-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۰ دی ۱۳, سه‌شنبه

طالبان استراحت کنند عملیات شبانه اجرا نمی‌شود

سرمقاله روزنامه هشت صبح- رییس جمهور کرزی، اخیرا، امضای پیمان استراتژیک با ایالات متحده امریکا را، مشروط به قطع عملیات‌های شبانه کرده است. این شرط در حالی مطرح می‌شود که وزارت دفاع افغانستان، رسما، از ناتوانی نیروهای افغان در اجرای ماموریت شبانه، خبر داده است.

جدال بر سر عملیات شبانه میان کابل و واشنگتن از دیرزمانی ادامه دارد. درحالی‌که فرماندهان نظامی ناتو، ‌اجرای عملیات شبانه را موفق و با حداقل هزینه ذکر می‌کنند، اما مقام‌های افغان، همواره، از عدم رعایت فرهنگ افغانی توسط سربازان ناتو، در این عملیات‌ها، شکایت کرده و واکنش تندی نشان داده‌اند.
به‌رغم موضع‌گیری‌ اخیر حکومت افغانستان در مورد عملیات‌های شبانه، مقام‌های ناتو از تداوم آن خبر داده‌اند. به نظر می‌رسد که تا زمان آمادگی نیروهای افغان برای اجرای چنین ماموریت‌ها، این عملیات‌ها از سوی نیروهای خارجی ادامه خواهد یافت. بدین‌ترتیب، معلوم نیست که با موضع‌گیری اخیر آقای کرزی، سرنوشت پیمان استراتژیک و تداوم همکاری‌ها با متحدان غربی، به کجا می‌انجامد. نکته‌ی قابل‌توجه این است که هیچ رهبری تلاش نخواهد کرد تا برای مخالفانش فرصتی فراهم  شود که آنها در پرتو آن، از آرامش و امنیت لازم در شب و روز برخوردار باشند. اگر حکومت تمام عرصه‌ها را برای مخالفان  خود محدود کند و زمینه‌های تحرک را از آنان، در جریان 24 ساعت، سلب  کند، طبیعی است که مخالفان به‌زودی زمین‌گیر می‌شوند و عرصه‌ی جنگ را، با شکست، ترک خواهند گفت. اما، اگر طالبان در جریان شب، به ضیافت، میتنگ، پلان‌گذاری، جابه‌جایی‌ها، ‌تجهیز، آموزش و تبلیغ در قریه‌ها و مصاحبه مشغول باشند و هیچ ترس و هراسی آنان را دنبال  نکند، در فرصت دیگر آنان به مراتب قوی‌تر و نیرومندتر، عمل خواهند کرد. بدین‌ترتیب، هرنوع چتر حمایتی برای تروریستان، در هر فرصتی از زمان، می‌تواند نوعی کمک برای آنان تلقی شود.
نکته‌ی مهم دیگر، این است که شرط‌کردن هر مساله با پیمان استراتژیک که یکی از مسایل بسیار اساسی و استراتژیک در روابط  امریکا و افغانستان به شمار می‌رود، می‌تواند در درازمدت منافع افغانستان را در معرض سوال قرار دهد. برخورد  احساساتی و یا بهانه‌گیری برای امضای پیمان ـ که جرگه عنعنوی از آن  حمایت کرد و آگاهان سیاسی نیز بر ضرورت آن در شرایط موجود تاکید می‌کنند ـ می‌تواند ما را از فرصت‌هایی که در انتظار است، به‌دور نگهدارد.
انتظار اساسی این است که حکومت، با برخورد جدی با مخالفان مسلح، عرصه را برای  تحرکات آنان تنگ کند تا باشد که با حاکمیت و تسلط نیروهای امنیتی بر تمام جغرافیای افغانستان دیگر شاهد هیچ جنگ ـ نه در شب و نه در روز ـ باشیم. اما سیاست‌های مبهم، مشکوک و معامله‌‌گرایانه‌ی حکومت در مورد مخالفان، سبب شده است که جنگ وارد دهه‌ی دوم شود و هنوزهم برای پایان آن، کسی نمی‌تواند بااطمینان سخن بگوید.