-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ بهمن ۸, یکشنبه

درمغز مولانا چه می چرخد؟

مولانا فضل الرحمن برای وضعیت پس از سال 2014 درافغانستان طرح های نو دارد.

وضع نابسامان در مناطق قبایلی پاکستان چالشی بزرگ نه تنها برای پاکستان بلکه برای تمام کشورهای منطقه است. سالهاست که این مناطق به عنوان پناهگاه دهشت افگنان شناخته شده و هواپیماهای بی سرنشین امریکایی به صورت مرتب این مناطق را مورد حمله قرار می دهند. در این مناطق تعداد زیادی از جنگجویان از کشورهای مختلف حضور دارند.
با خروج نیروهای خارجی از افغانستان، این منطقه بیش از پیش به عنوان یک مرکز مهم تجهیز جنگجویانی که برای جنگ به افغانستان می آیند، مورد توجه ستیزه جویان و نیروهای غربی قرار دارد. به همین دلیل امریکا در تلاش است تا از طریق شخصیت هایی که گمان می رود می توانند در جهت تغییر وضع نقشی موثر ایفا نمایند، وضع را در مناطق قبایلی تغییر دهد. یکی از این شخصیت ها مولانا فضل الرحمن رهبر جمعیت العلمای پاکستان است.
مولانا فضل الرحمن به این دلیل که مدرسه های تنظیم وی خاستگاه طالبان پاکستان و افغانستان است، به خصوص در دو دهۀ گذشته در محراق توجه رسانه ها بوده است. اما بعد از سقوط امارت اسلامی طالبان در افغانستان، مولانا مخالفت علنی با حملۀ امریکا به افغانستان ننمود و گفته می شود که به همین دلیل مورد خشم طالبان قرار گرفت و حتی طالبان تلاش نمودند تا او را با حملۀ انتحاری از بین ببرند.
با توجه به این مسئله که در نیمۀ اول امسال باید در پاکستان انتخابات صورت گیرد و این انتخابات برای پاکستان بسیار مهم برای آیندۀ این کشور سرنوشت ساز است، اقداماتی به منظور تفاهم با طالبان می تواند تضمینی برای امنیت انتخابات بشمار آید.
مولانا فضل الرحمن اخیرا در مصاحبه با شبکۀ تلویزیونی «جیو» گفت که تلاش دارد تا جرگه ای از سران قوم و علمای دین را در مناطق قبایلی به میان آورد و با استفاده از عنعنات قدیم پشتون ها، وضع را در این مناطق بهتر سازد و صلح را برقرار نماید.
مولانا گفت که در این رابطه با نشنل عوامی پارتی و رهبری آن چون اسفندیار ولی خان در تماس بوده و آنان نیز از این اقدامات وی ابراز حمایت و پشتیبانی کرده اند. او به نقش و رابطۀ قدیم میان پدرش (مولانا مفتی محمود) با سران نشنل عوامی پارتی اشاره نمود و گفت که احزاب سیاسی که در این منطقه نفوذ دارند نیز باید با این تلاش همگام گردند.
مولانا فضل الرحمن گفت که در مناطق قبایلی از قدیم الایام دو مرجع برای تصمیم گیری های بزرگ وجود داشته که عبارت از حجره و مسجد یا به عبارۀ دیگر ملا و ملک است. ما با بیش از 3500 تن از سران اقوام وقبایل، علمای دین، شخصیت های سیاسی و سایر افراد در تماس هستیم تا بتوانیم به این هدف دست یابیم که چگونه می توان معضل ناامنی و خشونت را در مناطق قبایلی از میان برداشت. وی گفت که تحریک طالبان پاکستان به عنوان یک گروه قدرتمند باید در آیندۀ صلح در این مناطق نقش مهم داشته باشد.
خبرنگار جیونیوز «سلیم صافی» از مولانا پرسید که شما کسی هستید که هم با زبان امریکا آشنا هستید و هم زبان طالبان را می دانید بنابراین شما می توانید میان دو طرف به عنوان یک واسطه عمل کنید. خود شما چقدر به این نقش خویش مطمئن هستید؟
فضل الرحمن در جواب گفت که من در تلاش هستم که این کار را انجام دهم. این تلاش ها آغاز شده و تا حدی هم پیشرفت داشته است. من امیدوارم که در آینده بتوانیم از راه ایجاد اعتماد میان همدیگر، به نتیجۀ مطلوب که همانا صلح و ثبات در مناطق قبایلی است، برسیم.
خبرنگار از مولانا فضل الرحمن در مورد حملۀ انتحاری که علیه وی و به قصد کشتنش درگذشته از جانب طالبان صورت گرفته بود پرسید، اما فضل الرحمن گفت که من نمی دانم که این حمله را چه کسی سازمان داده بود. در پاکستان گروه های زیادی وجود دارند که حساسیت های متفاوتی دارند. بعد از این حمله هیچکس به من نگفت که این حمله از جانب کدام گروه صورت گرفته بود و سازمان های اطلاعاتی هم در این مورد به من چیزی نگفتند.
مشخص بود که مولانا نمی خواست طالبان را که پروردۀ مدارس جمعیت العلمای اسلام اند، در این کار دخیل قلمداد نماید زیرا او می خواهد هنوز هم از شخصیت هایی به شمار آید که مورد احترام طالبان است.
اما در این رابطه یک سوال همچنان بی جواب است؛ جایگاه افغانستان به عنوان کشوری که از وقایع مناطق قبایلی مستقیما متاثر است چیست؟ آیا اگر قبایل به این فیصله برسند که با حکومت پاکستان صلح می کنند اما در افغانستان می جنگند، در آن صورت چه خواهد شد؟ صدور جنگ از پاکستان به افغانستان تا کنون در کاهش ناامنی ها در پاکستان تاثیر مثبت داشته است. به نظر می رسد که دوام حضور نیروهای خارجی هرچند با کمیت اندک، می تواند به دوام انگیزه برای صدور چنین جنگی کمک کند.
خبرگزاری بست باستان