-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۰ اسفند ۱۲, جمعه

تشکیل اتاق فرامین جنگ وجهاد


ضد حملۀ «شورای علماء» علیه امریکا وناتو
تیم حاکم شورای علماء را به ستاد عملیاتی علیه امریکا تبدیل کرده است.


به روز جمعه 12 حوت 1390 از ارگ کابل قطعنامه یی علیه امریکا ونیروهای خارجی صادر شد که از لحاظ لحن وافاده، پرستیزه ترین ادبیات « شورای سراسری علمای افغانستان» خطاب به امریکا شمرده می شود. از واژه های به کار رفته درین قطعنامه، بوی یک نوع «ضدحمله» به مشام می رسد که اگر درهمین مقطع، گره مشکل بازنشود، ممکن است موضع گیری های بعدی، همه پل های تفاهم ممکن بین دولت کابل وامریکا را منفجر کند.
قطعنامه درواقع هشدارصریح به نیروهای خارجی است.
قطعنامه « جنایت نابخشودنی وعمل وحشیانه وضد انسانی» نیروهای امریکایی را «تقبیح» کرده و گفته است که « این عمل شیطانی قطعاً با معذرت خواهی قابل بخشش نبوده، عاملین جنایت مذکور هر چه زودتر به طور علنی محاکمه و مجازات گردند و نیز امریکا و ناتو تضمین دهند تا در آینده کسی جرئت توهین به مقدسات مسلمین را کرده نتواند، البته شورای علمای افغانستان از تصمیم اخیری که درین مورد در جلسۀ فوق العاده رهبران جهادی و سایر شخصیت های بزرگ کشور تحت ریاست جلالتمآب رئیس جمهور افغانستان اتخاذ گردید، تأیید می نماید.
معلوم است که درپس اصدارقطعنامه، تمامی رهبران تنظیم ها قراردارند واین تصمیم یک حادثه به شمار می رود که تبعات سنگینی خواهد داشت.
 به نظرمی رسد که کاربه جاهایی باریکی کشیده است که درنتیجه، چالش وقدرت نمایی بی پرده، جای دپلوماسی وابرازنظرهای احتیاط آمیز رسمی را پرکرده است.
تیم حاکم درکابل اکنون تمامی فرامین خود را از زبان شورای علمای دینی انتشارمی دهد. یعنی این که به یک تعبیر، اتاق جنگ با عضویت علمای مذهبی ورهبران جهادی جهت آمادگی برای مصاف های احتمالی عملاً به کارآغاز کرده است.
اعضای ارشد رهبری تیم حاکم درارگ درقطعنامه درواقع فرمانی را منتشرکرده اند که درآن «جداً» ازامریکا خواسته شده که زندان های تحت کنترول خود را «تعطیل» کرده وعملیات شبانه را «قطع» کند. درفرمان، سنگی پیش پای نیروهای امریکایی گذاشته شده که آن ها هرگزآمادگی برداشتن آن را ندارند وبارها بر«ضرورت» و«مؤثریت» عملیات شبانه به هدف حراست ازجان نیروهای خارجی و جلوگیری از رخنۀ گستردۀ طالبان به شهرها وتأسیسات دولتی، پای فشرده اند.
انتقال حدود سه هزار زندانی طالب والقاعده به دولت کابل هرگزقابل اجرا نیست. امریکا اولاً چنین امتیازی را به نهادی که بالای آن «اعتماد» ندارد، نخواهد داد؛ ثانیاً سپردن زندانیان طالب، پل لرزان مذاکرۀ طالبان وامریکا را درهم می شکند ودرقدم آخر، امریکا با اطاعت ازدستورشورای علماء، خشم طالبان را علیه خود تیزتر می کند وتلفات نیروهای امریکایی وافغان افزایش می یابد.

حکومت کابل با سازماندهی سخنرانی علمای مذهبی که اکثراً معاش بگیر منابع مجهول اند، درین شرایط حساس، درواقع داوطلبانه به سوی یک اشتباه خطرناک حرکت کرده است.

این هشدار ممکن است دردفعۀ بعدی به ضرب الاجل رسمی مبدل شود. نیروهای خارجی عادتاً گردن نرم خود را دم تیغ حملات لفظی حکومت قرارخواهند داد؛ اما ازنظرعملی هیچ چیزی به نفع تیم حاکم تغییرنخواهد کرد. این قطعنامه، ازهرحیث درجهت تقویت جایگاه سیاسی طالبان مؤثراست؛ درعوض، با فزون تر شدن فاصله بین نیروهای خارجی وحکومت، توجه بیشتر به «گزینۀ» طالبان برای حل چنین معضل لاینحل معطوف خواهد شد.