-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۲ فروردین ۱۰, شنبه

شکست تلاش های چند ساله

بخشی از رهبران طالبان که به قطر یا کشورهای دیگر رفته‌اند، دیگر حاضر نیستند به پاکستان بروند یا به حرف آن کشور، گوش دهند.


روزنامه هشت صبح: به‌نظر می‌رسد تلاش‌های چندساله رییس‌جمهور کرزی برای کشاندن طالبان به مذاکره به کمک پاکستان، شکست خورده است. رییس‌جمهور کرزی در حضور جان کری، وزیر خارجه امریکا، به‌صراحت گفت که پاکستان در کشاندن طالبان به مذاکره، همکاری نکرده است و به همین دلیل، تلاش‌های صلح به نتیجه نرسیده است. روز گذشته نیز ایمل فیضی، سنخگوی رییس‌جمهور کرزی، گفت که حکومت افغانستان دیگر منتظر پاکستان نمی‌ماند و راه‌های بدیل را برای به ثمر نشستن تلاش‌های صلح در پیش خواهد گرفت.
سخنگوی رییس‌جمهور کرزی گفت پاکستان با تلاش‌های صلح کابل همکاری جدی نکرده است.
این موضع‌گیری‌های مقام‌های افغانستان به روشنی نشان می‌دهد که تمامی تلاش‌‌هایی که در این چند سال برای راضی کردن پاکستان صورت گرفت، شکست خورده است. این موضع‌گیری‌ها نشان می‌دهد که اظهار نظرهایی نظیر این‌که «سیاست پاکستان در حال تغییر است» به‌شدت خوش‌بیانه بوده است.
اعضای شورای عالی صلح و برخی از مقام‌های دولتی با ذوق‌زدگی مفرط، در ماه‌های گذشته پیوسته می‌گفتند که «پاکستان تغییر کرده است.» همین رییس‌جمهور کرزی که حالا سخنگویش پاکستان را مامن تروریسم می‌خواند، در لندن پای اعلامیه‌ای امضا کرد که در آن، لندن، اسلام‌آباد و کابل، توافق کرده بودند برای به نتیجه رسیدن تلاش‌های صلح، در شش‌ماه آینده، به‌صورت مشترک کوشش کنند. موضع‌گیری‌های اخیر مقام‌های افغانستان نشان می‌دهد که نشست‌های سه‌جانبه آقایان کرزی، کامرون و زرداری، هیچ نتیجه‌ای نداشته است و اعلامیه اخیر لندن نیز بسیار احساساتی و به دور از واقعیت تنظیم شده بود. همان‌طور که گفته شد، سخنگوی رییس‌جمهور کرزی گفته است که کابل از این به بعد، راه‌های بدیل را برای رسیدن به مذاکره و راه‌حل سیاسی، جستجو می‌کند.
آقای فیضی از سفر قریب‌الوقوع آقای کرزی به قطر به‌عنوان یکی از این راه‌ها یاد کرده است. اما پرسش مهم این است که «راه‌های بدیل» برای رسیدن به صلح یعنی چی؟ حکومت به‌صراحت و به حق می‌گوید که طالبان و رهبران‌شان در پاکستان هستند و در آن‌جا حمایت می‌شوند. معنای این سخن، چیزی نیست غیر از این‌که طالبان به نیابت از ارتش پاکستان در افغانستان می‌جنگند. بنا بر این «راه‌های بدیل» برای رسیدن به صلح، حرف روشن و مشخصی نیست. وقتی طالبان به نیابت از پاکستان می‌جنگند، پس بهتر است که به‌صورت مستقیم با ارتش پاکستان مذاکره شود.
باید جامعه جهانی و افغانستان از جنرال‌های پاکستانی بپرسند که از مردم افغانستان چه می‌خواهند؟ برخی از منابع نزدیک به حکومت می‌گویند که بخشی از رهبران طالبان که به قطر یا کشورهای دیگر رفته‌اند، دیگر حاضر نیستند به پاکستان بروند یا به حرف آن کشور، گوش دهند. به باور این منابع، باید با این اشخاص و افراد مذاکره شود. این نظریه نیز استوار بر پایه‌های منطقی قابل قبول نیست. اول این‌که از کجا معلوم که واقعا آن‌عده از رهبران طالبان که به قطر یا کشورهای دیگر رفته‌اند، از پاکستان حرف‌شنوی ندارند؟ اگر فرض را بر این بگیریم که چنین چیزی درست باشد و شماری از رهبران طالبان که از پاکستان بیرون شده‌اند، از آن کشور حرف‌شنوی ندارند، مذاکره با آنان چه سودی دارد. تجربه نشان داده است که مذاکره با اشخاص و افراد، سودی ندارد. متاسفانه ما در فقدان یک سیاست روشن در قبال پاکستان به‌سر می‌بریم.