-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ خرداد ۶, شنبه

سکوت جهادی ها در سالروز مرگ جنرال داوود


جهادی ها چرا بالای کرزی خشمگین اند ولی دربارۀ رهبران خویش جرئت سخن ندارند؟


جنرال داوود داوود یک سال قبل دردفاع ازمجمع ارگ نشینان جهادی وغیرجهادی جان خود را از کف داد. او تحت امر مستقیم فهیم وبسم الله محمدی ورئیس جمهور کرزی، سیطرۀ تیم حاکم را درشمال قایم نگهداشته بود. اما درنخستین سالروز یاد بود از مرگ جنرال، تقریباً همه «برادران» ، «بزرگان» و میراث داران جهاد ومقاومت سکوت کردند وحتی مقامات دولتی مراسم یاد کرد تشریفاتی هم برگزار نکردند.
درمحفل کوچکی درکابل، آن هم به ابتکار جمعی از دانشجویان ووابستگان قریب جنرال داوود، به غیر از شماری از چهره هایی که درمنظومۀ «قدرت» تنظیم های جهادی، جایگاه چندان استواری ندارند، هیچ «نخبه» و«کلان» جهادی شرکت نداشت. نه از دکترعبدالله خبری بود ونه هم از صلاح الدین ربانی، فهیم قسیم، قانونی، محقق، احمدضیاء مسعود و دیگران، اثری.
طیف جهادی های تاجرپیشه از حضور دریک چنین مراسم یادبود پرهیز می کنند و آن را به «مصلحت» نمی دانند. مصلحت ومفاد وموقعیت به جایش؛ مگراین جماعت عملاً به نسل جوان خویش انتباه می دهند که درمقام مروت، برادری، وفاداری و مردم داری در اعماق ذلت وخفت سربه تالاق شده اند و حتی نزدیکان ومقربان فکری و جهادی پس ازین نمی توانند به حرف وقول آنان باور کنند. نکتۀ جالب درین ماجرا ها این است که سخنرانان و منقدان به ظاهر خشمگین اصحاب قدرت، به جای آن که طوق لعنت به گردن یاران فراموشکار وخو گرفته با فراموشی وخیانت درمجمع جهادی ها بیاندازند، هی با آه وتأسف از حکومت تحت رهبری حامدکرزی می نالند. این آقایان قصداً نمی خواهند تا درمحضر مردم وافکارعمومی هواداران جهادی، نام فهیم وقانونی وعبدالله وچند مدعی خود گماردۀ دیگر را با ذغال بنویسند. اینان به جای آن که از خود ناله وشکایت سردهند، نوک پیکان به سوی یک تیم «کوچک» گرد آمده دراطراف رئیس جمهور نشانه می گیرند.
آقای امرالله صالح درصورتی که حکومت کنونی را پاسدارتفکر طالبی ومجری قلمداد می کند، پس چه توقع دارد که درسالروز مرگ جنرال داوود، مراسم نمایش تبلیغاتی سازماندهی کند وداد واویلا به راه بیاندازد. ظاهرفریبی های دولت مگر کمر جهادی ها را سر از نو محکم می کند؟
شرایط از ده سال قبل تا حال خیلی فرق کرده وآنانی که به نام جهادی ومقاومت، به ثروت ها وجایگاه های کلان مادی دست یافتند، (نظیرفهیم، قانونی ودیگران) حالا نمی خواهند همان لباس انگشت نما را به تن داشته باشند. آن ها درک کرده اند که حکومت موجود، آخرین حکومت جهادی است وپس ازآن، این گلیم جمع خواهد شد. بنا برین می خواهند پره وجمپۀ جدیدی بیارایند... که آراسته اند. ولی ملت، اصلاحات، عدالت، بازگشت قانون، حسابرسی به خیانت وکار ومشارکت دردولت می خواهد وهیچ علاقه یی به جمپه بازی های فساد سالاران ندارند.