-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ بهمن ۳, سه‌شنبه

وصیت نامۀ دو اعدامی درتهران


 از اختلاس ودزدی سه هزار ملیاردی تا زورگیری درخیابان درتهران/ غم نامۀ ایرانی کمتر از افغان ها نیست.

محمدعلی و علیرضا دو روز پیش به اتهام زورگیری وبه اصطلاح افغان ها، «خس دزدی» در تهران از سوی نقاب پوشان سیاه پوش با طناب دار سفید حلق آویز شدند. قربانیان بی گناه یک حکومت مریض وفرورفته درفساد وبحران بودند. هردو جوان اعدام شده، کمتراز بیست وچهارسال عمر داشتند وهردو بی سرپرست بودند وگفته می شود پدر یکی از آن ها از «شهدای» انقلاب یا «دفاع مقدس» بودند.
امروز صبح در خبرها وصیت نامه دو جوان اعدامی را خواندم و بر این عقیده که آنها مستحق اعدام نبودند.
نوشته این دو جوان به عنوان وصیت نامه تنها چند ساعت پیش از مرگشان تامل برانگیز و سوزتاک است. عین انچه در رسانه ها منتشر شده است را به نظر گرامیتان می رسانم و قضاوت را به خود شما می سپارم که کجاییم و چه باید انجام دهیم ....
  علیرضا در وصیتنامه‌اش که آن را خطاب به دایی خود نوشته بود از او برای آنچه وی از آن با عنوان بی‌آبرویی یاد می‌کرد طلب بخشش کرد. او در ادامه وصیتنامه‌اش نوشته بود: «دایی، خانه‌مان را بفروش و با آن یک خانه دو طبقه بخر و مادر و خواهرم [...] را به آنجا ببر و با هم زندگی کنید دایی از تو می‌خواهم که سایه ات بالای سر خانواده‌ام باشد و مواظب [...] هم باشی چون او آبروی من است. وقتی [...] بزرگ شد به او بگویید هر چند برادرش اعدام شد اما او را خیلی دوست داشت. برایم نماز بخوانید و به فقیران غذا دهید. محمدعلی هم در چند خطی که در وصیتنامه‌اش نوشته بود از اطرافیان طلب بخشش کرد بود. او در وصیت نامه‌اش خطاب به مادرش نوشته بود: مادر مرا حلال کن و مواظب خودت و خواهرم باش. برایم زیاد گریه نکنید اما هرپنجشنبه به من سر بزنید. خواهرم را خیلی اذیت کردم از او می‌خواهم که مرا ببخشد. محمد علی همچنین از خانواده‌اش خواست که از شاکیان پرونده‌اش رضایت بگیرند.