-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ بهمن ۸, یکشنبه

بازی دوسر باخت کام ایر ومافیای دولتی


 افشای بازی قاچاق از طریق شرکت هوایی کام ایر به تحرکات شماری از نامزد های احتمالی ریاست جمهوری ویا حامیان شان رابطه دارد.

کام ایر به حیث مهم ترین موسسۀ هوانوردی خصوصی، قربانی مافیای دولتی شده است. این کمپنی درظاهر امر بی آن که از قضایای قاچاق مواد مخدر آگاه باشد، قربانی بازی سیاه شده است. آیا دستپاچکی مالکان کام ایر نسبت به اتهام ارتش امریکا به معنی آن است که آنان واقعاً از موضوع آگاه نبوده اند یا آن که به حدی از رازداری آهنین شبکه های مقتدر در ده سال اخیر اطمینان داشتند که باورشان نمی آمد که قضیه به این شکل لچ شود؟
شبکه های کشفی امریکا که با تجهیزات پیچیده وهوشمندی مجهز هستند، هرگز درین موارد حساس، روی گزارش های غلط ویا محاسبه های اشتباه واحتمال تکیه نمی کنند وبدون سندو پایه، اتهام رسمی صادرنمی کنند.
امنیت میدان هوایی، تفتیش عملیۀ ورود وخروج مسافران هوایی، کشف الکترونیک محموله های مسافران، شناسایی وارزیابی پروندۀ مسافر همه وهمه به طور کامل دراختیار نهاد های اطلاعاتی وعملیاتی دولت افغانستان قرار دارد. نهادهای کشفی واطلاعاتی، دادستانی وقضا دردولت افغانستان منحصراً دراختیار چه کسانی است؟
خواننده این متن اگر یک بار پرسش بالا را به زبان خود تکرار کند و دمی درباب آن بیاندیشد، موضوع برایش حل می شود!
یعقوب رسولی رئیس میدان هوایی راست می گوید که «نه کام ایر، هیچ کس نمی تواند که از میدان هوایی بین المللی کابل مواد مخدر را قاچاق نماید، در گذشته همین امکانات که اکنون در میدان هوایی کابل موجود است این امکانات نبود که از میدان هوایی کابل قاچاق صورت می گرفت، حالا وسایل بسیار پیشرفته داریم که قاچاق از میدان هوایی کابل امکان ندارد.»
از آقای رسولی دعوت می شود که نخست با خونسردی به این سوال لااقل برای خودش پاسخ بدهد:
نهادهای کشفی واطلاعاتی، دادستانی وقضا دردولت افغانستان منحصراً دراختیار چه کسانی است؟
درقدم دوم باید بگویم که یعقوب رسولی از عملیۀ انتقال محموله ها و کورسازی دستگاه های کشاف الکترونیک آن هم در ساعاتی از شب که همه درخواب هستند و هیچ هواپیمایی درخط پرواز منتظر گرفتن مسافر و بارگیری محموله ها نیستند، به طور قطع خبر ندارد. نمی داند کی ها می آیند؛ با چه وسایلی می آیند؛ به دستورکدام مقام می آیند که از ایستگاه های بارزسی خیلی سهل وقشنگ می گذرند.
محموله ها زمانی دریک مکان خاص از طرف شب جا به جا می شوند که هیچ کس احتمال نمی دهد که متاع قاچاق است یا دالرهایی که باید از کشور بیرون برده شوند. همه بکس ها از طریق وی آی پی ها تحت نام بکس های شخصی فلان مقام ارشد، پیشاپیش از ترمینال عبور داده می شوند و این عملیه خیلی عادی وساده انجام می گیرد که حتی محافظان ترمینل آن را امری شباروزی و معمولی قیاس می کنند. تأسیس یک وی آی پی جدید درمیدان هوایی به بهانۀ ارایۀ خدمات بهتر به مهمانان خارجی! ومقامات عالیه! که اخیراً گزارش آن را شنیدیم، یک رویداد تصادفی نبود و خیلی هم حسابشده بود.
درنیمه های شب، نه زمری کامگار در میدان حضور دارد نه آقای یعقوب رسولی و نه افراد غیررسمی ومسافر که چشم شان کسانی یا موتر های شیشه سیاه و حتی موتر های پلیس واردوی ملی را دنبال کند که تک وتوک به حواشی میدان وارد می شوند و یا کسانی ازیک اتاق میروند به اتاق دیگر وازین قبیل تحرکاتی که سوء ظن را تحریک نمی کنند. بی خبری یا تجاهل به نا آگاهی از سوی زمری کامگار ویعقوبی به این معنی نیست که صدها میلیون دالر عواید مواد مخدر مفت وآسان درکیسه های مافیا می ریزد. همچنان نباید فکرکرد که جامعه بین المللی هم درین جا برای خوابیدن آمده است!  شبکه های ترافیک مواد مخدر درداخل دولت وحکومت درنقش بلند پایه های امنیتی واداری حضور دارند و درآمد حاصل از محموله های مواد مخدر به طور منظم به حساب تمام آنانی که از سطوح بالا تا پائین در انتقال مصئون مواد همکاری می کنند، ریخته می شود.
تا جایی که بنده ( رزاق مأمون) می دانم و بخشی از تحقیقات نا تمام درین زمینه دارم، می توانم بگویم که بارگیری از میدان هوایی کابل، قندهار، هرات وجلال آباد به طورکامل وبراساس یک مدیریت حساس وبا تجربه انجام می گیرد. این گونه عملیات پدیدۀ تازه نیست و حتی از زمان دکترنجیب الله و سپس دولت مجاهدین و همچنان دریازده سال اخیر، قاچاق مواد و رسانیدن آن به بندرهای تحویل گیری از داخل افغانستان به کشورهای همجوار وازآن جا به مارکیت های اروپا وامریکا، درجریان است. مثلاً مافیای افغانستان با مافیای سپاه پاسداران ایران تا مرزهای ترکیه مدیریت مشترک و درآمد مشترک دارند که همه چیز براساس قرارداد های قبلاً عقد شده پیش می رود. دراستقامت تاجکستان وپاکستان نیز قضیه به همین شکل است.
چهارسال پیش ارتش امریکا سعی کرد دستگاه های ردیاب بسیار پیشرفته را در ورودی های ترمینال های کابل و سپس دردیگر ولایات مستقر کند که با مخالفت شدید رئیس جمهور کرزی و معاونانش رو به رو شده بود. دستگاه مذکور چند سال درحاشیۀ میدان کابل متروک ماند و رویکش آن را یک سانتی خاک گرفت. امریکایی ها زمانی پیشنهاد نصب سامانۀ کشف وردیابی هوشمند را به دولت داده بودند که انتقال پول فزیکی دالر درمحموله های کلان به وسیلۀ اعضای کابینه، قوماندانان و افراد وابسته به تیم کرزی ومعاونان ایشان از طریق میدان هوایی کابل تشدید شده بود. حتی شماری از افراد مشهور وابسته به سران حکومت با بوجی های پول درمیدان دوبی دستگیر شدند و ویکیلکیس نیز درین باره گزارش هایی را پخش کرد. وقتی دولت افغانستان با فعال سازی چنین دستگاه مخالفت کرد، امریکایی ها عقب نشستند اما تحقیقات آنان هرگز متوقف نشد.
آسیب پذیریی که درامر افشای این عملیات دولتی دریازده سال اخیر وجود دارد آن است که سیستم های کشف وردگیری پیشرفتۀ وابسته به نیروهای ناتو و امریکا ازتمامی امور انتقالات از مبداء تا منزل آخر مطلع هستندو با توجه به ویژه گی تحقیقاتی وعملیاتی نیروهای جهانی، به طورقطع می توان گفت که هیچ چیزی از نگاه کشف واطلاعات آن ها پنهان نیست و پروندۀ قاچاق مواد مخدر مقامات، قوماندانان، پلیس، والی ها و فرماندهان به ظاهر غیردولتی درکابل و خارج ازکابل با انواع عکس، صدا، ویدئو ومدارک زنده مزین است.  

خیلی امکان دارد که زمری کامگار ازین قضیه به طور مستقیم آگاه نباشد اما خیلی ممکن است که خودش نیز از ابتداء درجریان این عملیات سیاه قرار داشته باشد. علت بهت زده گی ودستپاچگی زمری کامگار از افشای این راز آن است که ایشان به دشواری می تواند باور کند که چنین ترافیک پنهان، دولتی وخیلی مصئون، افشا شده باشد! نیروهای امریکایی تا این دم فقط یک اعلامیۀ کلی صادر کرده اند وزمری کامگار هنوز خبرندارد که قضیه خیلی کلان است.
درترانزیت مواد مخدر از طریق کام ایر، قوماندانان پلیس سرحدی، قوماندانی کابل، هرات، جلال آباد، نیمروز وعناصر غیردولتی وابسته به رهبران ارشد دولت وحکومت وپارلمان سهم دارند و درمورد همۀ آنان اسناد ومدارک کامل وجود دارد. قوماندانان پلیس از سرحد تورخم تا کابل، ازکابل تا بندرهای اسلام قلعه وبدخشان وشیرخان بندر، همه براساس یک سیستم مشاورتی منظم درارگ صورت می گیرد تا در ترافیک مواد مخدر، اخلالی وارد نشود. فکرنکنید که قوماندانان پلیس ازین ولایت به آن ولایت، به طورعادی وتصادفی تغییروتبدیل می شوند!
زمانی علی احمد جلالی گفته بود که فهرست سران مافیای مواد مخدر را دراختیار خود دارد. چنین فهرست دراختیار جلالی نبود؛ اما دردیدار های شفاهی از سوی کارآگاهان بین المللی اشاره شده بود که چنین فهرست آماده است وحالا نیز شبکه های دولتی خود می دانند که سرچشمه کار درکجاست و نباید اعتراض کنند.
هرچیزی که واقع شده، اکنون نخستین صدمه به حیثیت بازرگانی کام ایر وارد شده است واین بی اعتباری دیگر قابل جبران نیست. درتنش های آتی سیاسی بین کابل وواشنگتن اگر دشمنی ها علنی شود، ممکن است بخشی از مدارک به مطبوعات بین المللی درز کند. این قضیه به کاندیداهای احتمالی ریاست جمهوری رابطه دارد وباید منتظر ماند.