-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ مرداد ۲۸, شنبه

نعش استقلال روی زمین، فریاد استقلال برای فلسطین



اصحاب هیولا از جنس دولت، اپوزیسیون، علمای مذهبی، علمای نیابتی وارد شده، گوش های خود را از شنیدن سالیانۀ زنگ استقلال سیاسی سرزمین شان بستند.

گرامیداشت از سالروز پس گیری استقلال وآزادی سیاسی افغانستان که نود وسه سال پیش، نسلی از پدران ما به عنوان امانت افتخار آفرین به میراث مانده اند، هماره یک سنت فرخنده وپسندیده بوده است. اگرچه تعبیر وتوضیح ماهیت «استقلال» برای کشور ها دیریست از مفاهیم کلاسیک دررفتن از چتر «استعمار» فاصله گرفته و داهیۀ پیشرفت وظرفیت یابی برای یک زنده گی بهتر وآبرومند جای آن پرکرده است؛ ولی دگردیسی هایی ازین نوع، به معنای یاد فراموشی از تاریخ وارزش های یک کشور نیست.
 درسال های جنگ، وحضور شوروی درافغانستان، حزب حاکم آن زمان، رزمایش های چشم خیره کن نظامی وکاروان های تبلیغاتی پرجاذبه ای را به حرکت درمی آورد. قطعات ارتش با عبور از برابر سکوی رهبران، سرراست به سنگرهای جنگ روانه می شدند. درزمان دولت مجاهدین و طالبان نیز این عنعنۀ ملی فراموش نشد. حتی طالبان راکت های کهنۀ سکاد را به علامت یک اقتدار درچمن حضور به نمایش آورند. مگر درسالیان پسین، که حاکمیت مشابه به اختلاط کشمکش ونخود وماش ودال روی کار آمد، مغزها از انگیزه تهی شده اند. آزادی واستقلال سیاسی درموجودیت چهل نوع ارتش دنیا، به یک تعبیر بیشتر به یک شوخی می ماند.
 با توجه به اشتراک منافع و جهانی شدن، به هم پیوستگی ملت ها، هیچ کشوری به طورکامل آن گونه که در تئوری قرن قبلی گفته شده، یا دروغ سازی های حکومت ها به آن قداست داده، نمی تواند مستقل عمل کند. این درهم آمیختگی ملت ها و اثرگذاری واثرپذیری های اقتصادی وسیاسی به معنای دفن مناسبت های ارزشمند تاریخی یک کشور نیست. طوری که روز بیست وهشت اسد درافغانستان دیده شد، جماعت دولت وحکومت که همچنان دستان «افغانستانی» از آستین منافع دیگران برون آمده و درارگ به هم رسیده اند، از تاریخ وکردارهای خویش می گریزند. این گریز برای چیست؟
همه عذاب وجدان دارند. می دانند که از صبح تا شام بر ضد وطن شان کارمی کنند؛ ازشام تا بامداد برضد منافع مردم شان برنامه می ریزند ودرمغزهای های خویش بیهوده گی وتوهم می پزند. درتلاش ها، سخنان، هیاهو ونمایش ها، دیدارها و پیوند سازی های پس پرده وروی پرده، همه چیز می تواند درمغز شان جرقه ای روشن کند، به غیراز سرنوشت افغانستان، مردم افغانستان و داشتن اراده ووجدان حقیقی برای نجات افغانستان.
اصحاب هیولا از جنس دولت، اپوزیسیون، علمای مذهبی، علمای نیابتی وارد شده، گوش های خود را از شنیدن سالیانۀ زنگ استقلال سیاسی سرزمین شان ( که دیگربا آن به نفع شخصی وخانواده گی تصفیه حساب کرده وازخیرش گذشته اند) بستند. انصاف باید داد که این گروه بندی ها،  به حدی درغارت، دروغ ودزدی وپیوند های ضد ملی مافیایی غرق شده اند که ادای مسئولیت درقبال این روز را مانند هوایی از دماغ برون کرده اند. درین کارواقعاً صداقت نشان دادند!
امروز درکابل بوی بربادی و آمد آمد یک توفان سرخ وسیاه و نابود ساز به مشام می رسید. جمعی ازاصحاب اطلاعاتی درخواب خوش مجالس عقب دیوارهای عظیم، به جانوران انفاس امارۀ خویش آذوقه می انداختند؛ گروهی موعظه های پارسل شده ازقم را به نام فلسطین به گوش ازدنیا بی خبران می ریختند.
معاش بگیران شبکه های اطلاعاتی، با فرمانبری از حلقات جاسوسی ایران به یاد بود از فلسطین به طور دروغین صرفاً درلفظ، درکابل، هرات ومزارشریف ندا سرمی دهند مگر افتخار دارند که بساط یادبود 28 اسد- روز آزادی افغانستان را از خاطرات خویش برچیده اند؛ بوی خون هم میهنان خود را احساس نمی کنند؛ کاسه لیسی خود را نمی بینند و احساس استحقارخویش را عین وقار می پندارند.
 از دارالفساد تهران احادیث دیگری می رسد. مردم ایران زیرفشار تحریم ها له شده و ازگرانی زمینگیرشده وبرای خریدن یک قطعه مرغ، چنگ به رؤیا های غیرقابل دسترس می اندازند؛ مرگ را با زبان خویش صدا می زنند وبا قبول خطرات زنده، راه پیمایی های اجباری را که از روی کتاب حاضری نهاد های وابسته به دولت، سازماندهی می شود، تحریم می کنند.
درین جا (افغانستان) شعارسازان سیاسی «سپاه» به بهانۀ غزه وسوریه، پول لقمه نان «شهیدان وجانبازان» ایرانی را درجیب فلک زده هایی برده شده درافغانستان می ریزند تا محفلی بگیرند؛ حداقل شعاری به نام فلسطین شنیده شود؛ به این ترتیب با تغذیه توهمات خویش، دل خوش می کنندواطلاعاتی هایی که پول را تقسیم می کنند، به قول معروف ازگاو، دمش را به برده های افغانی خویش می دهند وهمین هم برای شان زیاد است!
این بود گزارش از روز استقلال افغانستان