------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

ه‍.ش. ۱۳۹۱ فروردین ۲۷, یکشنبه

پیام حملات زنجیره ای: یا تغییر، یا کنار بروید



سرراست باید نوشت: صبروشکیبایی مردم وجامعه بین المللی از«بن بست» موجود به سرآمده است.


 هرچند این احتمال زیاد قوی نیست که سال 1391 سال تغییربرای افغانستان، سال برچیدن بساط فساد سالاران وگروگانگیران سیاسی واقتصادی باشد؛ مگرنشانه های روشن براین موضوع دلالت می کنند که اردوگاه محافظه کاران تا زمان برگزاری انتخابات وخروج نیروهای بین المللی ازافغانستان جای خود را به یک دستگاه فعال خالی کند. چنگال های چدنی مافیا وهم پیمانان منطقه یی آنان باید ازسرنوشت توسعۀ آزاد افغانستان نوین سستی پذیردو همه چیز دربستر مساعد سیاسی واقتصادی همه پذیر درحوزۀ استراتیژیک به حرکت خود ادامه دهد. نیاززمان بیانگرتحرک تازۀ نهاد های مدنی، روشنفکری ومردمی درحیات سیاسی کشور ماست.
فرصت های زیادی برای روی پا شدن افغانستان از دست رفته اند. نیازهای اجتماعی وحقوقی جامعه پیوسته درحال گسترش اند مگرماشین بازدارنده وغاصب فساد جنگ سالاران ودزدان مسیرحرکت آزاد به سوی دموکراسی وهمزیستی را مسدود کرده است.  افغانستان درخطر فروافتادن مجدد دربرزخ جنگ وگریز، دزدی وغارت وتن آسایی یک مشت مفت خوران سنتی قرارگرفته است. تا این دم کلیه سیستم وسامانۀ سیاسی واقتصاد مملکت دردست محافظه کاران ضد توسعه وظرفیت پذیری متمرکزاست. جبهۀ سیاسی حاکم قصد دارد به بهای ویرانی دوبارۀ ساختارها درکشور، پای خود را یک تنه درزمین قدرت ونعمات مادی بیشتر گور کند.
تا کنون هیچ تدابیرمدنی، اعتراضات سیاسی، پیشنهادات قانونی برای رفع بن بست به جایی نرسیده است. جامعۀ بین المللی گام به گام عقب می کشد ودربهترین حالت، درمقام تماشاچی ایستاده است. طیف قدرت که به هیچ معیاری دموکراتیک پای بندی ندارد، برای مقابله با هراعتراض ودگرگونی با تهدید وگره اندازی های به شدت کارشکنانه پاسخ می دهد.
حملات کابل ودیگر ولایات، احتمالاً بخش آغازین مانور های «بهاری» به منظور بیرون کردن محافظه کاران از قلعۀ پولادین یک دندگی های سیاسی وعادتی است. اکنون زمان اندرز پردازی و توسل به ابزارهای مدنی سپری شده است. مغز محافظه کاران واصحاب فساد وحرص، به خواست های مردمی وقانونی همان پاسخی را می دهد که درزمان غیابت قانون مکتوب برون می داد. هیچ نسخۀ جدید ومدنی که دستگاه مافیایی را از نفس امارۀ شان فاصله دهد، کارگر نمی افتد. منش وکنش آنان فقط همان مسیری را می تواند برای حرکت خود تشخیص دهد که درایام خود سری وخیره سری به آن عادت کرده اند.
محافظه کاران ازین پس فرصت اندک دارند تا بیاموزند که دربدل تغذیۀ شیطان های درونی خویش ازحساب سرنوشت مردم ورنج های خلایق، تاوان های هولناکی خواهند پرداخت.