روی رودخانه راین بود و در این سفر آبی دو ساعته نمایندگان جامعه مدنی، نمایندگان بنیادهای آلمانی و خبرنگارانی که قرار بود در نشست وزیران خارجه ناتو در بروکسل به ما بپیوندند، حضور داشتند.
بعد از صرف ناهار باید به ساختمان شهرداری بن می رفتیم. قرار بود "بان کی مون" دبیرکل سازمان ملل با حضور در این محل، کتاب یادبود شهر بن را امضا کند. مراسم با ورود بان کی مون و وستروله آغاز شد. وزیر خارجه آلمان که خودش از اهالی بن است طی سخنانی به دبیرکل سازمان ملل خوشامد گفت. دبیرکل سازمان ملل نیز پس از امضای کتاب یادبود سخنان کوتاهی را به آلمانی ایراد و در مورد موفقیت کنفرانس بین المللی بن اظهار امیدواری کرد.
حدود سی دقیقه پس از این مراسم کنفرانسی مطبوعاتی در شهرداری بن برگزار شد و طی آن وستروله و بان کی مون به سوالات خبرنگاران پاسخ دادند. یکی از سوالات مربوط به غیبت پاکستان می شد که دوست پاکستانی ما مطرح کرد. وزیر خارجه آلمان نیز در پاسخ صحبتهایی را که پیشتر نیز شنیده بودیم تکرار کرد، به گفته وی حضور نداشتن پاکستان در کنفرانس بن مشکلی در تصمیم گیری برای افغانستان ایجاد نمی کرد و پاکستان آمادگی خود را برای همکاری با جامعه جهانی در این زمینه اعلام کرده است. اما این پاسخ نیز مانند پاسخهای قبلی نتوانست حاضران به ویژه خبرنگاران پاکستانی را قانع کند.