-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱۰, سه‌شنبه

واحد ویژه برای حراست از خبرنگاران بی نتیجه است.

هرخبرنگار اگر به اهمیت موقف خود آگاه باشد، خود به تنهایی یک واحد ویژۀ امنیتی به شمار می رود.

درپی افزایش خشونت علیه روزنامه نگاران درافغانستان، وزارت داخله از تشکیل یک «واحد ویژه» برای رسیده گی به موارد بدرفتاری علیه خبرنگاران خبرداده است.

تجربه اثبات کرده که این وعده و فیصله غیرعملی و نا مؤثر است. خبرنگاران با مافیا و عناصر مخالف آزادی بیان رو به رو هستند که درکرسی های بلند دولت وحکومت لانه گرفته و ازطریق اجیرکردن گروه های اوباش، خبرنگاران را ضربه می زنند. بنا برین وزارت داخله که ازچهارجهت با جنگ وتقابل با دشمن مریی ونامریی مصروف است، هیچ کاری ازدستش پوره نیست.
موسسه نی این پرسش جدی را مطرح کند که اساساً واحد های صنفی خبرنگاران چه مسئولیتی برعهده دارند؟ این نهاد ها بی جهت، نام کارگران رسانه ای را درفهرست های خویش قید کرده وازنظر عملی غیرحاضر اند. مسلم است که نهاد سازی های خبرنگاری که درده سال اخیر به شیوۀ استفاده از روش های سطحی، خام، ظاهری و استفاده جویی ابراز موجودیت کردند، نه تنها تشکل واحد وواکنش گری را ایجاد نکرده بلکه بیشتر به روحیۀ مکروه اغماض و تهی سازی انگیزه های واکنشی خبرنگاران میدان داده اند.
اگر خبرنگاران، خود به قدرت وتوانایی های شان به درستی واقف باشند، نیازی به حمایت دیگران نیست. آزادی ستیزان نقطه ضعف های قابل دسترس ووحشتناکی دارند. کافی است روی یکی از زخم های آنان دست گذاشته شود و فروبریزند. مشکل این است که محافظه کاری وصف شکنی مثل یک بیماری لاعلاج درمیان مجامع خبرنگاران مسلط است؛ ورنه اگر یک جمع پنج نفری خبرنگاران علیه نهاد ها، افراد ودسته جاتی که علیه آنان توطیه می چینند، وارد عمل شوند، بم های رسانه ای را می توانند زیر پای کج اندیشان منفجر کنند و آنان را به تبعیت و عذر خواهی بکشانند.
ترس، دشمن اصلی خبرنگاران است. از همین روست که خبرنگاران ازقدرت وظرفیت خویش نمی توانند برای حراست از حقوق وامنیت خویش بهره ببرند. به طورمثال، یک جمع روزنامه نگار، تحقیقات مشروع را درخصوص فعالیت یک فرد شرارت پیشه یا نهاد مشکوک مافیایی ضد ملی متمرکز کنند و نتایج تحقیقات خود را به امنیت ملی، ملل متحد یا وزارت داخله تحویل دهند و دررسانه ها بکشانند، عناصر شرارت پیشه با شکست مواجه می شوند.
وزارت داخله نمی تواند برای هرخبرنگار یک سایۀ امنیتی ایجاد کند. این ممکن نیست. هرخبرنگار اگر به اهمیت موقف خود وقوف داشته باشد، به تنهایی یک واحد ویژۀ امنیتی به شمار می رود.