-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۲ دی ۱۷, سه‌شنبه

توافق مجدد امریکا با تیم کابل ممکن است؟

 گزینۀ تغییر سیاسی دررهبری دولت افغانستان بدون استفاده از خشونت


امریکا درافغانستان با چهار جبهۀ بحران ودشواری رو به رو است که با هم رابطه دارند. حفظ نیروی ارزان وراهبردی «طالبان» و باقی ماندن درپایگاه های نظامی افغانستان، اهمیت درجه اول دارند. اهمیت ایجاد موازنه با کشور های پاکستان، ایران وروسیه وچین هرچند کمتراز اهداف طبقه بندی شده اول ودوم نیست، با کارگیری ابزارهای وسیع دپلوماسی درعرصه بین المللی، کمتر احتمال دارد باعث تیره گی روابط با آن کشور ها تا سرحد جنگیدن شود. مسأله آخری، کمک به پروسه تغییر سیاسی دررهبری افغانستان بدون استفاده از زور است که مدتی است به چالش تعیین کننده تبدیل شده است. بدون تردید، مبارزه بین حکومت کابل وامریکا درین باره یک معادله نابرابر است و به این شکل نمیتواند ادامه پیدا کند.
خواست اصلی تیم حاکم، موافقت برسر رئیس جمهور آینده است که درواقع، به سلطۀ تیم کرزی وفهیم درحکومت آینده رسمیت می بخشد. جدای ازین که امریکا دردقایق نود حاضر به نرمشی درین باره خواهد شد یا خیر؛ توافق احتمالی برسر این مسأله هیچ گره معضل اقتصادی، سیاسی، کاربا طالبان ومحو فساد سالاری را باز نمیکند وچنین توافقی درین زمان به سود امریکا نمی تواند باشد. امریکاییان هرگزحاضر به اکمال سخاوتمندانه به اردوی ملی وپلیس نیستند که رهبری آن را یک تیم غیرقابل اعتماد نسبت به امریکا برعهده داشته باشد. فروپاشی اردوی ملی یا تغییرجهت دادن آن برضد امریکا بسیار خطرناک است و هزینه های سرسام آور را به فنا می دهد و امریکا مجبور خواهد شد با تشدید جنگ داخلی، و به خاطر شروع کردن پروژه – ازصفر- بار دیگر مانند سال های نو، از نیروی ویرانگر طالبان وپاکستان استفاده کند.
راه سومی یا مسیر برون رفت ازین بحران کدام است؟ درداخل تشکیلات حکومت، قدرت اصلی دردست کسانی است که شمارشان از انگشتان دست ها زیاد نیست. آن ها حس می کنند که آماج اهداف امریکاییان قرار گرفته اند و ازین قرار، تا سرحد «شهادت» و قهرمان شدن به مقاومت ادامه می دهند. امکان آن هست که امریکا دربدل دادن یک رشته امتیازات اقتصادی یا سیاسی، دست همکاری به سوی ایران وپاکستان دراز کرده ودرسطح داخلی یک فرصت تازه برای طالبان فراهم کند. سکوتی که پس ازانقضای مهلت امریکا برای امضای پیمان امنیتی به میان آمده، حدس وقیاس ها را درین رابطه تایید می کند.
به این ترتیب، نخستین قربانی، انتخابات سوم ریاست جمهوری خواهد بود. هیچ کسی باورمند به شفافیت این انتخابات نیست وفریبکاری های سراسری برآن مسلط خواهد بود. پیش بینی میشود که یک رشته واکنش های تند وغیرعادی درعکس العمل به تقلب ازسوی حلقات سیاسی وتباری، درهمان روزهای اول انتخابات غیرقابل اجتناب باشد که درعین حال آغازگر یک تحول منفی وقهقرایی درانتقال قدرت خواهد بود.