-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ اردیبهشت ۹, شنبه

آیندۀ «برادران» پس از اسماعیل خان


اسماعیل خان زیرتیغ «برادران» رفت.


ضربۀ حیثیتی اخیربراسماعیل خان، شاهرگ اعتبارایشان را قطع کرده است. طبق اطلاع، اسماعیل خان هنوز ازشوک این اقدام به حال نیامده است. تا همین حد حساب دستش آمده که «درخت همیشه از دسته اش تبرمی خورد!»
سوال این است که هدف بعدی، چه کسی خواهد بود؟
آیا حسابرسی وبی اعتبارسازی جماعت اختلاس گران، دزدان بزرگ، زمین خواران بنشسته درمقام معاونت ریاست جمهوری، وزارت، ولایت وقوماندانی ها سرانجام از اسماعیل خان شروع شده است؟ اسماعیل خان از کارنامه های ارکان قدرت که او را در «ریش سفیدی» این گونه به دهان مردم انداختند، روایت ها و قصه ها دارد که اگر«مصلحت» بیند، مهر ازدهان برگیرد.
مشکل «نخبه ها» این است که درعنکبوت مصلحت تا بدانجا گیرافتاده اند که هرکلمه یی که به آدرس هم دوسیه های خویش ازدهان بیرون کنند، مثل تیری به سوی خود شان برمی گردد. فکرنمی شود که اسماعیل خان، مدعیان خود را درکابینه به چالش کشیده بتواند. گفته می شود که اتهامات بروی «مشت نمونۀ خروار» است و ترس «امیر» درهمین نقطه نهفته است.
پس سکوت بهترین راه است. اما آیا مدعیان، رها کردنی خواهد بود؟
تردیدی نیست که برخورد این چنینی با اسماعیل خان جنبۀ «سیاسی» دارد. اما نباید فراموش کرد که سیاست پیشه گان حاضر درصحنه، همه بدون استثنا، دربسترفساد مالی عجیب وغریب رشد کرده وتا به کرسی ها رسیده اند. هیچ فرد بی قدرت وبی پول وخارج ازدایرۀ «قدرت اجاره ای» نتوانسته است که به وزارت یا ریاست برسد وازجامعۀ میلیونی ومدنی کشور نمایندگی کند.
اما انصاف وواقع نگری را هم نباید فراموش کرد.
درین که اسماعیل خان درجریان شب نشینی های ارگ، ازطرف «برادران» خود زیرتیغ رفته است، تردیدی نیست.
ملیاردرهای حرام خوار دردور میز کابینه، با سیما های به ظاهرمحترم باد به غبغب می اندازند وبرای زنده ماندن، رفقای خویش را لقمه می کنند.  اسماعیل خان باید درک کرده باشد که کارزار این چنین اتهام زنی علیه وی، هرگزبدون استشاره وفیصلۀ جمعی «مثلت قدرت» امکان پذیر نیست. اسماعیل خان بی تردید مشکلات خود را داشته است؛ اما این افتخار را دارد که دراوج دزدی های بزرگ درکابل، وبوجی کشی های دالری ازسوی ارکان قدرت که از برکت کنفرانس بن، به «حق خود» رسیده بودند، شهرهرات را ازیک مخروبۀ متروک دورۀ جنگ به یک شهرنسبتاً مدرن وآبرومند تبدیل کرد. وجدان انسانی را نباید جلو دهان کفتار خباثت های سیاسی پرتاب کرد.
دردورۀ کار اسماعیل خان، عاید گمرک هرات روزانه بیش از نیم میلیون دالربود. کسی که علی رغم آن همه پول وافر، بخش اعظم آن را به بازسازی دوبارۀ هرات وقف کرد؛ هیچ گاه چشم خس بین خود را به یک قطعه زمین میراثی کس دیگر نمی دوزد. اسماعیل اگراستفاده مالی کرده یا نکرده، رنگ وشمایل شهرهرات با برق دایم ، شبکه فاضلات شهری، پارک ها و آبادی ها، خود به خود قابل توضیح است. عزیزلودین بدون اشارۀ ابروی رئیس جمهور وفیصلۀ مارشال فهیم ودیگران قادر نیست یک حرف افشاگرانه درمورد دزدان وغارتگران دولتی به زبان بیاورد. این پروژه مطلق سیاسی است. ورنه تا جایی که من اطلاع دارم، دیگراعضای کابینه، تا گلو درفساد وخیانت ودزدی غرق اند. چرا پس از ده سال، اسماعیل خان را این چنین هدف می گیرند؟
بی گمان اسماعیل خان رازهای زیادی ازفساد کاری های مالی اردوگاه کوچک «بزرگان» را می داند؛ اگرسکوت کند، می میرد.
این نکته مشخص است: اگراسماعیل خان سکوت کند، مردم سکوت نمی کنند؛ جهان سکوت نمی کند. سکوت پس ازین ممکن نخواهد بود.