-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ بهمن ۷, شنبه

قوماندان های آب

از روی این گزارش کمابیش نتیجه می گیرید که آیا جنگ درمنطقۀ ما ایستگاه آخر دارد و یا خیر؟


کارشناس مرکز تحقیقات در مورد پالیسی در دهلی جدید، پروفیسور برهما چیلانی (‌Brahma Chellaney) در مصاحبه با خبرنگار رادیو آزادی گفته است، در برخی مناطق آسیا مسالهء آب بطور تدریجی به یک منبع نفاق تبدیل می شود. بطور مثال وی از احتمال منازعه بر سر آب در شرق میانه، آسیای مرکزی و قفقاز یاد کرده است.

پروفیسور برهما چیلانی (‌Brahma Chellaney) در کتاب «آب میدان جنگ های آیندهء آسیا» که برنده جایزه هم شده است، می گوید خطوط جنگ در افغانستان از مناطقی می گذرد که دریا ها می گذرند.
وی می گوید:
«افغانستان و یمن دو مثالی اند که جنگ های داخلی آنها در امتداد دریا ها صورت می گیرد. آب خط  فاصل بین نیرو های متخاصم بوده، هدف نیز کنترول سر چشمه های آب است. در آن مناطق افغانستان که با قلت آب مواجه اند، گرفتن کنترول منابع آبی و چاه های آب یکی از عوامل جنگ هاست. در آنجا قوماندان های پیدا شده اند که می توان آن ها را به نام قوماندان های آب خواند. یگانه هدف آن ها کنترول سرچشمه ها و منابع آبیست. این قوماندانان جنگجویان مسلح دارند و به خاطر منافع مردم منطقهء خودشان کار می کنند. این نوع کنترول قهر آمیز منابع و سرچشمه های آبی، بیش از هر جایی دیگر در افغانستان معمول است.»

پروفیسور برهما چیلانی می گوید، آب یکی از عوامل عمدهء منازعات در آسیای مرکزیست. آب در کشور های آسیای میانه که منازعات سرحدی هم دارند، به یک دشواری قابل انفجار مبدل شده است. چون تعریف دشواری موجود در مورد منابع آبی مشترک به جای آن باقی مانده است، در آسیای مرکزی مناطق سرحدی وجود دارند که تا هنوز تعیین نشده است.
پروفیسور برهما چیلانی می گوید:
«آب در بین سایر مسایل موجود در آسیای میانه، بیشترین مسالهء ایست که خطر بی ثباتی را در این منطقه با خود دارد. چون مقدار آب در آسیای میانه اندک است، بناً مبارزه بر سر  همین منابع اندک آبیست. در آسیای میانه صرف قرغزستان و تاجکستان منابع آبی کافی دارند که نسبت به کشور های ازبکستان،  ترکمنستان و قزاقستان که در پایان آب قرار دارند، ضعیف تر می باشند.»

پروفیسور برهما چیلانی (‌Brahma Chellaney) در کتاب «آب میدان جنگ های آیندهء آسیا» می نویسد، پاکستان از لحاظ آب یک کشور فقیر است. هند هشتاد درصد آب هایش را به پاکستان می دهد.
پروفیسور برهما چیلانی ادعا می کند، این مساعدت هند به پاکستان بالای خود آن کشور تاثیر نامساعد داشته است. وی می گوید:
«اینکه مشکل آب در پاکستان در حال افزایش است، علت آن ازدیاد تولیدات مواد غذایی به هدف صادرات می باشد. پاکستان از لحاظ منابع آبی یک کشور فقیر است، اما به خاطر صادرات، برنج و پنبه کشت می کند که بیش از هر محصول دیگر زراعتی به آب نیاز دارند. پاکستان در صادرات برنج مقام سوم و در صادرات پنبه مقام چهارم را در سطح جهان دارد. این مساله مبین آنست که فقر آب در پاکستان صرف زمانی برطرف شده می تواند که پاکستان براقتصاد خود غور دوباره کرده، کشت محصولاتی که به آب زیاد نیاز دارند و به مقصد صادرات کشت می شوند را منع کند.»

منازعهء آب تاجکستان پروژهء بند برق راغون و دریای وخش است که از زمان اتحاد شوروی سابق باقی مانده است و باید در تاجکستان و قرغزستان ساخته شود، اما کشور ازبکستان با اعمار آن مخالفت می کنند.
ازبکستان تهدید کرده است که اگر این بند ساخته شود، بر ضد تاجکستان اقدام نظامی خواهد کرد.
 پروفیسور برهما چیلانی در این مورد می گوید:
«تصور می کنم با در نظرداشت این حقیقت که ازبکستان در پایان آب قرار دارد، اما می تواند از برتری نظامی و سیاسیش در منطقه استفاده کند. با احساس ضعف خودشان، تاجکستان و قرغزستان  نمی توانند، این پروژه را عملی کنند، چون پایان آب با آن موافقت ندارد. آن ها می ترسند سر خود این پروژه را آغاز کنند. با در نظرداشت توازن نیروها در آسیای میانه، تصور نمی کنم که بند های راغون ووخش هرگز اعمار شوند.»

پروفیسور برهما چیلانی با در نظرداشت توازن نیرو ها و نیاز کشور های آسیایی به آب، منازعات و جنگ های آینده را در این منطقه، بر سر آب دانسته و بر آن تاکید کرده است.