-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۵, چهارشنبه

کارشکنی تیم حاکم در گفت وگوی توافق نامه امنیتی


ولوالجی: قبل از این که توافق صورت بگیرد و نتیجه به دست بیاید، آقای کرزی همه حرف ها را به جهانیان افشا می کند. 

آقای اسدالله ولوالجی آگاه امور سیاسی در پاسخ به این که موضوعات مهم پایگاه های امنیتی و حضور نیروهای خارجی پس از سال 2014 در افغانستان با چه چرخشی به پیش خواهد رفت؟
گفت: طوری که آقای کرزی اعلام کردند آمریکایی ها می خواهند 9 پایگاه در افغانستان داشته باشند. آقای کرزی با این صحبت خود می خواهند بار این عمل را به دوش آمریکا بیندازند. در حالی که افغانستان به وجود نیرویی نیاز دارد که بتواند در برابر تجاوزات دولت های همسایه یا جنگ های نیابتی که در افغانستان جریان دارد مقاومت کند. این نیاز افغانستان است نه آمریکا. این صحبت افغانستان نیست که امروز از طرف خود افغانستان مطرح شود. ما می بینیم بعد از جنگ دوم جهانی، وقتی که یک هیات سه نفره از آمریکا به پاکستان می آید، رهبری پاکستان به این لفظ از آن ها می خواهد که اگر دولت آمریکا حاضر شود به پاکستان نیز کمک های مالی و نظامی داشته باشد ما حاضر هستیم به آمریکا قرارداد نظامی را بر اساس قانون امنیت مشترک آمریکا به امضا برسانیم.

وی افزود: دولت پاکستان مانند هر کشور جوان و فعال دیگر پس از سر و صورت دادن به اوضاع داخلی خویش به منظور حفظ حدود قلمروی خود سیاست بی طرفی را بعنوان یک روش غیر واقعی رد می کند و با اعتقاد به این که هیچ گاه به تنهایی قادر به دفاع از خویش نمی باشد. یک دلیل این است که این ها از آمریکا می خواهند تا آمریکا از این ها حمایت مالی و نظامی داشته باشد. به همین شکل در کشور ایران بعد از ختم جنگ دوم جهانی توسط انگلیس و روس این کشورها از ایران خارج نشدند. در اینجا قوام السلطنه صدر اعظم ایران بود، او به روس ها وعده داد که ما حاضریم در صورت خروج شما تمام پروژه های استخراج نفت و بنادر را به شما می دهیم. به خاطر این که روس ها حزب توده را بپذیرند فعالیت اش را آزاد ساخت.

آقای ولوالجی در ادامه بیان داشت، در این شرایط قوام السلطنه تمام نشریات و شخصیاتی که در ایران علیه روسیه صحبت می کردند را به زندان انداخت. در این زمان نماینده خود حسین علا را پیش ترومن رییس جمهور وقت آمریکا فرستاد. وقتی که نماینده ایران به آنجا رفت به آقای ترومن گفت: آزادی ایران در حال لگدمال شدن است. ما از شما ملتمسانه تقاضا می کنیم به حمایت خود از ایران ادامه دهید. وقتی کشور پاکستان و ایران از آمریکا تقاضای کمک کردند. حال چرا افغانستان این عمل را انجام ندهد؟ همه این را می دانند که ما توانایی نظامی و اقتصادی را برای دفاع از ملت خود نداریم. در حال حاضر تمام عواید افغانستان دو میلیارد دالر است. در حالی که هشت میلیارد دالر تنها مصارف سالانه ما است. از کجا می توانیم این درآمد ها را برای اردو، پولیس، نیروهای امنیتی و پروژه های انکشافی بدست بیاوریم؟ این یک امر ملی است و در اینجا به نفع مردم افغانستان است که این تقاضا را داشته باشد نه آمریکا.

وی در پاسخ به این که در حالی که افغانستان به ادامه حضور نیروهای خارجی نیاز دارد فکر می کنید چانه زنی های رییس جمهور به چه دلیل است؟
گفت: موضع گیری های سیاسی آقای کرزی در تاریخ سیاست دنیا نظیر ندارد. این که رییس جمهور ما آقای کرزی یک موضع گیری مشخصی ندارند، برای مردم ما خوب نیست. رهبری آمریکا نمی تواند بگوید که ما از آقای کرزی تقاضا داشتیم که 9 پایگاه به ما بدهد. در این صورت آمریکا بر اساس قوانین بین المللی محکوم می شود و این حق را ندارد. به این خاطر بود که آمریکا این مساله را رد کرد مگر در صورتی که خود افغانستان این درخواست را داشته باشد. خانم مرکل گفت ما در افغانستان بعد از سال 2014 به وظایف خود ادامه می دهیم و این در صورتی است که دولت افغانستان بخواهد. این ها برای افغانستان آبروی سیاسی قایل هستند و به همین خاطر نزاکت های سیاسی را مراعات می کنند. اگر به شکلی دیگر گفته شود در واقع اشغال محسوب می شود.

آقای ولوالجی در پاسخ به این که با توجه به تفاهمنامه امنیتی با واشنگتن ،حکومت با این بهره برداری های سیاسی در پی چیست؟
بیان داشت، چه نوع بهره گیری سیاسی؟ تمام معاملات نباید رسانه ای شود. وقتی یک تیمی که دولت را اداره می کند، موضوعات اش را رسانه ای نمی کند، همه این ها در پشت پرده تنظیم می شود و فقط نتیجه آن به رسانه ها ارسال می شود اما مشکل اینجا است که در افغانستان قبل از این که توافق صورت بگیرد و نتیجه بدست بیاید، آقای کرزی همه حرف ها را به جهانیان افشا می کند. خود این مساله یک نوع کارشکنی است. این درست است از لحاظ روابط بین الملل وقتی که یک قدرت بزرگ وارد یک کشور می شود، اگر تیم رهبری این کشور بسیار مبتکر باشد، از آن کشور به نفع مردم و مملکت خود استفاده می کند. هر کشوری برای خود اهدافی دارد. رهبری کشور باید تشخیص دهد که هدفی که دارد تا چه حد مهم است و باید برای گرفتن امتیاز از آن کشور پافشاری کند. آقای کرزی باید اهداف ناتو و آمریکا را تشخیص دهد.

وی در ادامه خاطر نشان کرد که امروز تمام زیربناهای اقتصادی ایران و پاکستان تماما از پول آمریکا است. هنوز هم پاکستان از آمریکا کمک و باج می گیرد. پاکستان یک رهبری ملی دارد که نسبت به مردم خود ترحم و دلسوزی دارد و از تمامی امکانات خود به نفع ملت و مردم خود استفاده می کند اما عکس این قضیه را در افغانستان می بینید. با وجود 44 کشوری که وارد افغانستان شده اند، به جای استفاده از امکانات ایشان برای منافع کشور، فساد در افغانستان به حدی رسیده است که کشورها در اینجا حیران مانده اند که چگونه به افغانستان با وجود این همه فساد کمک کنند؟ نه تنها افغانستان نتوانست از این کمک ها استفاده معقول کند بلکه کشورهای کمک کننده هم ناراضی شدند. دولت باید این امکانات و کمک ها را مدیریت می کرد تا جهت منافع شخصی استفاده نشود. ملت افغانستان نباید از تیم حاضر انتظار داشته باشد که چنین رهبری و مدیریتی داشته باشد.

آقای ولوالجی آگاه امور سیاسی در پاسخ به این که آیا رییس جمهور نباید با پارلمان، احزاب سیاسی و تیم روشنفکری درمورد تفاهمنامه با واشنگتن مشورت داشته باشد؟
گفت: باید این کار را انجام دهد. اگرچه از لحاظ رسمیت معمول نیست اما از لحاظ سمت های سیاسی به شکل اخلاقی آقای کرزی باید این کار را انجام می داد تا بتواند در این مورد نظریات معقولی را ارایه دهد. مدتی است که تیم آقای کرزی در حال مذاکره است و این بسیار خوب است که این چانه زنی ها صورت بگیرد تا امتیاز بسیار بزرگی از آمریکایی ها به نفع مردم گرفته شود. اما من فکر نمی کنم که چانه زنی ها به این شکل ادامه یابد. این موضوع به پالمان می رود. وقتی این مساله وارد پارلمان شود اگر آقای کرزی از پارلمان مشورت نگیرد، پارلمان این مساله را تایید نمی کند.

وی در خاتمه در پاسخ به این که طرح مساله حمایت افغانستان از تهدیدهای خارجی خصوصا تهدیدهای کشورهای همسایه در تفاهمنامه با واشنگتن چقدر مهم است؟
گفت: این مساله بسیار مهم است و در موضوع حیات سیاسی ما دخیل است. همه این موضوعات باید در نظر گرفته شود. منفعت ملی ما در این است که علیه جنگ های مستقیم و نیابتی کشورهای همسایه به نیروهای افغانستانی از لحاظ مالی و نظامی کمک شود. این بحث توسط آقای کرزی مطرح شد اما باید پس از به نتیجه رسیدن این مساله آن را عنوان می کرد و این در روابط دیپلماتیک بسیار بد است.