-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۰ دی ۱۴, چهارشنبه

دولت در حاشیه، طالبان با امریکا مذاکره می‌کنند

سرمقالۀ روزنامه هشت صبح
گروه طالبان، در یک اعلامیه‌ی رسمی، گفتگوهای مقدماتی با ایالات متحده امریکا را تایید کرده و از دست‌یابی به توافق‌های ابتدایی خبر داده است. در این اعلامیه گفته شده است: در مذاکرات تنها دو طرف دخیل هستند؛ یکی از این طرف‌ها امارت اسلامی و طرفی دیگر  امریکاست.
براساس اعلامیه‌ی طالبان، حکومت افغانستان در این مذاکرات به‌عنوان طرف اصلی نمی‌باشد و هیچ جایگاهی برای آن ذکر نشده است به نظر می‌رسد که جریان مذاکره با طالبان، به یک مرحله حساس و پیچیده‌ رسیده است. ایالات متحده امریکا، قبل از نشست بن‌2، گفتگوها را با طالبان آغاز کرده بود و اکنون با حضور رهبران ارشد طالبان در قطر، به پیشرفت‌هایی دست یافته است. حکومت افغانستان که از این روند به حاشیه رانده شد و بی‌خبر ماند، در تلاش شد تا با فراخوانی سفیر خود از قطر و نشر یک اعلامیه یازده‌ماده‌ای مبنی بر این‌که ابتکار عمل به‌دست افغان‌ها باشد، بر موثریت خود در  این روند تاکید کرد؛ اما ظاهر قضیه نشان می‌دهد که امریکا در جریان گفتگوها، مسیر متفاوتی از حکومت افغانستان در پیش گرفته است. امروز، اولویت مذاکرات امریکا و طالبان بر سر آتش و رهایی جنایات‌کاران جنگی از زندان گوانتانامو می‌باشد.
طالبان، در این مذاکرات، خواستار رهایی افرادی‌اند که کارنامه‌های قتل سیستماتیک را در شمال و مناطق مرکزی انجام داده‌اند.
اکنون، ابتکار مذاکرات، عملا، به‌دست طالبان و امریکا افتاده است. حکومت افغانستان در یک حرکت موازی دیگر، روابط خود را با حزب اسلامی بهبود می‌بخشد. هم‌اکنون هیات حزب اسلامی سرگرم دیدار از کابل است و با خرسندی تمام از گفتگوها یاد می‌کند. پاکستان نیز در راستای سبوتاژ روند جدید در قطر، می‌کوشد که ایتلاف‌های جدیدی از تروریستان شکل دهد تا جایگاه خود را، به‌عنوان محور تصمیم‌گیری در قضیه جنگ و صلح در افغانستان، محفوظ بدارد. در این میان، ایالات متحده امریکا، با گفتگوهای جاری، چند هدف مهم را دنبال می‌کند. امریکا در آستانه‌ی انتخابات ریاست‌جمهوری درآن کشور، می‌خواهد که دست‌آوردهایی از وضعیت جنگ در افغانستان داشته باشد، گذشته از آن، امریکا می‌کوشد که با آ‌تش‌بس با طالبان، از میزان تلفات سربازان کاسته شود و راه برای خروج نیروهای‌شان تا سال 2014 هموار گردد. اما نگرانی اساسی این است که چرا حکومت افغانستان، پس از ده‌سال، نتوانسته است جایگاه قابل قبولی در روند گفتگوها داشته باشد. نبود یک سیاست روشن و شفاف در مورد مخالفان مسلح و ناتوانی حکومت در ارایه پیام روشن، سبب شده است که اکنون حکومت در چنین وضعیت قرار داشته باشد. اکنون جهان به نیابت از افغانستان، بر سر سفره‌ی معامله نشسته است. این روند، هم حکومت و هم لشکر  اپوزیسیون را که فقط رجزخوانی بلداند، در یک وضعیت مبهم، همراه با سردرگمی سیاسی، قرار داده است.
تاکنون هیچ جریان سیاسی، احزاب، اپوزیسیون نتوانسته‌ است موقف رسمی در برابر این روند داشته باشد.
این‌همه نشان می‌دهد که تحولات سریع، پیچیده و همراه با ابهام، همه را در یک سکوت سیاسی قرار داده است. اکنون دولت افغانستان و مردم، در نقش تماشاچی این بازی باقی‌مانده‌اند و منتظراند که کابینه‌ی آینده، از قطر و یا گوانتانامو تشکیل و وارد کشور خواهد شد.
با این‌همه، هنوز فرصت‌هایی  وجود دارد که دولت با همکاری جریان سیاسی صدای اعتراضش را نسبت به این روند بلند کند و جایگاه خود را در گفتگوها، به‌عنوان ممثل اصلی و به نیابت مردم افغانستان، تثبیت کند.