-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۲ دی ۳۰, دوشنبه

جنبش عدم اطاعت شکل میگیرد.

عبدالحمید «مبارز»: آقای رئیس جمهور، بار مسئولیت تجزیه افغانستان و ریختن خون مردم به گردن شما خواهد بود.

خطابیۀ عبدالحمید مبارز رئیس اتحادیه ملی ژورنالیستان افغانستان
 روزنامه آرمان ملي:
نگرانی مردم افغانستان روز تا روز بیشتر شده می رود، زیرا معطل قرار دادن امضای توافقنامه امنیتی با امریکا و نا توانی قوای امنیتی افغانستان از جلوگیری حملات انتحاری طالبان عواقب بسیار وخیمی را برای مردم ما پیش بینی می کند. این نگرانی باعث خروج میلیون ها دالر از کشور گردیده، صد ها نفر راه فرار را بر قرار ترجیح داده، روزانه از کشور خارج می شوند. سرمایه داران به شمول همکاران شما زنده گی آرام را در خارج کشور برای خانواده های شان تهیه کرده اند، بیکاری روز به روز بیشتر می گردد، مردم حیران اند که با این وضع چطور مقابله نمایند.
رئیس جمهوری افغانستان با آن که می داند که وضع خراب شده، بحران سیاسی و بحران اقتصادی عمیق تر گردیده و یگانه راه بیرون رفت از آن امضای توافقنامه امنیتی می باشد، مگر این توافقنامه را با آن که لویه جرگه مشورتی تصویب کرد، با آن که رسانه ها به نماینده گی از افکار عمومی امضای آن را تقاضا می کنند و شورای ملی افغانستان از آن حمایت می نماید و شخصیت های کانگرس امریکا به کابل آمدند و امضای آن را به نفع دو کشور دانسته و تقاضا کردند تا پیمان امضا شود، وزیر خارجه عراق به کابل آمد و از رئیس جمهوری افغانستان تقاضا کرد که تجربه عراق را تکرار نه نماید، ولی رئیس جمهور از امضا انکار می نماید.
جلالتمآب رئیس جمهور! اینجانب پنجاه و پنج سال است که به حیث یک ژورنالیست و مبصر سیاسی در سیاست افغانستان شامل می باشم و وضع را خوب تحلیل کرده، این سیاست شما را وسیله ای برای بربادی افغانستان تشخیص کرده ام، چه به وضاحت می بینم که دوام این سیاست شما افغانستان را به طرف تجزیه می برد، چه عدم امضای توافقنامه امنیتی، طالبان و آی.اس.آی پاکستان را ترغیب می کند که معطل به روز خروج کامل قوای امریکا و ناتو از افغانستان باشند. وقتی قوای امریکا خارج شد، آن وقت به ولایت های جنوبی افغانستان حمله کرده، ولایت های جنوب را اشغال می نمایند، چون قوای نظامی ما که دیگر معاشی نمی داشته باشند و مهمات برای شان هم نمی رسد، زیرا کمک ها قطع شده می باشد و قوای هوایی هم ندارند تا در برابر آتش راکت و توپخانۀ پاکستان مقاومت نمایند، نه تنها ساحه را خواهند گذاشت، بل پراکنده هم خواهند شد.
 این بدان معنی نیست که ما اردوی شجاع نداریم، نه! اردوی ما شجاع و رزمنده و وطن دوست است، مگر جنگ امروز جنگ افراد نه، بل جنگ تکنالوژی است، وقتی طالب ها خود را به خود کشی یعنی همان سرحدی که انگلیس در سال 1839 در تجاوز اول شان به افغانستان می خواستند، رسیدند توقف داده می شوند و افغانستان را می گذارند شمال و جنوب شود، یعنی قدم اول تجزیه بعد از 175 سال توسط شخص شما عملی گردد، البته در این جریان که چه تعداد هموطنان ما به قتل می رسند، دیگر خون همه به گردن شما خواهد بود. مقابله با این وضع بدیل می خواهد. جناب! کدام بدیل برای امریکا، ناتو و کمک های آنها ندارید، شما در بیست مسافرت به پاکستان کدام نتیجه به دست نیاوردید و در پای این سفر ها برای مردم افغانستان هم کدام معلومات ندادید که گره در کجاست، چرا این گره که در روابط افغانستان و پاکستان وجود دارد، حل نمی شود.
 شورای عالی صلح به پاکستان سه بار، به هند دو بار، به جده دو بار، به امریکا دو بار، به ترکیه سه بار سفر هایی کردند، مگر کدام نتیجه یی نداشت، زیرا تا گرهی که در روابط پاکستان و افغانستان است حل نشود و افغانستان و پاکستان طوری که اسفندیار ولی خان دیروز گفت متحداً با تروریزم مبارزه نه نمایند و طالبان را با قوای نظامی شکست ندهند، هر دو کشور در خطر است البته اول افغانستان، بعد از افغانستان پاکستان. بناءً وقت آن رسیده که اول با پاکستان صریحاً مذاکره شود، زیرا کلید صلح در دست پاکستان است، نه در نزد امریکا، به عبارت واضح تر، روی خط دیورند و آینده قبایل بحث صورت بگیرد و یک داد و گرفت جدید که مورد قناعت افغانستان و پاکستان باشد به عمل آید و باز توافق شود که تمام بنادر دو کشور مشترکاً مورد استفاده قرار بگیرد تا افغانستان و پاکستان محور اتحاد بزرگ آسیا گردد و با چنین اتحاد خود ها را نجات بدهند. بناءً جناب رئیس جمهور اول توافق امنیتی را امضا بفرمایید زیرا امریکا کافی تعجیز شده دیگر حوصله ندارد محاسبه شما مبنی بر این که امریکا در هر حالت افغانستان را ترک نمی نماید درست نمی باشد، امریکا هم از خود شئونی دارد که دیگر وضع شما را تحمل کرده نمی تواند ممکن در ده روز دیگر تصمیم خود را اعلان کند. لذا اینجانب که بیش از نیم قرن تجربه دارم از شما با احترام زیاد می خواهم که فوراً این توافقنامه را امضا و به اندیشه و نگرانی مردم افغانستان خاتمه داده از یک فاجعۀ سیاسی، نظامی و اقتصادی مردم افغانستان جلوگیری نمایید در غیر آن این حق مردم افغانستان است که نهضت عدم اطاعت را در برابر شما براه بیندازند.