-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۲ خرداد ۵, یکشنبه

چرا حامد کرزی ازفساد امریکا، هم به «خنده» می افتد وهم از آن «تشکر» می کند!؟


حامدکرزی دردهلی درپاسخ به یک سوال، حرف عجیبی زد که درهیچ چوب بستی جور درنمی آید.


ایشان گفت: اگر فرض کنید دنمارک از فساد اداری در افغانستان انتقاد کند، من آن را انتقاد سالم پنداشته و برای بهبود آن عمل خواهم کرد، اگر ناروی چنین انتقادی کند، می پذیرم، اما اگر امریکا انتقاد کند، شاید فقط به آن بخندم.
رئیس جمهور کرزی حقیقت را با روش معکوس، بسیار به شفافیت توضیح می دهد. امریکا، بوجی بوجی دالر به ارگ فرستاد؛ به مقامات دولتی، قوماندانان واعضای کابینه وپسران شان، قرارداد های لوژستیکی عطا کرد؛ دربرنامه های دی،دی، آر ودایاگ (جمع آوری اسلحه) به تمام ارکان دولت وتنظیم ها پول پرداخت. کوماندو های امریکایی مدت ها، ارگ را دردست خود داشتند تا به رئیس جمهور آسیبی نرسد. عملیات تبلیغاتی دامنه داری از سوی رسانه های امریکایی، راست ودروغ برای درخشان نشان دادن مشروعیت حکومت کرزی و«تنظیم ها» در سراسر جهان سازماندهی شد.

همۀ این اقدامات فساد آور بودند. امریکا با این اقدامات وضعیت را به نفع حضور جامعه بین المللی درافغانستان به حالت تعادل نگهداشت. جنگ استراتیژیک جهانی را درمحور افغانستان با این مخارج که به جناح های مجاهدین وغیرمجاهدین داد، ازخطرات آنی بیمه کرد تا آن که اینک پس از دوازده سال، ورق برگشته و دوستان «بن اول» دیگر به درد آینده نمی خورند و پشت میز عدالت آورده شوند.حال کرزی می خواهد بگویدکه ما را این گونه زیرباران دالر وفساد غرق کردید، چه لازم است که آن را افشا می کنید؟ 

اصل رمز درهمین جاست که نیویورک تایمز، و ادارۀ تحقیقات «سیگار» چرا سعی دارند از حکومت، قوماندانان ومعاونان رئیس جمهور، حساب بگیرند واز آنان بپرسند، غیرازین که با امکانات و دارایی های ملی درکشورو مردم خود درین سال ها، چه ها کرده اند، درین مورد هم توضیح بدهند که  با پول های عملیاتی چه کردند؟ 

حقیقت آن است که مقامات واصحاب قدرت، به عواقب پولسازی حشری وظاهراً بدون پرسان، هیچ فکری نکرده بودند!اگربحث حساب گیری وحسابدهی شفاف آن همه پول های داده شده، به میان نمی آمد؛ رئیس جمهور کرزی نیز از «انتقاد» امریکا نسبت به شیوع فساد دردولت افغانستان به خنده نمی افتاد. 

خندۀ کرزی، آن قدر هم از سر خوشحالی نیست، خندۀ تلخ ومالامال از نگرانی است. چون فقط ایشان می داند که چه پرونده هایی درپس صحنه، ازسوی نهاد های حسابرس بین المللی آماده شده اند که درموقعش به دست رسانه های می افتد.اگررئیس جمهور از انتقادات امریکا برای حسابرسی وافشای فساد به «خنده» می افتد؛ چرا خود ایشان بعد از افشای نیویورک تایمز از سپرده های «پول اشباح» به ارگ، اعتراف وتشکر کرد وخواهان ادامۀ پرداخت محموله های پول سری به ارگ شد؟ به این چنین واکنش رئیس جمهور، آیا ما بخندیم یا فریاد تأسف بار سردهیم؟ مگر امریکایی ها به تشکرات رئیس جمهور و سپس خندیدن ایشان دربرابر انتقادات منابع تحقیقاتی امریکا درمورد گسترش بی حساب فساد درحکومت ودولت افغانستان، آیا بخندند یا از خشم وشگفتی، دیوانه وار برخود بپیچند؟

مردم ما به هردو سوی ماجرا می خندند و به حال خود تأسف می کنند که درچه وضعی گیرمانده اند. اتحادیه اروپا که دنمارک وناروی عضو ازمجمع آنند، نسبت به غارت نزدیک به یک میلیارد دالر سپرده های مردم در«کابل بانک» بارها موضع گیری انتقادی داشته است، هیچ گاه انتقادات شان از سوی رئیس جمهور استقبال نشده است. انتقادات خشک وخالی دنمارک وناروی درجرگه اتحادیه اروپا سبب نشده است که یک میلیارد دالر به خزانۀ کابل بانک برگردانده شود. رئیس جمهور باید از ناروی ودنمارک خوشحال باشد! باید از پیگیری نهاد های حسابرس امریکا به تشویش باشد! پی آمد تحقیقات امریکا که خیلی دقیق و مو به مو دنبال می شود، عاقبتی بسیار سنگین دارد که ما اگر زنده بودیم درآینده ای نه چندان دور، شاهد آن خواهیم بود.