-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ اسفند ۳, پنجشنبه

اوضاع به بن بست می رود

مردم درطی پنجاه سال، 12 نوع حکومت ناکام را تجربه کرده اند. مردم سیاست زده وناباور شده اند.

انجنیرعزیز رفیعی رییس مجمع جامعه مدنی از مبارزین سابقه دار ونظریه پرداز مستقل است. وی به نسلی از مبارزین افغانستان تعلق دارد که سال ها رزمیده ورنج دیده اند؛ اما سلامت وجدان وعقیدۀ خویش را با قدرتی تمام پاسداری کرده اند.
درین متن بخشی ازبرداشت های  رفیعی تقدیم می شود:
بزرگترین نگرانی هند تبدیل افغانستان به پناه گاه مصئون و مطمین برای تروریزم است. اگر افغانستان دوباره مانند زمان طالبان به پناهگاهی برای تروریزم مبدل شود این باعث خواهد شد که هند دیگر به منابع طبیعی آسیای میانه دسترسی پیدا نکند؛ در حالی که بسیار به این بازار بزرگ ضرورت دارد. دو راهی که هند را به منابع طبیعی به خصوص منابع نفتی می رساند افغانستان و پاکستان هستند. یعنی در دو حالت از پاکستان می گذرد. لذا با نظر داشت شکل گیری اقتصاد غول آسای امروز، بحث افغانستان برای هند یک بحث حیاتی است.
نگرانی اصلی هند تنها منابع نیست بلکه امنیتش هم در میان است. در واقع افغانستان می تواند مرکز دوباره ای برای طالبان و پاکستان باشد که از این طریق پاکستان بتواند بر علیه هند عمل کند. بی شک این بسیار اساسی تر از منابعی خواهد بود که از طریق افغانستان می تواند به دست آورد. در آن صورت درست است می تواند این منابع را از جاهای دیگر از عربستان سعودی و یا ایران به دست آورد.
دولت به ملت معلومات نمی دهد. مردم در تاریکی به سر می برند و دقیقا نمی دانند که دشمن ما کی است. حقایقی در نظام سیاسی افغانستان وجود دارد که سیاستمداران افغانستان که آن را کتمان می کنند و نمی گویند واقعیات دقیقا چه است. مثلا در مورد چگونگی حوادثی که در پیرامون افغانستان رخ می دهد و در کابینه و چگونگی زد و بندهای صلح اطلاعاتی داده نمی شود و زمانی صدایی می خیزد که به بن بست می رسیم.
تمام وزرایی که قراردادهای بین المللی را امضا می کنند؛ می دانند که چه چیز را امضا می کنند. ولی ما نمی دانیم که در پس آن چه نهفته است. خوب است اگر هم نمی دانند که چه چیز را امضا می کنند آن را صادقانه بیان کنند تا مردم متوجه باشند که در چه وضعیتی قرار داریم.

آقای رفیعی درپاسخ به یک سوال دیگرمی گوید:
در سال 2006 آمریکا در کانفرانس لزبون و ناتو به این نتیجه رسیدند که یک مقدار از نیروهای خود را از افغانستان خارج کنند. تصمیم در 2006 گرفته می شود اما برآمدن نیروها در 2014 رخ می دهد. مردم ما در یک ناباوری و سیاست زدگی عجیبی قرار دارند. در افغانستان مشکل بسیار جدی که وجود دارد سیاست زدگی مردم است. شما اگر عادی ترین فرد را هم در کشور در نظر بگیرید می بینید که با تفکرات بسیار بزرگ سیاسی سخن می گوید. چون مردم ما سیاست ها را تجربه کرده اند.
ببینید ما غنی ترین مردم در منطقه در پنجاه سال گذشته بودیم. ما دوازده نوع حکومت سیاسی را در پنجاه سال گذشته تجربه کردیم. لذا به جهت سیاست زدگی بسیار گسترده و دایره محدود توانایی بسیار ضعیف مردم به نا امیدی می رسند.
طبیعی است مردم افغانستان به جهت وضعیت فیزیکی که به آنها تحمیل شده است در نا امیدی باشند. اما حیرت آور است که با توجه به همه نا امیدی ها مردم هنوز نسبت به آینده خوشبین هستند و باور دارند که افغانستان به طرف صلح می رود و منطقه به سمت صلح می رود و کشورهای همسایه به ناچار باید نوعی از ثبات را در این منطقه بیاورند. چون بی ثباتی در منطقه به نفع هیچ کس نیست. نه به نفع چین نه هند و نه پاکستان و اسیای میانه و نه حتی به نفع آمریکا و... نخواهد بود. بی باوری مردم نسبت به سیاست و امکانات بین المللی و دموکراسی و... وضعیتی را ایجاد کرده است که به باور من افغانستان باید به ثبات برسد که پس از این ثبات که مردم دوباره خود را احیا کنند.