-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ آبان ۱, دوشنبه

«قیام های مردمی یا شبه نظامیان انتخاباتی؟


با ادامه این وضع، یا صدای اعتراض ودودسته گی ازارگ بلند می شود یا حرکت سیاسی- نظامی مردمی درخارج از حکومت تولد خواهد شد.


دفتر ریاست جمهوری طرح تشکیل کمیسیون انتخابات مصوب ولسی جرگه را رد کرد. درین طرح عضویت دو ناظرخارجی مورد تایید قرار گرفته اما دفتر رسانه ای ارگ، به نقل ازرئیس جمهور آن را نپذیرفته است. کمیسیون انتخابات یک ابزار تبلیغاتی برای کسب مشروعیت است و تیم حاکم هرگزحاضر نیست آن را طوری درمیدان رها کند که سبب روی کار آمدن یک تیم جدید سیاسی درکشور شود.
نشانه هایی واضح در دست است که توزیع اسلحه به گروه های (دی دی آر) شده و فرماندهانی که تسلیحات سنگین خود را به پیروی از برنامه (دایاگ) به دولت سپرده بودند، ازماه ها به این سو دو باره آغاز شده و تدابیر مقابله نظامی از سوی رهبران نظامی و شخصیت های «تنظیمی» شامل دولت اتخاذ شده است. طبق گزارش ها چندین فرمانده استاد سیاف نظیر زلمی توفان ودیگران که درده سال اخیر به قاچاق وخریدو فروش زمین های بزرگ کابل وحومه شهر مشغول بودند، جمع آوری نفرات جنگی را شروع کرده و موترهای ضد زره جدیدی از سوی «تنظیم» دراختیار آنان قرار داده شده است.
همین برنامه دردیگر ولایات نیز به طور گسترده درحال عملی شدن است. شمارنفرات مسلح که حتی سلاح های سرشانه ای وسنگین را حمل می کنند، درشهر ها وروستا های متصل به شهر ها گسترش یافته است. هربیننده عادی می تواند درک کند که نوعی آماده گی برای یک جنگ وجود دارد. درهمین حال برخی ناظران غیررسمی می گویند که پروژه قیام های «مردمی» علیه طالبان آهسته اما پیوسته از سوی دولت درحال تسری است  وهزاران میل اسلحه، مخابرۀ تاکی واکی، موترسایکل ونیازهای لوژستیکی از سوی دولت دراختیار قیام کننده گان قرار گرفته است.
تشکیلات جدید تحت نام «قیام کننده گان» درواقع نیروهای ذخیره وحاضر درصحنه هستند که تا رسیدن تقابل عملی نظامی و موعد مقرر برگزاری انتخابات درسوق الجیش خویش تحکیمات نظارتی وتدافعی ایجاد می کنند وسپس درجریان انتخابات درکلیه امور انتظام ومهندسی نتایج از قبل تعیین شده انتخابات سهیم می باشند. مدیران قیام های مردمی درشورای وزیران حضور دارند و بخش اعظم بودجه آن ها ازمنابعی که به طورشفاف درسیستم مالی کشور رد گیری نشده، تأمین می شود. اتکای حکومت به نیروهای شبه نظامی که درگذشته یک تجربۀ نا موفق وویرانگر بوده، یک بازی خطرناک است که هیچ کسی نمی تواند ازصدمات آن فرارکند. با ادامه این وضع ممکن است دوحالت پیش بیاید. یا شکستی ودوستگی سیاسی از درون ارگ سربلند می کند یا این که نیروهای مردمی ویژه اعتراضی برضد این پلان درخارج از ارگ به حرکت درخواهد آمد. بخش اعظم مردمی که درجهاد ومقاومت شرکت داشته و گنجینه تجارب جنگ را دراختیار دارند، ممکن است حرکت سیاسی جدیدی را جهت جلوگیری از فاجعه انتخابات فرمایشی اعلام کنند.