-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ اردیبهشت ۳, یکشنبه

چند سروده از شبگیر پولادیان


  ای شـعر ای سرود!

                                                                           به استاد واصف باختری




                     نظم روان ز جــان روان سـینه را به است
                     شعر روان ز جـــان و روان گداخــته ست
                     نادان چــه داند آنکه سخـــــندان به گاه نظم
                    جان را گداخته ست وازان شـعرساخته ست
                                                              ادیب صابر



ای شعر!
           ای تجلی درد درون من !
ای آیۀ ترنم فصل جنون من !
ای سایۀ صدای سرود بلند عشق
گلبانگ زخمه های تب ارغنون من !
آن آشنای درد روان گداخته 
در بیکران مشتعل موج خون من 

دردم نه ای که آیینه یی در زمانه ای!
شهدت چه گفته اند:
                            شرنگ شبانه ای !
افسانه یی ز قصۀ غم در فسون من !

من با تو با زبان عطش آشنا شدم
ای آشنای "حافظ" و"خیام"و"مولوی"!
ای نا خدای کشتی سرگشته گان خاک!
آنان که در مخافت دریای بیکران
تا موج های حادثه بیباک رانده اند

"آنی" که عاشقانه به درد تو مبتلاست
صد "رند سینه چاک"
صد "بیدل" خراب که درخویش-
             مانده اند

تو عارفانه های کلام مقدسی!
آن لحظه های منسبط شور معنوی
رقص روان شعله ور گیسوان عشق
دوشیزۀ تخیل چالاک "مولوی"

آیا توای؟
طوفان که نعره می زند از بادهای خشم
دریا که موج می شکند در سواحلش؟
آتش که شعله می کشد از کورۀ نفس؟

باران که با ترنم خود
                               آب می شود
باران که گریه می کند ازابرهای یأس؟

آیا توای؟
آن بیکرانه عرصۀ پرواز ماندگار
آن کهکشان دور که ره باز می کند؟
با صد هزار چشم به آفاق دوردست
نظاره یی به وسعت پرواز می کند؟

اسطوره یی به صورت سیاله های روح
در جاری اثیری دنیای ناشناس
در انفجار صاعقۀ رنگ باخته
چشم نهان به جمجمۀ سرشکسته گی
آتشفشان جاری درد گداخته

ای سایۀ سکوت که گلبانگ میشوی
دروازۀ جنون صدا را شکسته ای!
با درد نا شکیب
با درد تارو پود وجودم گسته ای!
با درد
        ازهزارۀ پیش از هبوط من
با درد
        از مغارۀ تاریک سده ها
ره باز کرده ای!
با درد در تمامت جانم نشسته ای!

هر بار
کز گلوی عطش ناله می کنم
یادم زلال روشن سر چشمه های تست
آن نغمه های بغض فرومانده در گلو
آن هایهوی نیمه ی شب-
                              در صدای تست!

بویی که در تمامت گل رخنه می کنی
رنگی که نقش های تخیل رقم زنی!
اوجی که آفتاب نشیند به قله ات 
موجی که سایه های توهم به هم زنی!

گلواژۀ سرود شگفتن به نام تو
سرنامۀ  کلام نیــــایش پیام تو
"هرگز نمیردآنکه دلش زنده شد به عشق"
"ثبت است در جـــریدۀ عــــالم دوام" تو!

ای شعر! ای سرود!
من با تو خوانده ام
طومار قصه های بلند شبانگهی!
من با تو رانده ام
تا پرنیان تبزدۀ پرده های خواب
تا لانه های گمشدۀ مرغکان چشم
تا گردباد صاعقۀ  یادهای دور
تا خرمن شگفته ترین کهکشان خشم


در من
صدای تست که بیدار می شود
چون کورۀ گداخته تا آخرین نفس
بالی که در تصور پرواز ناگهان
پرمی زنی به دایرۀ تنگ  صد قفس

بنگر که درشقیقه چه بیداد می کنی!
ای روح آتشی!
ای خون منقبض!
ای درد خون شده!
                         خون جنون شده!
دریا نه ای که بستر خود جایگه کنی
جوی حقیر مایه که برباد می شوی!
صحرا نه ای که چار کران پایگه کنی!
بیراهه یی که کوچۀ بن بست خویش را
بهتی شکسته از پی فریاد می شوی!

بس کن که انفجار
فرا می رسد شبی
من با تو با تمامی فریاد ناگزیر
برباد می شوم!

در ذره های گمشدۀ نور منتشر 
موج شکسته در خلأ باد می شوم

ای شعر، ای فغان!
ای "حلۀ  تنیده  ز دل بافته ز جان"! 
هرگز به پای هیچ  فرومایه یی ترا
افشان نمی کنم!
آنسان که  آن تجسم اندیشه گفته بود
"تبعیدی بزرگ" که  میراث خون  خویش
در زمزم مقدس فریاد شسته بود
هرگز به پای هیچ فرومایه یی ترا
قربان نمی کنم!

ای گنج شایگان!
میراث خونچکان تبار تباهی ام!
آن نقطۀ سپید به رنگ دو چشم باز
در بستر فشردۀ موج سیاهی ام!

از دست من مرو که من از دست می روم
تا دور
          تا نهایت تنهایی وسکوت
تا انتهای کوچۀ  بن بست می روم!

ای شعر!
ای ترانۀ  تقدیس زنده گی!
ای قلۀ بلند ترنم!
ای قامت عروج
                   به تندیس زنده گی!
                               
   
                    
                                                                                     کابل- 1364


















            یک فصل از بهار



از فصل های زمزمه آغاز می شود
از فصل های زایش باران
از فصل های رویش رویا
از فصل های خواب که تاراج می شود

از فصل های مژدۀ رخشان آذرخش
هنگامۀ گشایش سبز پرند خاک
موج تپش به ساحل فریاد می برد
وقتی تگرگ می شکند
                               در بلور آب
باران تمام گسترۀ سبز رود را
در بادبان زمزمۀ باد می برد

زورق نشین ساحل اندیشه های من
با موج سبز می گذرد
                                رود مست را

از فصل های زمزمه آغاز می شود
از فصل های طرح طراوت
نقشینه یی ست خاک که باران نگاردش
تصویرهای معجزۀ دست آفتاب
بر سبز فرش کاشی ایوان کوهسار
بر گنبد مصور کاخ بلوغ باغ
بر آیه های برگ
بر موج های آب

گلدسته های سبز سپیدار را هزار
گلبانگ می دهد
تا ریشه های سوختۀ عابد درخت
قامت کشد به وسعت رگبار نوبهار

ای روزهای رفته به تاراج لحظه ها
ای لحظه های مانده به اندوه زنده گی!
با فصل های زمزمه آغاز کن مرا!
با دست های معجزۀ آب های پاک
با روشنان جاری دستان آفتاب
با رود های مست همآواز کن مرا!
یک دشت از شقایق وحشی به من بیار
یک باغ سبز زمزمه
                          یک فصل از بهار!
























                نوروز را



نوروز را تــــرنم ایـــــام را درود!
عشق و شباب و مژده و پیغام را درود!
آغوش پر نوازش دوشــــیزۀ  بهار
بانوی سبز پوش گل اندام را درود!
قد قامت بلند تمــــــنای سرو را
دامان پر شگوفۀ بادام را درود!
صهبای مست میکده های جوانه را
آن ارغوان ریخته بر جام را درود!
زیباترین چکامۀ باران و آفتاب
زیباترین سرود شب هنگام را درود!
دود و دم دمادم دریای مست را
وان موج های سرکش سرسام را درود!
با خنده یی که می شگفد بر لبان صبح
با گریه یی که رنگ زند شام را درود!
سرچشمۀ زلال سرود و ترانه را
شعر شگفته بر لب الهام را درود!
اوج سپید قامت کوهسار را سلام
باغ بلوغ جنگل پدرام را درود!












                 از کدامین افق فاجعه


باغ در باغ همه ســـایۀ پاییز شده ست
نوبهاران امیدم چه غم انگیز شده ست
ارغوانی که دران خون شقایق جاریست
بر تن سرخ شفق مشــعله آویز شده ست
از بهارانه  مگو بیش که آفاق خدا
پایمال ستم لشکر چنگیز شده ست
رخش اندیشه برانگیزم ازین عرصۀ خون
که تمامیت شب چکــمه و مهمیز شده ست
نغمه یی را که در آوای فلق می خواندم
بسته در خلوت آهنگ شباویز شده ست
آســــتانی که بران سجدۀ تقدیسم بود
نقش اهریمنی نقطۀ پرهیز شده ست
مزرع سینۀ من تربت خونین کفنان
کز گل سرخ شهادت همه گلبیز شده ست
به کدامـــــــین افق فاجعه فریاد زنم
داستان وطنم را غم انگیز شده ست
تا زمان زخم فجیعی زده بر قلب هنر
دفتر شعر من از فاجعه لبریز شده ست

کابل ــ قوس ـ 1365
                 







                 مـردان دار

                              (1)

مردان به زیر دار
چو منصور می روند
با نینوای سرخ "انالحق"
در هالۀ شقایق خونین
بر موج های سرکش دریای خونفشان
با بادبان گردن مغرور می روند

مردان به زیر دار
کمر می کنند چست
با قامت بلند و تنی چون ستون نور
"رویی چو صد هزار نگار" فرشته خو
در پیکر برهنه چو خورشید می شوند

مردان به زیر دار
از جامه های عاریت ننگ ونام خویش
                                               عریان تن اند
 مردان به  زیر دار
در زیر لب سرود ظفر ساز می کنند
مردان به زیر دار
                        مزامیر پاک را
با واژه های سوخته  آواز می کنند

مردان به زیر دار
                         قیام قیامت اند
تنوارۀ تهاجم سیل شهامت اند
بر بادهای تهمت تلخ رجاله گان
پولاد ناب و صخرۀ کوه نجابت اند

مردان به زیر دار
بر راهوار نادرۀ سرنوشت عور
آن گونه جا کنند که گویی
                                 به تخت عاج
یا برچکاد دورترین قلۀ غرور

مردان به زیر دار
با یک دو گام
                  فاصلۀ "مرگ"  و"عشق" را
در جادۀ به وسعت اسطورۀ زمین
پیوند می زنند

مردان به زیر دار
از دشمن پلشت نه اندیشه می کنند
خاموش می روند
پاسخ نمی دهند

                          (2)

تاریخ سفله گردش جاوید دارهاست
داری کشیده تا خط خون و خیانت اش
داری رسیده از سفر بی نهایت اش
داری به چارسوق زمان هر زمان زنند
داری که در میانۀ هر "شارسان " زنند
داری ستاده  بر سر" بازار عاشقان"
داری نشسته در شفق سرخ آسمان
در "بلخ"
           در "عراق" و "حلب"
                                      تا به "جل جتا"
خورشید شعله ور به دل خاوران زنند
ای مردم نشسته به پای بلند دار
"بگریسته به درد"
                        هزاران هزار بار!
اشک شماست بدرقۀ سر بدار ها
چشم شماست همسفر افتخار ها!
تنها سری که می شکند
                                سقف چرخ را
تنها سری که ذروه به خورشید  می برد
این سر بدارهاست
این قلۀ شکوه همه افتخارهاست!

مردان دار قلب خروشان امت اند
مردان دار قلۀ تاریخ ملت اند!

                                                          کابل ــ میزان ــ 1368