------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

ه‍.ش. ۱۳۹۲ فروردین ۱, پنجشنبه

«خارجی ها» ازنظر دکترنجیب الله وحامد کرزی


چرخۀ دور باطل درتاریخ افغانستان

 رئیس جمهورکرزی درپیام نوروزی سال 1392 گفت:
«طالبانی که خود را از این خاک می‌دانند، ما آنان را برادر می دانیم، برادر! تفنگ خارجی را که برای براورده شدن خواسته های خارجی  ها به دوش انداخته ای کنار بگذار و دوباره به کشور و خانه خود باز گرد.»
کرزی از طالبان خواسته که با پیوستن به روند صلح از کشتار، ریش سفیدان، بیوه زنان، کودکان و جوانان افغانستان خودداری کنند.
برمنوال نقل بالمعانی، این سخنان تکرارسخنان دیرهنگام دکترنجیب الله دراواخر دهۀ شصت است.
منظور نجیب از واژه «خارجی ها» پاکستان وامریکا وانگلیس بود. دقیقاً منظورآقای کرزی نیز از «خارجی ها» پاکستان وامریکا وانگلیس است. سخنان هردو رئیس جمهور، درمورد خارجی ها و«مصالحه» زمانی گفته می شد که دیگر دیرشده بود. نجیب هم برای سهیم شدن درقدرت آینده ونجات حزب وطن می کوشید؛ کرزی هم برای نجات قدرت خاندانی وتیم کوچک «ائتلافی» تلاش دارد. درآن زمان «مجاهدین» تفنگ «خارجی ها» را به شانه می گرفتند؛ حالا طالبان تفنگ به دوشان خارجی ها اند. دکترنجیب هم بعد ازمعاملۀ جناح بوریس یلتسین با جمیعت اسلامی برسرمسأله قدرت، کم کم شروع به خارجی ستیزی کرده بود. هردو رئیس جمهوراز فرزندان دورۀ «جنگ سرد» به شمار می روند.
اما تفاوت های فاحشی هم میان دو رئیس جمهور وجود دارد. خانواده وخود دکترنجیب الله درپاکستان زنده نکرده وازسوی امریکا ازطریق کانال پاکستان به قدرت نرسیده بود. او بازماندۀ سیستم رو به زوال اتحاد شوروی بود. درحالی که آقای کرزی ازسوی امریکا به قدرت رسیده واشاره های وی به «خارجی ها» دقیقاً امریکاوانگلیس وکم وبیش پاکستان است.