-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ آبان ۴, پنجشنبه

شما نفر کی هستید؟



شاه حسین مرتضوی روزنامه نگار می گوید: انتخابات در افغانستان اول قوم، دوم پول، سوم نان، و چهارم وعده ها ، که هرگز عملی نمی شود.

نگاه در افغانستان هنوز یک نگاه سمتی و قبیله ای است و هنوز نگاه ملی شکل نگرفته است. نهادهای امنیتی ما نیز هنوز متاثر از همین مسایل است.
ما هنوز از فرهنگ جهاد عبور نکرده ایم و تمام کسانی که دست اندر کار هستند در حکومت و قدرت، کسانی هستند که جهاد را اداره می کردند.

شاه حسین مرتضوی روزنامه نگار می گوید: انتخابات در افغانستان اول قوم، دوم پول، سوم نان، و چهارم وعده ها ، که هرگز عملی نمی شود.
اکنون در افغانستان زمانی که به اداره ای مراجعه می شود نمی گویند تخصص شما چیست و تنها می گویند شما نفر کی هستید؟ مانند زمان جهاد.

آقای مرتضوی ادامه داد: در مورد نیروهای امنیتی افغانستان کارها قابل توجهی صورت گرفته است اما مشکل این است که وقتی اساس نیروهای امنیتی افغانستان تشکیل شد افغانستان را دست کم گرفتند و تنها 50 هزار نیرو برای اردوی ملی در نظر گرفته شد که لایحه وظایف اش این بود که باید در برابر شورش های داخلی مقابله کند. اصلا دفاع از تمامیت ارضی در وظایف اردوی ملی ذکر نشده بود.

از زبان دو نامزد ریاست جمهوری آمریکا چه مسایلی در مورد افغانستان و پاکستان باید شنیده می شد که گفته نشد؟
آقای مرتضوی گفت: من انتظار داشتم از زبان هر دو کاندید حداقل دو مورد را بشنوم یکی اهمیت مبارزه با تروریزم است که این موضوع در صحبت های این دو کاندید اصلا شنیده نشد و طوری صحبت می کردند که دیگر تروریزم و القاعده از بین رفته است و جهان، امن و امان است در صورتی که القاعده و تروریزم نه تنها از بین نرفته است بلکه بیشتر رشد کردند در کشورهای منطقه.
آسیبی که پشتون ها از ناحیه طالبان دیدند هیچ قومی ندیده و باید پشتون ها صدای خود را بلند کنند و نه تنها پشتون ها بلکه تمام مردم افغانستان باید با هم هم صدا شوند.

آیا پاکستان و یا ایران با غرب بیشتر در تقابل است؟
ایران 33 سال است که در تقابل با غرب قرار دارد به صورت جدی، اما پاکستان با آمریکا رابطه ای پر فراز و نشیب داشته است، که ما امروز شاهد این هستیم که کاندیدای آمریکایی می گویند از پاکستان نباید گذشت.

هم رییس جمهور آمریکا و هم رییس جمهور ایران در آستانه انتخابات هستند و هر دو رییس جمهور جرات ندارند تا روی موضوعات حل مشکلی که بین ایران و آمریکا است، گام بردارند.
یک تجربه خوب آمریکا را که افغانستان باید بیاموزد به میدان آمدن احزاب قدرتمند ملی است. چیزی که در افغانستان واقعا وجود ندارد و امروز پارلمان را که می بینیم سرگردان است و صبح کارت سبز دارد و ظهر کارت قرمز برای این است که فراکسیون های حزبی وجود ندارد و 240 نفر هر کدام فردی تصمیم می گیرند.
تا زمانی که در افغانستان جریان های مقتدر سیاسی با گرایش ملی شکل نگیرد ما نمی توانیم انتخاباتی شبیه انتخابات آمریکا داشته باشیم.