-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ مرداد ۱۰, سه‌شنبه

سکونت گاه مجاهدین خلق درعراق مشابه به زندان است


دزدی وغصب وسایل شخصی پناهنده گان ازسوی نیروهای عراقی ادامه دارد.



سازمان ملل - مجمع عمومی - شورای حقوق بشر ملل متحد
نظريه گروه کار - بازداشتهای خودسرانه  بالاترين مرجع بين المللی درباره وضعيت زندانها و بازداشتگاهها
نظريه مصوب شصت و سومين اجلاس:
«شرايط ليبرتی مشابه يک مرکز بازداشت است چرا که هيچ امکان حرکت آزادانه و ارتباط با دنيای بيرون وجود ندارد»
ساکنان ليبرتی دارای استاتوی ”اشخاص حفاظت شده“ تحت کنوانسيون چهارم ژنو و پناهجو هستند نه اتهامی به آنان وارد شده و نه به اتهامی محاکمه شده اند گروه کار بر اين باور است که هيچ توجيه قانونی برای نگه داشتن اين افراد در کمپ ليبرتی وجود ندارد و چنين بازداشتی خارج از حيطه قانون حقوق بشر بين المللی و قانون داخلی عراق است گروه کار از دولت عراق می خواهد گامهای لازم را برای اصلاح وضعيت ليبرتی بردارد تا با استانداردها و اصول بيانيه جهانی حقوق بشر و کنوانسيون بين المللی حقوق مدنی و سياسی همخوان شود با در نظر گرفتن تمامی جنبه های اين پرونده اصلاح مکفی به معنی آزادی فوری اين افراد برداشتن تمام محدوديتها در تردد آزادانه آنها  و حق قابل اعمال برای غرامت طبق بند (5) 9 کنوانسيون بين المللی حقوق مدنی و سياسی است شورای حقوق بشر ملل متحد، نظريه گروه کار بازداشتهای خودسرانه مصوب شصت و سومين اجلاس گروه کار
-گروه کار دستگيری خودسرانه در قطعنامه 
۱۹۹۱/۴۲ کميسيون پيشين حقوق بشر تأسيس شد که برنامه گروه کار را در قطعنامه 50/۱۹۹۷ تعيين و تمديد کرد.
شورای حقوق بشر ملل متحد همين برنامه را در تصميم 102/
۲۰۰۶ خود مفروض گرفت و آن را در قطعنامه 18/15 خود به تاريخ 30سپتامبر ۲۰۱۰ برای يک دوره سه ساله تمديد کرد.
از آنجا که عراق امضا کننده کنوانسيون بين المللی حقوق مدنی و سياسی است، گروه کار دستگيری خودسرانه مطابق دستور کارش، نامه يی به دولت عراق فرستاد و ضمن تعريف مصاديق دستگيری خودسرانه، بر اساس بيانيه جهانی حقوق بشر و کنوانسيون بين المللی حقوق مدنی و سياسی، درباره وضعيت ليبرتی و انتقال اولين گروه ساکنان نوشت:
يک گروه 400نفره ايرانيان مخالف رژيم ايران و مرتبط با شورای ملی مقاومت ايران قبول کردند از کمپ اشرف به کمپ ليبرتی، يک پايگاه سابق ارتش ايالات متحده در نزديکی فرودگاه بين المللی بغداد، به منظور شروع پروسه بازتأييد موقعيت پناهندگی آنها جابه جا شوند.
قبل از انتقال به ليبرتی اين نفرات و وسايلشان برای 11ساعت توسط نيروهای امنيتی بازرسی شد ـ اين روش مشابه پروسدورهای تحويل گيری زندانيان به زندان بود.
بسياری از متعلقات نفرات نظير صندلی چرخدار، لوازم ارتباطی و تصويری، عکسهای شخصی، دارو و لوازم بهداشتی يا اجازه عبور پيدا نکردند و يا ضبط شدند.
در بدو ورود به ليبرتی به افراد منتقل شده فرمان داده شد که به خط شوند تا به صورت رؤيتی آمارگيری شوند و توسط افسر فرمانده به آنها گفته شد که او مشخص خواهد کرد که هر کدام در کدام اتاق مستقر خواهند شد، مشابه يک زندان. اين افراد خود را در شرايطی يافتند که آزادی فردی آنها از آنها سلب شده بود، خروج آزادانه از کمپ وجود نداشت مگر اين که موافقت رسمی و اسکورت توسط نيروهای امنيتی انجام گيرد. آنها حق ديدار با خانواده و يا مشاور حقوقی خود را ندارند. گزارش شده است که از ورود وکيل حميد جليل در تاريخ 21فوريه 
۲۰۱۲ به منظور ديدار از يکی از نفرات منتقل شده، ممانعت به عمل آمد. بر اساس گزارش منابع، گرداگرد کمپ ليبرتی توسط ديوارهای بتونی به ارتفاع 4 متر محاصره شده است که ساکنان حق عبور از اين ديوارها را ندارند. نفرات مسلح نيروی پليس عراق در نقاط بازرسی در داخل کمپ مستقرهستند. يک مرکز پليس در قسمت يک و در کنار ساکنان وجود دارد. ايستگاههای پليس در درب شمالی و درب جنوبی و درب شمال شرقی قرار دارد. گشتهای پليس وارد محوطه استراحت ساکنان می شود، مشابه آنچه که نگهبانان زندان در سلول زندانی انجام می دهند. وضعيت داخلی کمپ ليبرتی توسط منبع غيرانسانی و دهشتناک توصيف شده است. بسيار فراتر يک مرکز افراد انتقالی طبق استانداردهای بين المللی، گفته می شود که کمپ ليبرتی يک بازداشتگاه در هوای باز است. نفراتی که در اين کمپ نگاه داشته شده اند، سلامتی شان در معرض تهديد است.. به نظر می رسد که کمپ فاقد پايه ای ترين زيرساختهای اوليه و شرايط بهداشتی است. در کمپ برق به صورت مقطع و حجم آب لوله کشی غيرمکفی است. مناطق مسکونی در لايه های مختلف ديوارهای بتونی و کيسه های شن محاصره شده است. دوربينهای تجسسی و ميکروفونهای استراق سمع در تمامی نقاط کمپ قرار داده شده است. زندگی خصوصی ساکنان تمام وقت زير کنترل قرار دارد. منبع می افزايد که ساکنان بدون اسکورت نظامی يا پليس حق خروج از کمپ را ندارند و تحت شرايط زندان نگه داشته می شوند که شامل سرشماری، حضور فشرده پليس و تجاوز به حريم خصوصی افراد است. ساکنان از عدم وجود شرايط مناسب زندگی رنج می برند، محدوديت در انتقال مايملک شخصی و محدوديت در حق آزادی تردد. منبع همچنين می گويد که دولت به ناظران بين المللی يا بازديد کنندگان اجازه ورود به کمپ نمی دهد. منبع يادآوری می کند که افرادی که در حال حاضر در کمپ ليبرتی نگاه داشته می شوند دارای موقعيت افراد حفاظت شده تحت کنوانسيون 4 ژنو هستند. آنها پناهجويانی هستند که نه به جرمی متهم شده اند و نه محکوم شده اند. آنها بيش از ربع قرن است که در عراق به سر می بردند.
منبع همچنين نگرانی خود را از خدشه دار شدن شخصيت فيزيکی و روانی اين افراد ابراز داشت.
آنها با رفتار موهن و رنج غيرضروری مواجه می شوند.
منبع يادآور می شود که کمپ اشرف از زمانی که در سال 
۲۰۰۹ دولت عراق کنترل آن را از دولت آمريکا تحويل گرفت، دو بار توسط نيروهای نظامی عراق مورد حمله قرار گرفته است.
منبع نتيجه گيری می کند که بازداشت آنها خودسرانه و بر خلاف بند 9 اعلاميه جهانی حقوق بشر و پارگرافهای 
۹.۱ و ۱۰.۱کنوانسيون بين المللی حقوق مدنی و سياسی است که جمهوری عراق يکی از اعضای آن است.
گروه کاری اتهامات فوق را به دولت عراق فرستاد و درخواست کرد تا در پاسخ خود اطلاعات مفصل در مورد وضعيت کنونی اين افراد را تأمين کند و روشن سازد که کدام مقررات قانونی ادامه بازداشت آنها را توجيه می کند. باعث تأسف است که «گروه کار» هنوز پاسخی از دولت عراق دريافت نکرده است.
در غياب پاسخی از دولت عراق، گروه کار دستگيری خودسرانه، بر اساس شيوه کارش، قادر به ارائه يک نظريه با توجه به اطلاعات داده شده به آن توسط منبع هست. اطلاعات داده شده توسط دولت عراق رد نشده، هر چند که فرصت انجام اين کار را داشته است.
گروه کار با وضعيت ساکنان کمپ اشرف نا آشنا نيست، محلی که بازداشت شدگان فعلی از آنجا به کمپ ليبرتی، يک پايگاه نظامی سابق آمريکا، در بغداد، منتقل شده اند. گروه کار قبلاً نظريه شماره 
۲۰۱۰/11 (عراق) خود را در مورد بازداشت ساکنان کمپ اشرف تصويب کرده بود.
ساکنان ليبرتی دارای استاتوی ”اشخاص حفاظت شده“ تحت کنوانسيون چهارم ژنو بوده و تقاضانامه های پناهندگی داده اند؛ نه اتهامی به آنان وارد شده و نه برای جرمی محاکمه شده اند.
شرايط کمپ ليبرتی مشابه يک مرکز بازداشت است چرا که هيچ امکان حرکت آزادانه و ارتباط با دنيای بيرون وجود ندارد. هيچ حرکت آزاد و زندگی در داخل کمپ نيست و اين چيزی است که ساکنان را به بازداشتی و زندانی تبديل می کند.
گروه کار بر اين باور است که هيچ توجيه قانونی برای نگه داشتن افراد در کمپ ليبرتی وجود ندارد و چنين بازداشتی خارج از حيطه قانون حقوق بشر بين الملل و قوانين عراق است (طبق ماده 9 بيانيه جهانی حقوق بشر و ماده های 9 و 10 کنوانسيون بين المللی حقوق مدنی و سياسی).
با در نظر گرفتن موارد يادشده، گروه کار دستگيری خودسرانه نظريه زير را ارائه می کند:
بازداشت افراد در ليبرتی خودسرانه و در تعارض با بند 9 بيانيه جهانی حقوق بشر و بند (1) 9 و (1) 10 از کنوانسيون بين المللی حقوق مدنی و سياسی است که در طبقه بندی شماره 4 از دسته بنديهای روشهای کار گروه کار قرار می گيرد.
برحسب نظر ارائه شده، گروه کار درخواست دارد که دولت عراق گامهای لازم را برای اصلاح وضعيت اين افراد بردارد تا همخوانی با استانداردها و اصول اشاره شده در بيانيه جهانی حقوق بشر و کنوانسيون بين المللی حقوق مدنی و سياسی تأمين شود.
گروه کار بر اين باور است که با در نظر گرفتن تمامی جنبه های اين پرونده، اصلاح مکفی به معنی آزادی فوری افراد و برداشتن تمامی محدوديتهای مربوط به تردد آزادانه افراد و حق قابل اعمال برای غرامت طبق بند (5) 9 کنوانسيون بين المللی حقوق مدنی و سياسی است.