------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

ه‍.ش. ۱۳۹۱ مرداد ۲۳, دوشنبه

عملیات امنیت ملی، صحنه سازی وشوتنگ بود؟




انتحاری از دهان وتفنگش مرمی باد می شود. به خواب نیامده بودند. کسی که مرگ حاضر شده چطور خوابش می برد. صدای این قدر رنجر و غالمغال در سربام ها را نمی شنوند.




یک منبع ویژۀ امنیتی که هرازچند گاه، اطلاعات دقیقی از کشمکش های مقام های بلند پایۀ حکومت ودولت را به «اتاق تحلیل وخبر» می فرستد، در تازه ترین گزارشی که ساعتی پیش ( قبل ازظهر دوشنبه 23 اسد 1391) ارسال کرده، ادعا می کند که نمایشات اخیر تلویزیونی ریاست امنیت ملی درباب گرفتاری وغافلگیری دسته های تروریستی در بت خاک و کوچۀ هندو گذر کابل، یک سناریوی طراحی شده در داخل امنیت ملی است که هدف ازآن، نشان دادن بیداری وقدرت ردیابی وقهر عملیاتی امنیت ملی است.
گزارش تحلیل گونه به قلم منبع خبر مرقوم شده و طبق معمول ازافشای هویتش خود داری می شود.
متن گزارش به غیر از اصلاح چند لغزش املایی محدود، بدون هیچ حذف واضافات ذیلاً انتشار می یابد:

السلام علیکم
به خدمت جناب شما چند نکته را یاد آوری می کنم که قرارمعلومات وصحبت هایی که با یک تعداد برادران مسلکی داشتم این طور گفته می شود که فلم پری کارمندان امنیت ملی در منطقه بت خاک وشوربازار درکوچه هندو گذر به رؤیت تجربه من ودیگر برادران حقیقت نداشته ازطرف خود ریاست امنیت ملی پلان شده وخبرنگاران را پیش ازپیش خواستند و به حساب، صحنه سازی ها را شوتنگ کردند.
کسانی که مسلکی امورات هستند خوب می دانند که افراد انتحاری فقط با مرمی ومرگ وکشتن طرف هدف حرکت می کنند. نه خواب را می شناسند نه پوشیدن پیراهن وتنبان های سفید وکاغذ پیچ را. آن ها بعد از درس وآموزش های عملی بسیار سخت و پلان شده به طرف هدف ماموریت می گیرند. اول این که کدام یک از تروریست های دستگیرشده  پیش ازپیش گفته که ما می خواهیم خلیلی صاحب را ترور کنیم؟ صحنه های فیلمی آماده گی کارمندان امنیت ملی درشب از قرارگاه شان تا کوچه شوربازار مثل این بود که قطعات به کدام سیل وساعت تیری می روند وهدف شان فقط حرکت درمقابل کمره بود.
هیچ کسی نمی تواند چهارانتحاری را که ازجان خود تیر شده درخواب دستگیرکند. انتحاری به زدن هدف می رود نه این که درخواب باشد ولباس های کاغذ پیچ بپوشد وازچهار گرد خود بی خبر باشد. آن ها سرتا پا مسلح می باشند وتا زمان ترک موقعیت خود پهره داری می کنند. تمام دریشی ها واسلحه وادوات حربی که درهمان خانه شوربازار دم چشم کمره ها گذاشته شد هیچ به انتحاری ها تعلق نمی تواند داشته باشد. این طور انتحاری های خواب برده وشیک پوش را اول بار است که دیدیم.
عجب است. اول مسولین امنیت ملی ادعا می کنند خبرنگارها را جمع می کنند. بعد می روند طرف خانه ای که انتحاری های خطرناک جا به جا شده اند. بعد بدون یک فیر مری داخل می شوند و آن ها را می گیرند. این را هیچ عقل سلیم باور نمی کند. همچنان خانه خلیلی درغرب کابل است واین ها در شرق کابل درخواب گرفتار می شوند. نه کدام موتری ازآن ها گرفته شد نه چهره شان را کسی به چشم دید. مثل مهمان های شکم سیر روی توشک ها نشسته بودند.

انتحاری از دهان وتفنگش مرمی باد می شود. به خواب نیامده بودند. کسی که مرگ حاضر شده چطور خوابش می برد. صدای این قدر رنجر و غالمغال در سربام ها را نمی شنوند. ما وشما کمی ناراحتی می داشته باشیم شب تا صبح پشت وپهلومی شویم وخواب درک ندارد این چه رقم انتحاری است که به کشتن یک مقام بلند پایه از کجا تا به کجا آمده خواب می کند؟
هیچ قابل باور نیست.
وقتی که شش هفت انتحاری درچهار راهی عبدالحق طرف های دیگر دریک بلند منزل داخل شدند چرا امنیت ملی به همین شکلی که دربت خاک و شوربازار عملیات فیلمی کرد درآن جا نکرد که آنقدر آدم کشته نمی شد. چرا آن را درخواب نگرفت؟ یا رو به روی پارلمان بیست وچهار ساعت بربادی وخرابی شد کسی با عملیات فیلمی کاری کرده نتوانست.
 انتحاری این قدر بی عقل نیست که نفهمد خانه خلیلی از شوربازار چقدر فاصله دارد و این فاصله را چند بجه چطور برود. یک ونیم بجه شب را که امنیت ملی ادعا می کند عملیات کرده همان وقتی است که انتحاری ها کم کم واسکت ها ودریشی ها بپوشند که حرکت کنند طرف هدف. وقت خواب نمی ماند. طوری که من از بعضی چینل ها معلومات گرفتم ادعای امنیت ملی واقعیت ندارد و صحنه سازی شده وبا این طریق نمی شود مردم بازی بخورند.