------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

ه‍.ش. ۱۳۹۰ اسفند ۱۷, چهارشنبه

پیمان استراتیژیک ونگرانی تیم حاکم درکابل


علت اصلی بن بست درقضیۀ امضای پیمان استراتیژیک، این است که جناح های شامل درحکومت افغانستان احساس می کنند که این پیمان به معنای تضمین بین المللی ادامۀ قدرت «تنظیم» ها وترکیب کنونی نخواهد بود.


سايمون گس سخنگوی غیرنظامی ناتو درهرات گفته است که شرایط افغانستان برای پیمان استراتیژیک «سخت» است اما بحث ها به امضای پیمان خواهد انجامید. همچنان گزارش می شود که مقامات امریکایی درقسمت سپردن مدیریت زندان بگرام به حکومت کابل کم وبیش حاضر به مماشات وداد وستد دوجانبه شده اند. بانو شکریه بارکزی اخیراً گفت که کنترول ونظارت زندان بگرام پیش ازین نیز به طورکامل دراختیارنیروهای امریکایی نبوده ومأموران دولتی نیز درآن حضور دارند. درمنابع خبری از عقب نشینی جانب امریکایی درمورد ادامه یا قطع عملیات شبانه برضد دسته های تروریستی خبری نیست. مسأله «قطع» عملیات شبانه هرگزجزء موارد قابل معامله از سوی امریکا نخواهد بود. ازنظرنظامی وامنیتی، انجام عملیات شبانه برعلیه مخالفان، از هرنگاه تعیین کننده وضروری است و توقف آن، خطرات زیادی را متوجه جان سربازان دولتی وخارجی ومردم عادی می کند. 
حکومت اکنون دربرزخ شکنجه به سرمی برد وازیک سو با فشارهای ایران وپاکستان مواجه است و ازسوی دیگربا جناح های داخلی که درصورت امضای پیمان استراتیژیک، آیندۀ خود را سیاه می بینند. تازه ترین سخنان رئیس جمهور امریکا درمورد نزدیکی با حکومت کابل همچنان سردی رابطه میان دوطرف را تمثیل می کرد. تحقق شرایط وضع شده درمورد سپردن زندان ها به دولت، برحل مشکلات داخلی که حکومت با آن رو به رو است، کمترین تأثیری برجا نمی گذارد. این بهانه ها اصل قضیه است. مسأله رنگ دیگری دارد. تیم حاکم از آینده ونقش خود درقدرت سیاسی به تشویش است. این همان چیزی است که امریکا هرگزحاضر به ضمانت آن نیست. نقطۀ بن بست درامضای توافق درست همین نکته است که کدام تیم جای حکومت کنونی را خواهد گرفت وآیا سرنوشت تیم کنونی متشکل از رهبران «تنظیم» ها وچهره های نظامی که درکشتارها، آدم ربایی، جرایم مالی و قاچاق درسطوح بزرگ متهم هستند، چه خواهد شد؟ دغدغۀ تیم حاکم دقیقاً همین است. 
ادامه حضوراین تیم درقدرت، این خطر را دفع می کند که هیچ کس جرئت نخواهد کرد که به خاطر محاکمه ودادخواهی علیه بسیاری از سران تیم حاکم صدای خود را بلند کند. اما جامعۀ بین المللی تحت هیچ شرایطی حاضر نیست که ابقای تیم حاکم درقدرت را تضمین کند ویا مسئولیت سیاست حکومت آینده درمورد افراد وگروه های متهم به خیانت های چند محوری را برعهده بگیرد.
توصیۀ راسموسن به رئیس جمهور کرزی برای امضای پیمان استراتیژیک قبل از نشست شیکاگو، درقدم اول یک مشوره به حساب می رفت اما دراصل، آخرین تهدید یا اتمام حجت جامعۀ جهانی می تواند باشد. پیش بینی می شود که اختلافات درونی حکومت نیز درین امر نقش دارد. برخی ناظران بدین باورند که با امضای پیمان استراتیژیک، فشار ایران وپاکستان افزایش خواهد یافت وهمزمان با نزدیک ترشدن جنگ خاورمیانه وشکستن دیوار سوریه، موج نا آرامی به  افغانستان وایران خواهد رسید.