-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۰ بهمن ۸, شنبه

همسایگان آزمند، ازمشارکت استراتیژیک افغانستان با جهان ناراحت اند



پرویز احمدی خبرنگار خبرگزاری بخدی در آلمان، نظرملک ستیزصاحب نظرمسایل بین المللی را درمورد برقرارروابط استراتیژیک افغانستان جویا شده است. آقای ستیزمی گوید:

اهمیت ژیوپولیتیک افغانستان برای جهان، سبب شده که کشورهای همسایه، به ویژه ایران و پاکستان خود را تجرید شده احساس کنند و یا در حد معینی منافع ملی و امنیت ملی خود را در خطر ببینند. همگرایی افغانستان با پارتنرهای اروپایی، دولت افغانستان را به عنوان یک شریک فعال در جامعۀ جهانی مطرح می کند. چیزی که همسایگان حریص ما خواهان آن نیستند. از سوی دیگر همکاری استراتیژیک افغانستان با غرب فضای مانور برای ایرانیان را در منطقه محدود تر می سازد. اینجاست که ما در منطقه هواخواهان پارتنرشیب افغانستان را با دنیای غرب کمتر می بینیم. چین، هند و روسیه از مشارکت استراتیژیک افغانستان با کشورهای اروپایی بدشان نمیاید، اما از حضور دراز مدت نیروهای رزمی غرب در افغانستان تشویش دارند. کشورهای آسیای مرکزی نیز در سایۀ سیاست خارجی روسیه و چین قرار دارند اما رویکرد شان در پیوند با همکاریهای ستراتیژیک افغانستان با کشورهای اروپایی خوش بینانه تر به نظر میرسد.
ملک ستیز درین گفت وگو به نکته یی مهم اشاره می کند:
پیمان های استراتیژیک توسط دولت ها به امضا می رسند، نه حکومتها! پس نقش پارلمانها در شکل گیری و تأیید مواد پیمان های ستراتیژیک اهمیت زیادی دارد. تمام پارلمانها دارای کمیسیونهای امور بین المللی و سیاست خارجی اند. این کمیسیونها از آغاز شکل گیری پیمانهای استراتیژیک، جزء مهم این برنامه ها به شمار می روند. این کمیسیونها پس از نهایی شدن نخستین پیشنویس پیمان، آنرا به مجلس عمومی ارایه کرده و دیدگاه مجلس را بدست میاورند. پس از آن حکومت وظیفه می گیرد تا برای امضای پیمان های استراتیژیک دست به مذاکرات زده و زمینه های امضا و سپس تطبیق آنرا مساعد کند. به تجرید کشانیدن پارلمان در پیوند به امضای قرارد داد های با اهمیت استراتیژیک، از مشروعیت این پیمان ها می کاهد. تجارب بین المللی نشان داده که برخورد دوگانۀ حکومت در پیوند به امضای پیمان های استراتیژیک عواقب ناگواری برای هردو دولت امضا کننده به بار آورده است.