-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۲ آذر ۸, جمعه

دیدار با ملابرادر بدون اجازه امریکا؟

به جای مفاهمه با امریکا، دست نمک خوران منطقه اش را می بوسند.

حکومت افغانستان درسطحی نگری، رکورد زده. رئیس جمهور به بهای بی عزتی لویه جرگه، نگرانی مردم، کساد بازار و دادوستد، قرار دادن امریکا وناتو را دریک تلاتکلیفیی گذاشته است که هرلحظه می تواند به خطری برای افغانستان بدل شود؛ وعلی الخصوص با وجود حاشا وگریز طالبان از مذاکره با تیم حاکم؛ هنوز تسلیم خوش خیالی خویش شده و هیأتی «شورای عالی صلح» به اسلام آباد اعزام کرده که با ملابرادر «دیدار» کند.

پاکستانی ها این جماعت نا کارآمد و ازنظرظرفیت سیاسی- کم خون واحساساتی-  را چه خوب می چرخانند. دریک چنین حالتی که درکابل گردوخاک سوء تفاهم با امریکا بلند است؛ این ها متوقع اند پاکستان رحم وعطوفت خود را از سرشان کم نکند. برای دانستن این واقعیت کوچک، شعور بزرگ به کار نیست که پاکستانی ها لحظه لحظه درین باره با امریکایی ها در مشوره و برنامه ریزی هستند و بدون اجازه امریکا هرگز دیداری با ملابرادر انجام گرفتنی نیست. سیاستگران ما به گونه های معکوس، ابتکاراتی از خود نشان دادند که به مرور، پاکستان را از باران انزوای بین المللی، تنگنای اقتصادی وانتقادات بیرون کشیده ودو باره به متحد انکارناپذیر امریکا در مسأله افغانستان بدل کرده است. 
شگفت است سخن گفتن درخصوص شعور سیاسی جماعتی که 12 سال تمام به کمک امریکا روی سرنوشت مردم سواری داده اند و آخرالامرکار شان به جایی کشیده که به جای معامله وهمزبانی با قدرت های بزرگ، لطف ودوستی را از دست نگران منطقه ای آن ها گدایی می کنند. یکی از تعاریف برجسته شکست سیاسی همین نیست؟
اگر چنین است، شکست سیاسی محال است درکوتاه مدت جبیره شود.