------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

ه‍.ش. ۱۳۹۰ بهمن ۹, یکشنبه

قدرت «تیم کابل» با پیمان های «اروپایی» بیمه نمی شود

 اتاق خبروتحلیل- هفتم دلو 1390
سفراروپایی آقای کرزی، آن هم دریک مقطع نازک زمانی، شبهه انگیز است. پیمان های «راهبردی» تا این حد ساده اتفاق می افتند که ظرف سه روز، سه پیمان بلند مدت با سه قدرت محور دراروپا به امضاء می رسد؟
پیمان استراتیژیک با امریکا وانگلیس که تیم کابل دربرابر اولی شاخ وشانه می کشد ودربرابر دومی درکمال خضوع گردن نرم خم می کند، دراصل چه تفاوتی است؟
البته نیاز به شرح وبسط این موضوع نیست که استراتیژی نویسان واشنگتن، خیلی خوب بلدند که تیم های متحد وسپس متمرد را درحوزه های برون مرزی منافع امریکا، چطوری دور بزنند؛ درجال لبخند وتشریفات گیربیاورند وسرانجام هرگاه خود تصمیم بگیرند، درهمان جال پراز راحتی ورضایت، با پنبه حلال شان کنند.
معمرقذافی دراوج جوانی وقدرت مطلقه درلیبیا، ناگه تحت تأثیرجذبات عشقی دربرابر خودش، به فکررهبری جهان افتاد ویک مشت خیالبافی های شوخی آمیز را درکتاب کوچکی موسوم به «کتاب سبز» به عنوان دستورالعمل بشریت برای عدالت و«ختم منازعه ومبارزه» سرهم کرد وبا انجیل مقایسه اش کرد. او با ایقان کامل به خانم اوریانا فالاچی مرحوم که از قیافه گیری های «خداگونۀ» قذافی دستخوش کراهت شده بود، گفت:
«می توانم در مقابل هجوم دنیا بایستم. برای این که با کتاب سبزم تمام مسائل بشر و جوامع را حل کرده ام.»
قذافی افزود: کارتر می تواند در جهان جنگ به راه بیندازد، ولی برای دفاع در جهان سوم کتاب سبز کافی است. کتاب سبز من.
قذافی بماند به جایش. من درحیرتم که تیم قدرت درکابل (شامل مارشال فهیم، خلیلی، سیاف، مجددی، محسنی و...به اضافۀ باد آورده هایی چند ازاروپا به نام وزیرومشاور...) با چه اعجازواحکام، رئیس جمهور کرزی را به درجات رفیع باورمندی رسانیده اند که ایشان نه به مدرس تاریخ نگاه می کند؛ نه به فریاد مردم دردمند؛ نه برسیلاب گزارش های دربارۀ فساد، قانون زدایی، قوم پرستی، باندبازی وانحصار، هی برگردۀ اسب تصامیم تک تازشخصی تازیانه می نوازد ومی راند و این شتاب، چنان آهنگی دارد که واقعاً امریکا وجامعۀ بین المللی را تکان داده وبه عقب نشینی واداشته است.
یک گام به سوی اصلاحات برداشته نمی شود. غرش خفه وخوفناک تروروطالب را غنیمتی خدایی درجهت تقویت موضع تیم حاکم تلقی می دارد تا بنا برمحاسبۀ تیم، امریکا را به درمنگنه گیرآورند وامتیازاتی «استراتیژیک» فراچنگ آید وبدین ترتیب، پس از سال 2014 نیز، مواهب دولت واقتدار«چند صدنفری» به زور یا به رضا، بر«تیم» حلال شود.
این است تعریف مصلحت آمیزبرای کارکشته های «ضیافت های شبانه» واثبات «منافع ملی» برای مردمی که کارد به استخوان شان رسیده است ودروضعی گیرمانده اند که «زمین سخت وآسمان بلند» وفقط آه رنجباراز سینه می کشند ونگاه به آسمان رها می کنند.
«کتاب سبز» نا نوشتۀ تیم حاکم، ملفوظات درهم جوش «محافظه کارانی» است که درهیچ دوره یی، مدیریت مصلح به نمایش نیاورده اما درویرانگری، نفاق، سکتاریزم وبیماری قومی از سرآمدان اند.
لفاظان مصلحت های سبز، طلسم شده های قدرت اند که دربازی های ناهنجار سه دهه، ازقضا، هرآن چه یافته اند ازخیرات همان تراوش های ضدتاریخ ومنافع ملی یافته اند. تغییردرآئین محافظه کاران کفراست ودارایی های مادی ایشان برمعقولیت «مشورت» های جمع خاصان، گواهی می دهد.خطرداخلی وماهیت قهری مدیریت بین المللی را که چونان ماری خشمناک؛ اما خیلی فریبنده وآرام، درقفای شان گردن کشیده است، توان دیدن ندارند.
معمرقذافی، درین گونه کارزار، پیشوای «تیم حاکم» به قیاس تواند آمد که هرگزگوش شنوا برای شنفتن ضجۀ مظلومان وعدالت باختگان نداشت. آن گونه بود که نقدونسیان هستی خود وبیتش به تباهی برفت.
رئیس جمهور، با تنی چند غنیمت خور، مشغول گشتار درکاخ ها وفرش های پذیرایی در روم، پاریس ولندن؛ اما این سوی جهان، دپلومات های طالبان با استراتیژیست های سی آی ای درقطر، دانه های«سخن نو» به رشته می کشند وطرحی دیگرمی اندازند.
سلسلۀ «پیمان های راهبردی» با اقماراروپایی وآسیایی امریکا، واجب ودرخورد «مصلحت» مگرجرقۀ تیغ تقابل دربرابرچشمان کاخ سفید، فرض انگاشته شده است؛ بی خبرازآن که این فرض، فرضیه یی خام بیش نیست.
تیم حاکم سرشارازهیجان که رۀ کعبه درپیش گرفته است؛ مگرزود باشد که سراز «ترکستان» برآورد.