-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۱ بهمن ۲۹, یکشنبه

در مرکز اتمی ایران، مردم نگران اند

وانا وانوچی وانا وانوچی با مطلب "ایران، سفر به مرکز اتمي" در روزنامه رپوبلیکا، نحوه ای از گزارش ژورنالیستي به ما ارائه می کند که بندرت در رسانه هاي ایتالیا اتفاق می افتد.



 نوشته هایي که از جلوه هاي ویژه برخوردارند بسرعت پول می سازند. اما این مقاله که به اشتباه روي شبکه مجازی منتشر نشد، با یک ضرب آهنگ هیجان انگیز پیش مي روند اما قصد ندارد خواننده را با عملیات محیر العقول به خواندن جلب کند همه چیز از اول تا کلمه آخر مشخص است. وانا وانوچي سال ها خبرنگار روزنامه لارپوبلیکا در آلمان بود و بعد ها به ایران رفت. او یکي از بنیانگذاران مجله "افه" با موضوع زنان در ایتالیاست و کتاب های مختلفي نوشته است که عنوان آخرین کتابش "عشق در هفتاد سالگي" است که در سال 2012 منتشر شد. گزارشي که درباره سایت نطنز نوشته است، گزارشي است عمیق با جزئیات تکنیکي و فراز و فرود هاي سیاسي که به نظر مي رسد تاثیر زیادي در این مورد داشته اند: "صدای موتور ماشین ها به گوش مي رسید. یک خودرو هاي نظامي که از قسمت غرب شهر مي آمدند در تاریکی آن شب بدون مهتاب، دیده نمی شدند. نطنز 12 هزار ساکن دارد و در دامنه کوه هاي کرکس واقع شده است.
بسیاري از خانواده هاي تهراني خانه هاي ییلاقي در شهر نطنز دارند. اما امروز نام این شهر تغییر کرده است: نطنز، شهر اتمی. یکي از پیشخدمت هاي یک رستوران در نطنز مي گوید: "براي مقابله با حمله نظامي اسرائیل موشک هاي ضد هوایي در اطراف شهر نصب شده اند. در سال 2004 زماني که سانتریفوژهاي نطنز شروع به کار کرد، اولین کاري که دولت کرد جلوگیري از ورود توریست ها به شهر بود. اما بعد از نصب سانتریفوژها به نیروي کار احتیاج پیدا شد و قیمت اجناس و خانه ها سر به فلک کشید." به گفته وانوچي: " به نظر مي رسد که ایراني ها به یک نتیجه رسیده اند. آنها نمي دانند که حکومت مي خواهد واقعا یک بمب اتمي بسازد یا انرژي تولید کند. اگر ایران بخواهد راه اول را برود، کشورهاي دیگر قبلا این کار را کرده اند. پاکستان زماني که بن لادن در آنجا بود، بمب اتم تولید کرده بود.
اما بطرز شگفت انگیزي دنیا فقط از ایران می هراسد.!» وانوچي در مورد آنچه امروز در ایران مي گذرد نوشته است: "گفتگو بر سر مسئله اتمي ایران روز 25 فوریه در قزاقستان از سر گرفته مي شود. امروز بازرسان آژانس بین المللي انرژي اتمي براي بار سوم در سه ماه گذشته به نطنز رفته اند. اما به نتیجه رسیدن این گفتگو ها همچنان دور از دسترس است." نگاهي به گذشته: "در سال 2010 به نظر مي رسید که گفتگو ها به نتیجه رسیده است. اما احمدي نژاد بلافاصله به تهران فراخوانده شد. رامین مهمانپرست، سخنگوي وزارت امور خارجه در تهران به من گفت: "ایران می خواهد که در دور جدید گفتگو ها تحریم ها برداشته شود و ایران اجازه غني سازی اورانیوم را داشته باشد." ایراني ها از خیانت غربي ها مي ترسند. اواخر سال 2009، دانشمندان اتمي که درنطنز کار مي کردند متوجه شدند که سانتریفوژها خارج از برنامه اي که به آنها داده شده است، کار مي کنند و برخي از کامپیوتر ها ترانه راک از گروه اي سي دي سي را پخش می کنند.
 به دنبال این اتفاق یک جنگ ویروسي و انفجار هاي مرموز اتفاق افتاد. آخرین تحولات   "این روزها تاسیسات نطنز به نسل جدید سانتریفوژ ها مجهز شده اسست که قادر هستند اورانیوم را با سرعت بیتشری غني سازی کنند. تردید ها از سال 2002 آغاز شده بود. اعلام شده بود که ایران بطور مخفیانه در حال ساخت دو تاسیسات اتمي در نطنز است. در آن زمان دولت اعلام کرده بود که قصد دارد بیابان را برای کاشت آماده کند. در سال 2003، سه وزیر امورخارجه از کشور هاي اروپایي به ایران رفتند و موفق شدند وقفه اي در این برنامه ایجاد کنند. اما آمریکا در آن زمان تنها به فکر تغییر حکومت در ایران بود. در آن زمان کاندولیزا رایس به اروپایي ها گفت:« آمریکا هیچ اقدامي براي مشروعیت دادن به آیت الله ها نخواهد کرد.» بدین ترتیب راه گفتگو بسته شد. اما امروز وانوچي بارقه اي از امید می بیند: "رسیدن به یک توافق هنوز ممکن است. حتي سازمان سیا هم به شواهدي دال بر اینکه ایران قصد تولید سلاح اتمي دارد، نرسیده است. انگارکه ایراني ها بگویند: اگر بخواهیم، می توانیم. این بستگی به شما دارد.» سال 2013 سال مهمي در مورد تصمیم گیري در مورد نطنز است.» بلیتز کوتیدیانو ، 14 فوریه