-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ مهر ۳۰, یکشنبه

پهلوانی نا موفق تیم حاکم با پروسۀ «تغییر»



 با آن که تیم حاکم ادامه قدرت خود را با ادامه گروگان گیری «کمیسیون انتخابات» همراه با شعارهای تکراری گره زده است، احتمال فروپاشی از درون نهاد حاکم وجود دارد. «همه» اعضای ارشد حکومت ودولت مایل نیستند، روزی درازاء قمارهای امروزی خویش، به دادگاه عدالت کشانیده شوند.

دولت افغانستان درست درکمرگاه «تغییر» سیاسی ایستاده است تا به آزمونگرتاریخ، پاسخ پذیرنده ارائه کند. این تغییر می تواند مسالمت آمیز باشد؛ مشروط به این که تیم کوچک قدرت، شجاعت برخورد مناسب با واقعیات را ازخود نشان دهد و با ملی کردن ( نه افغانیزه سازی دولتی) کمیسیون انتخابات، عرصۀ قدرت را به نفع جریان های سالم، جوان ومحورهای مورد اعتماد مردم وجامعۀ بین المللی خالی کند. تا این دم، نشانه های خردباوری سیاسی دراردوگاه «تنظیم ها» وهمپالکی های قوم پرست و به ظاهرتکنوکرات به چشم نمی خورد.
رئیس جمهور درآخرین اظهارات خویش روی دست مردم، احزاب سیاسی وجامعه بین المللی این گونه آب سرد ریخت وگفت:
«برای افغانستان که به سوی خود ارادیت کامل بعد از تصویب قانون اساسی ما قدم برداشتیم، حضور خارجی در پروسهء انتخابات افغانستان در مطابقت به حاکمیت ملی افغانستان نیست. افغانستان مستقل، افغانستان صاحب قانون اساسی و حاکمیت ملی ضرورت به حضور خارجی در پروسهء انتخابات ندارد.»
موضوع «خود ارادیت کامل» یک شعارکلی دربازی های رسانه ای است واگرتعریفی ازآن داده شود، سخت متفاوت، یک بعدی، چند بعدی وجنجالی خواهد بود. حرف حساب این است که تیم حاکم نمی خواهد قدرت را رها کند. مجلس نماینده گان، دادگاه عالی ودیگرنهاد های دولتی را «یکدست» ساخته و به این ترتیب، همه احزاب وگروه های سیاسی را درموضع ضعیف ودفاعی قرارداده است. عنصرتعیین کننده «مردم» از انسجام برخوردار نیست تا برای تیم حاکم با قاطعیت تعیین تکلیف کند. تنها نیرویی که دولت ازآن می ترسد، نقش بازدارنده جامعه بین المللی است که هرگاه نیازی احساس کند، احزاب، گروه ها ونیروهای مسلح وغیرمسلح ضد تیم حاکم را به دور هم بسیج خواهد کرد و بدین ترتیب، ابتکار حکومت مداری را از چنگ تیم حاکم بیرون خواهد ساخت.
تدارک هزینه برای انتخابات (افغانیزه شده) بی تردید ازبودجه دولت برداشت خواهد شد. پرسش بنیادی که پاسخ آن هرگز درحیطۀ سنجش های تیم حاکم وجود دارد، این است که تیم ائتلافی تنظیم ها و تکنوکرات های فربه شده، آیا تا آخرخط بحران وتقابل یکدیگر را همرایی خواهند کرد یا آن که درنهان یا درنیمۀ ماجرا، به دشنه کاری یکدیگرخواهند پرداخت؟ هر«صیغه سیاسی»، «ائتلاف» یا «افغانیزه کردن» به شدت جنبۀ کوتاه مدت دارد ومعامله گری سریع وبافتن معامله های جدید، قانونمندی ذاتی این چنین حوادث را تشکیل می دهد.
برخلاف گفته های رئیس جمهور، افغانستان امروز ازهیچ رهگذری«مستقل» نیست؛ دریازده سال فرمانروایی تیم حاکم، از وابسته ترین کشورهای جهان بوده، وحاکمیت ملی که به طورکامل فروریخته و درمسلخ جنگ های داخلی پارچه پارچه شده بود، به یاری جامعه جهانی کم وبیش سرهم بندی شده است. بدون حضورناظر جامعه جهانی، هرتیم ناپخته واحساساتی، یک سونگر، ضدواقعیت ومتمایل به استخبارات مرگ آفرین کشورهای همسایه، با شکستی بنیاد برانداز مواجه خواهد شد. جامعه جهانی درافغانستان سرمایه گذاری های بزرگ واستراتیژیک انجام داده وبهانه سازی های تیم حاکم برای کنار نرفتن از قدرت انحصاری، هیچ چیزی را تغییر نخواهد داد.
افغانستان به زبان مشترک سیاسی درسطح داخل و همچنین مفاهمه تنگاتنگ با جامعه جهانی نیازمند است تا روی پا های خود بیایستد.
محافظه کاران تنظیمی ومؤتلفه های خرد وکوچک دیگر درارگ، علی الظاهرسنجیده اند که اگرکمیسیون انتخابات را درقبضۀ خود حفظ کنند و یا بنا به وضعیت نا به سامان امنیتی، برگزاری انتخابات زیر سوال برود و عملی نشود؛ درهردو حالت، درقدرت ابقا خواهند شد.
این یک برنامه ریزی عقلایی نیست؛ چشم بستن به خطرات واقعی است که هم خود شان و هم کشور را درتیررس تهدید قرار داده است. البته آقایان درشعارهای احساساتی خویش تا مرزی جلو رفته اند که بازگشت به نقطۀ اول را نا ممکن ساخته است. بنا برین، یک گزینه (رفتن به جلو) دراختیاردارند که متأسفانه این مسیر به پرتگاهی اجتناب ناپذیر منتهی می شود.
 با آن که تیم حاکم ادامه قدرت خود را با ادامه گروگان گیری «کمیسیون انتخابات» همراه با شعارهای تکراری گره زده است، احتمال فروپاشی از درون نهاد حاکم وجود دارد. «همه» اعضای ارشد حکومت ودولت مایل نیستند، روزی درازاء قمارهای امروزی خویش، به دادگاه عدالت کشانیده شوند. افغانستان با تشکیل دادگاه های ویژه وتاریخی فاصله زیادی ندارد.