-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ خرداد ۴, پنجشنبه

تعریف پنهان افغانیزه سازی؛ در نشست شیکاگو


کنفرانس شیکاگو، گور «تنظیم» های گرد آمده به دور تیم قومی وپولساز حامد کرزی را کند. 


دیگر راه به سوی عقب نیست. جلو رفتن، جنگیدن علیه خواست عمومی برای تغییر سالم درافغانستان؛ درخشان ترین دست آورد افغانیزه سازی امور دولت وسکتورهای امنیتی است.
جهان غرب، دغدغۀ تن زدن از زیر بار فشارهای مالی را درکنفرانس شیکاگو، تا اندازه یی از خود دور کرد. باراک اوباما بی تردید، برندۀ دور بعدی انتخابات درامریکا خواهد بود. او از پایان جنگی سخن می گوید که در «دهۀ تحول» درافغانستان، به اشکال نوینی درحال شروع شدن است.
اما عواقب «دروغ های کیلویی» تیم تقسیم طلب حاکم درحکومت افغانستان، چه خطراتی را متوجه امنیت کشور و سلامت روحیۀ ملی مملکت خواهد کرد؟ این پرسش تلخ، درمیدان واقعیت ها، پاسخ تلختری را نصیب کشور خواهد ساخت. دربرابر تهدید های اقتصادی وامنیتی، کدام نیروهای ایستاده گی خواهد کرد؟
امریکا وغرب، مطابق به فیصله ها وپروتول ها دربارۀ واگذاری زندان ها، مسئولیت های امنیتی وعملیات شبانه، همه را بنا به اصرار تهدید آمیز تیم حاکم، از دوش خود برداشت و به مبتکران «افغانیزه سازی امور» تسلیم کرد. حال آن که بحران وجنگ درافغانستان «افغانی» وبومی نیست. مضمون بحران تاریخی کشور ما، تقابل چند کشور علیه چند کشور و جنگ ایران وپاکستان با امریکا و انگلیس است.
تصمیم و ابتکار آنانی که پوشش مستقیم حمایت امریکا از سر خود دور انداخته اند، شخصی وگروهی است. مدیریت جهانی و منافع دراز مدت افغانستان، پس ازین سیطره ومعامله گری چند «تنظیم» وچند چهرۀ نظامی ومنفرد را تحمل کرده نمی تواند. تیم حاکم هرچند خودش را برای دفاع تمام عیار در برابر خطرات وچالش ها رویین تن جلوه می دهد؛ مگر دفاع دایم از خباثت، بی بندوباری، ظلم، حق تلفی، دزدی وشرارت های عریان اقتصادی واجتماعی ، درتوان تیم حاکم نیست.
مردم برای دفاع ازبی عدالتی وخباثت بسیج نمی شوند. وقایع ترسناک وویرانگری درانتظار تیم حاکم است. مردم شعور زنده و سالم باوری را درخود پروریده اند. آنانی که زره کاغذی دربر کرده اند، از سوی همین مردم به تحت السقر فرستاده خواهند شد. کمیشن کاران سیاسی این جا وآن جا سفر می کنند تا مردم را به خیال خود شان برای دفاع احمقانه از دزدی های شان تشویق کنند. اما مردم دل می گویند:
«درطواف کعبه خود- دیده ام پا های شیطان را ولی سنگ ندارم.»
سنگ وتفنگ وجود دارد. تیم حاکم ازطالبان هیچ برتری ندارد. هرآن چه طالب انجام داده، بدترین نمونۀ آن را «برادران» درکابل انجام داده اند. کنفرانس شیکاگو، گور «تنظیم» های گرد آمده به دور تیم قومی وپولساز حامد کرزی را کند. آنانی که ده وبیست سال تمام، برای بی عدالتی، گورهای بی شماری حفر کردند، اینک چرخ مدیریت جهانی و تغییرطلبی درسطح جامعه افغانستان، برای خود شان، آنهم به دست مردم افغانستان برای شان گوردسته جمعی حفر می کند.
مردم باید آماده باشد که درعرصۀ عملی، سقوط مافیا معادل سقوط ده سال زحمت وتلاش مردم وجامعه بین المللی تلقی نشود.