------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

ه‍.ش. ۱۳۹۰ اسفند ۶, شنبه

آیا گرفتن زندان بگرام، خروج از بحران است؟


خون جاری شده ازشاهرگ بریده اعتبار سیاسی تیم حاکم ؛ هرگزقطع نخواهد شد.


درگرماگرم حالت فوق العاده پس از قرآن سوزی دربگرام، رئیس جمهور بالای جان آلن فرمانده ناتو ودیگرمقامات امریکایی پیوسته فشار می آورد که هرچه زود تر زندان بگرام را به حکومت افغانستان تحویل دهند.  به جانب امریکایی این طور افاده داده می شد که اگرخیرخود را می خواهید، بدون اتلاف وقت زندان را به ما تحویل بدهید ورنه، سیلاب ویرانگر تظاهرات خشماگین بیخ وریشۀ تان را ازجان خواهند کند. امریکایی ها پس از خبط وخطای مدیریتی اخیر، نسبت به نیات حکومت افغانستان درکارزار تظاهرات وتهاجمات علیه امریکا مشکوک شده اند. آن ها بدون تردید به یک نکتۀ تلخ وبسیارجدی دیگر وقوف یافته اند که تیم کابل از راه اندازی تظاهرات که تخریب های بسیاری را هم به دنبال داشت، راضی بودولحظه به لحظه ازآن بهره برداری سیاسی می کرد.
اگربخشی از پارلمان وحلقاتی درداخل امنیت ملی به شبکه های اطلاعاتی مستقر درکابل ودیگرشهرها هشدارنمی دادند، تیم حاکم ترجیح می داد که کارزار خیزش های تخریبی که نود درصد ازسوی جاسوسان ایران وپاکستان سازماندهی شده بودند، ادامه یابد تا امریکایی ها مجبور شوند از تیم کابل خواستار کمک شوند. رئیس جمهور که پارلمان را دریک سال اخیر هیچ ارزشی نمی داد، این بارهمه را درارگ سربه هم آورد که بیایید مشورت کنیم که چه کنیم!
تیم حاکم فکرمی کند که اگر زندان بگرام را ازامریکا بگیرند، قصۀ امریکا درمقابله با حکومت کنونی تمام می شده وبه یک الاغ تبدیل می شود؛ که هرچه بارش  کنی، حمل می کند ودم نمی زند. باید یاد آوری شود که زمان  پرداختن تاوان این سیاست های خام چندان دور نخواهد بود.  پرسش این جاست که رئیس جمهور از گرفتن زندان بگرام چه چیزی را به دست می آورد؟ 34 زندان در سی وچهار ولایت دراختیار تیم حاکم است. مگر این چه امتیازی می تواند به حساب برود؟ اگر خیال برین است که بیرون کردن زندان بگرام از چنگ نیروهای خارجی به مفهوم تثبیت قدرت دولتی و تضمین امنیت سراسری وشگوفایی اقتصاد ملی است، بی تردید که محاسبۀ خطا وخطرناک است.
به نظرمی رسد که سیاست گذاران در ارگ کابل، ضمن آن که از تجارب گذشته نیاموخته اند، همچنان درمسیر اشتباه گام می زنند. تیم حاکم درتلاش است به قیمت حفظ توازن میان کشورهای رقیب، پایه های قدرت خود را تحکیم کند. ساده لوحی درین است که گرفتن زندان بگرام را به معنی فتح کاخ سفید تصور کرده اند. هم اکنون درزندان های تحت کنترول حکومت فجایعی روان است که قلم ازشرح آن می شرمد. نان وآب ودیگرضرورت های اولیه به زندانیان نمی رسد وبخش اعظم ترورها وآدم ربایی ها ازهمین زندان ها سازماندهی می شود.
نکتۀ مهم آن است که افراد مهم طالبان درزندان بگرام به حیث گروگان دراختیارامریکا قرار دارند که درمواقع ضروری ازآن ها درمعامله های «مبادلۀ » اسرا استفاده می شود. دولت کابل هم می خواهد دم طالبان را زیرپا بگیرد. با این اوصاف، درین گیرودارهیچ چیزی نصیب تیم کابل نخواهد شد. دادن زندانیان طالبان به حکومت، برمذاکرات «قطر» تأثیری منفی برجا می گذارد.