-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۲ خرداد ۶, دوشنبه

طلوع جنبش دانشجویی پس از چهل سال

استاد سیدعسکر موسوی: فاجعه در سیستم تحصیلات عالی کشور عمیق است.
صحرا کریمی:" کسانی که در راس سیستم تحصیلی کشور اند، شایسته مدیریت نیستند.
غلام حسین رضایی- خبرگزاری بخدی
جنبش دانشجویی در کشورهای دنیا، از موثرترین و کارامد ترین حرکات مدنی برای تغییرات و اصلاحات سیاسی و اجتماعی به شمار می رود و نقش این جنبش در تحولات مختلف قابل تامل است.
در افغانستان اما، این جنبش با فراز و نشیب های جدی همراه بوده و آن طوری که سید عسکر موسوی استاد دانشگاه و تحلیل گر مسایل سیاسی می گوید، این جنبش با  تاسیس مکتب حبیبیه و برگزاری کنفرانس های حبیبیه آغاز شده است.
آقای موسوی که در گفتمان دانشجویی هفتمین شب تحصن و اعتصاب غذایی دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه کابل صحبت می کرد گفت که سالهای 1340 یکی از درخشان ترین فرازهای حرکت دانشجویی در کشور به شمار می رود.
به گفته او، همانگونه که کنفرانس های حبیبیه می توانست وزرای کابینه ی خاندان آل یحیی را بترساند، خیزش دانشجویی سالهای 1340 توانست چندین صدراعظم دوره‌ی دموکراسی نوین را از قدرت پایین بیاورد.
موسوی گفت:" در میان همه‌ی این جنبش های ناهماهنگ، جدی ترین شان جنبش اعتصاب غذایی دانشجویان علوم اجتماعی است که در واکنش به فساد، سوء استفاده از صلاحیت ها و بی کفایتی در مدیریت رهبری فاکولته علوم اجتماعی دانشگاه کابل در برابر شورای ملی به راه افتاده و در خارج و داخل کشور مورد استقبال قرار گرفته است."
موسوی از عملکرد دولت در برابر این خواسته دفاع کرد و گفت که دولت در این خصوص، رفتار چندان بدی نداشته و پولیس با دانشجویان معترض و معتصب با خشونت برخورد نکرده و در حد ممکن در پی تامین نظم آن بوده است.
این استاد پیشین دانشگاه آکسفورد  انگلستان از سیستم تحصیلات عالی کشور، انتقاد کرد و گفت که این سیستم مملو از خلاء ها و مشکلات ساختاری است.
او گفت:" فاجعه و مشکلات، عمیق تر از آن چیزی است که تصور می شود و متاسفانه مسولیت نظام سازی در کشور ما هم به دست کسانی قرار گرفته که در آن مورد هیچ چیزی نمی دانند."
کاوه جبران، خلیل رمان، حمیرا قادری، صحرا کریمی و شیوای شرق از جمله اساتید و مهمانان بحث علمی روز گذشته بودند و اسدالله سعادتی، فاضل سانچارکی، سیمین بارکزی و شماری از فعالان مدنی نیز در این بحث شرکت داشتند.
خلیل رمان، نویسنده و پژوهشگر کشور، می گوید که جنبش های دانشجویی در گذشته، مطابق با نظام های استبدادی، وجود داشته اما هیچ گاهی فرصت نیافته اند که صدای شان را بگونه رسا بلند کنند.
به گفته رمان، شرایط امروز با سال های گذشته متفاوت است و حکومت باید در برابر خواست شهروندانش پاسخگو باشد.
آقای رمان با اشاره به سکوت حکومت در برابر خواست دانشجویان گفت که قومی جلوه دادن این حرکت، به معنای آن است که حکومت نمی خواهد احساس مسوولیت کند و به خواست های مردم پاسخ دهد.
به باور آقای رمان، هرگاه مقاومت دولت در برابر تغییر و اصلاحات، بیشتر شود، شیوه دادخواهی و اعتراض مدنی هم متناسب به آن تغییر خواهد کرد.
آقای رمان که زمانی به عنوان رییس دفتر رییس جمهور کرزی کار می کرد به حکومت هشدار دارد که هرچه زود تر به خواسته های دانشجویان پاسخ دهد.
شیوای شرق، نویسنده و پژوهشگر نیز تاکید کرد که حکومت کنونی در دست یک قوم مشخص به گروگان گرفته شده و عملکرد و پاسخ این حکومت در برابر خواست مدنی شهروندان، نشان می دهد که این نظام دموکراتیک نیست.
شیوای شرق تاکید کرد که وضعیت دانشگاه های کشور، اسفبار است و متاسفانه حرکتی برای اصلاح آن انجام نشده و به همین دلیل، عبیدالله عبید وزیر تحصیلات عالی "محکوم تاریخ" است. 
صحرا کریمی فیلمساز و هنرمند، نیز تاکید کرد که دانشجویان امروز، نمی خواهند مثل پدران شان زندگی کنند چرا که پدران شان کشور را فروختند و معامله کردند.
خانم کریمی گفت:" کسانی که در راس سیستم تحصیلی کشور اند، شایسته مدیریت نیستند بلکه آنها نه تنها به افغانستان بلکه به خانواده مشخصی تعلق دارند."

کاوه جبران شاعر و نویسنده جوان کشور هم می گوید که مشکل تنها، سیستم تحصیلات عالی افغانستان نیست و کار هم  تنها بالای نهاد های علمی- قانونی، مشکل را حل نمی کند بلکه به مرور زمان باید مشکلات ریشه ای، بازکاوی و راه حل آن جستجو شود.
خانم، حمیرا قادری استاد دانشگاه، می گوید که جنگ، فرهنگ و همه چیز جامعه را خراب می کند. از این جهت، غیر ممکن است که  فرهنگ و جامعه در طی این مدت کوتاه ساخته شود.
به گفه او، حرکت مدنی دانشجویان تمرینی برای تغییر در جامعه است و باید این گونه حرکات تکرار و تقویت شوند.
مجیب مهرداد نیز، حرکت مدنی دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی را تقابل دو نظام مدرن و نظام سنتی دانست و گفت که شهروندان کشور شاهد چنین حرکتهای مدنی با استفاده از روش های گاندی و لوتر کینک در تاریخ افغانستان بوده است.
مهرداد تاکید کرد که حوزه قدرت در افغانستان، نمی خواهد ارزش های دموکراتیک و شهروندی را در جامعه رعایت و تمرین کند در صورتی که، دموکراسی، تنها در حوزه جامعه مدنی و شهروندی مطرح نیست.