-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ فروردین ۲۶, شنبه

ترکیه در انتظار چراغ سبز آمریکا

برای ورود به خاک سوریه

یونگه ولت ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی


بنا  به گزارش رسانه ها مقدمات دخالت نظامی ترکیه  در سوریه ، بسود شورشیان تقریبا بطور کامل فراهم آمده است. آنچه باقی مانده  اتخاذ  تصمیم سیاسی  است. آنکارا منتظر موافقت کشورهای غربی بویژه آمریکاست. مرد نیرومند ترکیه فکر می کند نیازی به کسب ماموریت از شورای امنیت نیست، زیرا قبلا مقدمات کار را از لحاظ حقوق بین المللی  فراهم آورده است.

طراحان نقشه جنگی در ترکیه یاد آور می شوند که  قبلا، در زمانی که مناسبات دو کشور خوب بود،  میان ترکیه و سوریه توافق هائی صورت گرفته که دخالت امروز را موجه می سازد. در سال 1998 قرار دادی بین دو کشور منعقد شد که طبق آن سوریه متعهد شده است مانع فعالیت هائی گردد که امنیت ترکیه را با خطر مواجه سازد، که  منظور  فعالیت ها ی حزب کار کردستان ـ  پ. کا. کا . ـ بوده است. اینک ترکیه از جنگ داخلی سوریه، که خود در بالا گرفتن آن نقش فعال داشته، احساس ناامنی می کند و خود را با » خطر» مواجه می بیند. خبرچینی های شورشیان برای ترکیه نیز منبعی است که نظامیان ترکیه به آن هم استناد می کنند و آنرا دلیل کافی برای آغاز جنگ می دانند، زیرا بنا به خبرهائی که شورشیان به ترک ها داده اند، دولت سوریه دست کردها را برای فعالیت هایشان در شمال کشور باز گذاشته است.

به این ترتیب آنچه آنکارا می کند با سیاست سلطه طلبی غرب نیز همآهنگ است.  در  حالی که بنظر می رسید طیب اردوغان، سیاستمدار میانه رو، می خواهد خود را از وابستگی یک جانبه به غرب رها سازد و در عرصه سیاست خارجی خط مشی تازۀ » استراتژی عمیق » را دنبال کند. هدفی که در پس این استراتژی نهفته بود در درجه اول تلاش ترکیه بود برای تبدیل شدن به قدرت اول در خاور نزدیک و آسیای میانه. بارزترین مظهر آن نیز تیره شدن روابط ترکیه با اسرائیل بود. پیشنهاد های آنکارا به تهران و قاهره مبنی بر ایجاد وزنه ای اسلامی در برابر غرب نیز نشانی از همین تلاش بود. با ضربه شبیخون سرشتی که غرب با  سیاست مداخله جویانه خود بر» بهار عربی » وارد آورد وضعیتی پیش آمد که ترکیه تصمیم گرفت دوباره از طریق اتحاد استراتژیک با غرب قدرت خود را تثبیت کند.

آن طور که مشاهده می شود واشنگتن و مراکز قدرت در اروپا چندان تمایلی به تکرار مو به موی  سناریوی لیبی در سوریه ندارند. ولی شورشیان سوریه نیز مانند همکارانشان در لیبی  در وضعی قرار ندارند که بتوانند نظام بعثی سوریه را سرنگون کنند. اینجاست که ترکیه به یاد  «مسئولیت حفاظت » از مردم ستم کشیده سوریه می افتد. نقشه این است که در خاک سوریه یک منطقه بی طرف ایجاد گردد. ترکیه  چم وخم  ورود بی دعوت و مکرر به خاک کشور های همسایه را آموخته و ارتش ترکیه تجربه ضروری برای این کار را با شبیخون های مکرری که به خاک عراق زده، کسب کرده است، آن زمان برای مقابله با یک شورش  و امروز برای حمایت از یک شورش.