-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۰ بهمن ۸, شنبه

افغانستان سرزمین پیمان‌های‌روی کاغذ

سرمقالۀ هفته نامۀ پیام مجاهد
در حالی که افغانستان بیش از سه دهه جنگ و نابه‌سامانی در آتش خودخواهی‌ها و قدرت‌طلبی‌های گروه‌ها و حلقات درونی و بیرونی می‌سوخت و مردم افغانستان از این ناحیه خسارات هنگفت مالی و جانی را متحمل گردیدند، حتا قهرمان ملی شهید احمدمسعود(رح) در سفری که به اروپا داشت، از پیامد این فاجعه به جهانیان گوشزد نمود که اگر به آتشی که در خرمن افغانستان شعله‌ور است توجه صورت نگیرد، دیر یا زود دامان امریکا و حامیان آن را فرا خواهد گرفت، ولی هیچ‌گاهی این صدا در جوامع بین‌المللی گوش شنوایی نداشت،
تا این که حادثه‌ی یازدهم سپتمبر 2001 به وقوع پیوست و دنیا را به یک‌بارگی متوجه مردم افغانستان نمود و جامعه‌ی جهانی ضمن این که به سرکردگی ایالات متحده‌ی امریکا برای مهار القاعده در افغانستان نیروهای نظامی گسیل داشت، کنفرانس بزرگی را به میزبانی کشور آلمان راه‌اندازی نمود. در آن کنفرانس که به بن اول مسما گردید، در واقع توانست در کوتاه مدت به جنگ و ویرانگری پایان داده و با مشارکت گروه‌های مختلف در افغانستان نظام سیاسی جدیدی را پایه گذاری نماید که در نتیجه ساختار نظام سیاسی جدید و حکومت‌داری در افغانستان روی کاغذ پی‌ریزی شد و جامعه‌ی جهانی در کنار اعزام نیروهای انسانی به خاطر ایجاد امنیت و ثبات، کمک‌های هنگفت مالی را غرض عمران و بازسازی این کشور واریز کردند، اما پس از یک دهه دیده می‌شود که نه تنها حکومت‌داری خوب و ارایه‌ی خدمات شفاف به مردم در میدان عمل نیامد، بلکه با گذشت هر روز افغانستان را در قطار کشورهایی که فساد اداری در آن بیداد می‌کند، در آورده است.
جامعه‌ی جهانی در رأس آن امریکا، وقتی بر نتایج و پیامد یک دهه حضور خود در افغانستان می‌نگرند، جز گسترش بدامنی و عقب‌گرد سیاسی در این کشور با آن که ملیاردها دالر هزینه کرده اند، و صدها سربازشان را از دست داده اند، چیز دیگری را نمی‌بینند، ناگزیر برای بیرون‌رفت از این منجلاب به سپردن شتاب زده و پیش از وقت مسوولیت‌های امنیتی به افغانستان و روی آوردن به عقد پیمان‌های استراتیژیک با این کشور می‌خواهند یک‌بار دیگر افغانستان را ترک کنند.
چندی قبل عقد پیمان استراتیژیک با امریکا در لویه‌ی جرگه عنعنه‌یی مورد بحث قرار گرفت و به دنبال آن پیمان استراتیژیک با هند امضا شد و اینک حامدکرزی در سفر اروپایی به سر می‌برد، تا پیمان‌های مشابه را با کشورهای فرانسه، ایتالیا و بریتانیا امضا کند.
فراموش نباید کرد که مردم افغانستان در هرگونه شرایط توانایی دفاع از حریم خود را داشته و دارند؛ اما آن چه در این میان برجسته می‌نماید، آن است که در صورت فراموش کردن افغانستان از سوی جامعه‌ی‌جهانی، هشدار قهرمان ملی افغانستان یکبار دیگر مصداق عینی پیدا کرده و حتا شرایط بدتر از آن زمان، تکرار خواهد شد و پاکستان نیز با دست بازتر نه تنها منطقه را به جولانگاه تروریسم مبدل خواهد ساخت و دستاوردهای سالیان پسین حضور جامعه جهانی در افغانستان را ضریب صفر خواهند نمود، بلکه شکست جامعه جهانی در برابر تروریسم و دهشت‌افگنی را رقم خواهد زد.
بنابر این مردم افغانستان باید محتاطانه اوضاع کشور و منطقه را زیر نظر داشته و بر عقد پیمان‌های ستراتیژیک آن‌هم روی کاغذ، دل خوش نکنند. با جدیت تمام و آینده نگری بر عمل‌کرد حکومت به وسیله‌ی نمایندگان منتخب خود نظارت نمایند، تا یک‌بار دیگر کشور در گرداب درگیری‌ها و جنگ‌های تحمیلی سقوط نکند.