-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۲ آبان ۲۶, یکشنبه

خشم طالب از حاتم بخشی های رئیس جمهور

حامدکرزی: حزب اسلامی وطالبان بالای افغانستان حق دارند!

سیاست دولت کابل به گونه ای قهقرایی، درمسیر افتضاح افتاده است. صادق «مدبر» مسئول برگزاری «لویه جرگه» پیوسته دربارۀ لزوم اشتراک نماینده گان طالبان وحزب اسلامی در جلسه مشورتی جرگه خبر می داد. این عوام فریبی علی رغم اعلام تکذیبیه ها از سوی حزب اسلامی و شخص انجنیرحکمتیار به تکرار دنبال شد. سخن به جایی کشید که شخص رئیس جمهور، پیشگام این حاتم بخشی های واهی تبلیغاتی، اظهار داشت که طالب وحزب اسلامی «حق» دارند درمسایل اهم کشوری نظریات خود را بگویند. حتی رئیس جمهور مدعی شدکه حزب اسلامی وطالب «بالای افغانستان حق دارند!» معلوم نشد که حق حزب اسلامی وطالب بالای افغانستان چه چیزی است که تا حال پرداخته نشده و رئیس جمهور کرزی خیال تأدیه آن را دارد.

جواب اصلی آنانی که به قول رئیس جمهور، سرافغانستان حق دارند، روز شنبه 25 عقرب در نزدیک خیمه لویه جرگه داده شد که ده ها خانواده را به ماتم نشانید و بخشی از سخنان رئیس جمهور تفسیر خود را نشان داد که واقعاً طالب بالای افغانستان حق دارد. تردیدی نیست اگر طالب، خود مسئولیت یورش انتحاری مرگبار درنزدیکی دانشگاه استاد ربانی شهید را برعهده نمی گرفت؛ رئیس جمهور صد درصد مدعی می شد که طالبان ازین ماجرا خبر نداشته اند و این «دشمنان افغانستان» بوده که به چنین عملی، به هدف بدنامی طالبان دست زده اند! تیم حاکم بیهوده سعی دارد با افکارعمومی جنگ را تا پیروزی کامل ادامه بدهد. حوادث نا منتظر، ناگهانی واز لحاظ شکل واجراء، تازه آغاز شده است. رئیس جمهورومعاونانش که روی نخ حساس ترین روزها راه می روند، ممکن است در روزهای بعدی تا ماه های بعدی، موفق به رسیدن به مقصد نشوند. چون قماربزرگی زده اند که شعاعش میدانش به اندازه سرنوشت افغانستان است. بعید به نظر می رسد که مثلاً رئیس جمهور موفق شود مارشال فهیم را ازنظر اعتباری، ابقا درپس پرده قدرت، به بهای سرکوب وانزوای روشنفکران شمال با خود نگهدارد. گذشته ازین، مرگ رهبرانی که مدت ها قبل به مهره های سوخته بدل شده و مزاحم فرآیند جهانی درافغانستان قرار گرفته اند، درمواقعی اتفاق می افتد که سود بیشترآن به بازیگران عمده برسد. بنا برین، هیچ یک از رهبران کنونی نباید خیال آن را داشته باشد که دربستر خواهند مُرد. دلیلش این است که این ها هزاران جوان وهزاران فرزند این مملکت را قبل از رسیدن به آرزو های شان، درنیمه راه، کشته ویا تبعید و منزوی کرده اند.