-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۲ آذر ۹, شنبه

خطرآفرینی کرزی دربحران ساخته گی اخیر

 نویسنده گان: جان پودستا، تام پریلو و کارولاین ویدهامس
منبع: واشنگتن پست- جمعه 29 نوامبر

جان پودستا رئیس دفتر پیشین بل کلنتن درسال 1998 تا 2001 ، اکنون رئیس مرکز توسعه امریکاست. تام پریلو نماینده پیشین ازایالت ویرجینیا که درحال حاضر مشاور سیاسی درین مرکز است؛ جایی که کارولاین ویدهامس عضو ارشد آن اداره است.
پس از بیشتر ازیک دهه جنگ وشکست سیاسی درافغانستان، داشتن امید به آینده برای ناظران دشوار است. مگردرپی سفراخیر ما  ودیدار با مسئولان جامعه مدنی، مقامات دولت، بزرگان قبیله ای، جوانان وگروه هایی از زنان؛ خود را در مسیر  برداشت خوشبیانه ای ازکشور یافتیم. افغان ها برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و شوراهای ولایتی ماه اپریل آماده شده بودند. آن ها چشم انتظار یک پیمان مورد بحث دوجانبه امنیتی بین امریکاو حکومت افغانستان اند که جهت ایجاد چتر ضروری برای یک دولت با ثبات، قراراست به زودی به امضاء برسد.
با آن هم رئیس جمهور کرزی تهدید کرده که این مسیر مثبت را منحرف می کند و امضای پیمان را تا پس از برگزاری انتخابات به تأخیر می اندازد. زمانی که کرزی ادعا می کند که نسبت به حل وفصل مسایل کنونی نگرانی دارد؛ ناظران افغان به این موضوع به مثابه یک بازی ماکیاولیستی برای نفوذ بیشتر در انتخابات نگاه می کنند.
پیمان، طی ماه ها از سوی مذاکره کننده های بلند پایه تنظیم شده، وهمکاری های درازمدت بین دو کشور پس از خروج نیروی های امریکا درسال 2014 درآن تعریف شده است واز سوی حدود 2500 تن از افغان های وفادار به حامد کرزی در لویه جرگه (شورای بزرگان)مورد تصدیق قرار گرفته است. بنا برین، ممکن است این یک بحران بیش ازحد ساخته گی برای سیاستگزاران ایالات متحده امریکا به شمار برود.
نتایج واقعی به تأخیر اندازی پیمان امنیتی برای مردم افغانستان، نشان دهندۀ تردید فزاینده و فرار از فضای سیاسی است.
چنین تأخیری، ارتش امریکا را جهت آماده گی برای حضور محدود پس از 2014  به طورچشمگیر با دشواری رو به رو می کند وافزایش احتمال نا امیدی درحکومت امریکا سبب می شود که برای خروج کامل ازافغانستان تصمیم اتخاذ شود.
تعویق پیمان همچنان کشورهای عضو ناتو را در امضای یک پیمان نظامی، مانع شده و می تواند به عقب نشینی بی درنگ نیروهای شان و قطع کمک های آن ها بیانجامد.
ما باورمندیم که پیمان نامه پیشنهادی بهترین راه برای حراست از منافع دو کشور امریکا وافغانستان است.
این تعریف پارامیترها (مدت مورد استفاده برای شناسایی) برای حضور کوچک نیروی های اختصاص یافتۀ امریکایی به منظور مشوره و آموزش نیروهای امنیتی افغان در صورت انعطاف پذیری در کار هدف گیری درعملیات مبارزه با تروریزم درافغانستان است.
اگر کرزی مایل به نشان دادن حسن نیت وامضای پیمان امنیتی تا پایان سال روان نیست؛ ایالات متحده باید با تعلیق تمام مذاکرات، برنامه خروج تمام نیروها را تا پایان سال 2014 روی دست گیرد و برای نهایی ساختن معامله، منتظر انتخاب یک رئیس جمهور جدید باشد.  
کرزی برای خدمت به خودش، زنده گی افغان ها را در مسیریک قمار خطرناک قرار داده است. وی کناره گیری اش دربهار آینده را از نظر قانونی پذیرفته؛ مگر به نظر می رسد که برای ماندن در قدرت، تا آخرین لحظه نا امیدانه تلاش می کند.
کرزی با قبضه کردن مسأله نهایی سازی معامله امنیتی، احتمالاً بدین باور است که کارت تهمت زنی را دراختیار خود دارد که مانع از انجام هرگونه تلاش های جامعه بین المللی وافغان ها در برابر دستکاری های وی درنتایج و زمان بندی انتخابات، خواهد شد. 
حقیقت این است که افغان ها درک می کنند که به داشتن پیمان با امریکا نیاز دارند؛ درغیرآن کمک های مالی به افغانستان به ویژه کمک ها به نیروهای امنیتی با خطر رو به رو خواهد شد و کشور قادر به تأمین هزینه های عملیاتی نخواهد بود. 
این که پروسه ای در جهت ایجاد ثبات درکشور به وجود آمده؛ و مردم افغانستان به داشتن کشوری مستقل و کاهش حضور خارجیان اذعان می کنند؛ درجریان سفر اخیر ما واضح بود که بخش اعظم افغان ها باورمند اند که پیمان امنیتی با امریکا به سود آنان است. ما شنیدیم که لویه جرگه با احساسات تمام این موضوع را تایید کرده است.
افغان ها پیشرفت به معنای واقعی را ایجاد کرده اند که حق دارند پایدار بماند. دسترسی به خدمات بهداشت ودرمان وآموزش، گسترش اقتصاد رسمی؛ هرچند درحال کشاکش؛ وافزایش فرصت ها برای زنان، دست آورد های عمده در امر توسعه اند. با گرفتن مسئولیت های امنیتی از سوی نیروهای افغان در سراسر کشور ، قوت های امریکایی وناتو درپایگاه های شان رفته اند.حکومت افغانستان مسئولیت های بیشتری را در کار توسعه برعهده گرفته است.
گفت وگوها درافغانستان به طور طبیعی عوض شده است، واین گفتمان به جای آن که جامعه بین المللی برای حل مشکلات افغانستان چه کاری را انجام داده می تواند، برچه گونه گی تغییر حکومت وکارآیی بهتر آن متمرکز شده است. مذاکره کننده های امریکایی می دانند که پیمان امنیتی برای جلوگیری از سقوط دوباره افغانستان و ازنظرمصلحت های امنیتی ایالات متحده امریکا برای هردو کشور حیاتی است.
بازگشت جنگ داخلی به افغانستان  ازنظر انسانی فاجعه بار بوده و فشار بر پاکستان ودیگر همسایه ها را تشدید کرده  وبه ظهور وشگوفایی گروه های شبه نظامی زمینه را فراهم می کند.
شکست در رسیدن به پیمان امنیتی با حامد کرزی مطلوب نخواهد بود؛ مگرایالات متحده برای حراست ازخویش ابزار های دیگری در اختیار دارد. این مردم افغانستان است که آسیب پذیر باقی می ماند.
بی پروایی کرزی در تضعیف انتقال سیاسی در افغانستان؛ ممکن است در دراز مدت در آینده صلح برای افغان ها عاملی تعیین کننده باشد. امیدواریم وی به لویه جرگه خودش گوش داده و پیمان امنیتی را تا پایان سال جاری امضاء کند. اگرنکند؛ امریکا باید او را به گذشته رها کرده و ببیند که یک همکار جدید با پیروزی خویش درانتخابات، برای نجات فرصت موجود چه کاری را می تواند انجام دهد. درچنین لحظه ای، ناظران امور افغانستان فقط می توانند امید وار باشند که امضای پیمان امنیتی هنوز هم امکان پذیر خواهد خواهد بود.

برگردان: مأمون