-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۳ فروردین ۲۱, پنجشنبه

تقابل امریکا و کرزی درمیدان پسا انتخابات

کرزی به دنبال تحویل دهی قدرت به دکترعبدالله و اشرف غنی نیست؛ به یک عامل «سوم» است. عامل سوم باید تولد شود.


هرچند قیام انتخاباتی سراسری درکشور به تاریخ 16 حمل 1393، گروه کوچک ائتلافی در ارگ را به عقب نشینی تلخی واداشته، با آن هم راه دادن یک زعیم جدید به ارگ، از سوی آقای کرزی، چنین سهل، کم وبیش به سان یک معجزه است. آقای کرزی درین کش وگیر بغایت پیچیده، ( عمداً پیچیده ساخته شده) تنها نیست. ائتلافیون محافظه کار شامل گروه کرزی با گروه های وابسته به دو معاونانش، یکجا با هم، دربازی با نیروهای نا محرم، غیر«جهادی» و سکولار، هنوز یک مشت واحد اند. این طیف ها هم سنگر ارگ را محکم کرده اند و هم در میان پیشتازان انتخاباتی، ( در گروه دکترعبدالله و دکترغنی) موقعیت های استوار بر پا کرده اند. همه می دانند که برنده ی قاطع 50+1 هنوز مشخص نشده است وبعد ازین هم مشخص نخواهد شد.
درحالی که درهای ارگ همچنان بسته است؛ درهای معامله باز است. روی یک یک ائتلاف پسا انتخاباتی تلاش روان است.
درپنج سال اخیر، «مثلث ارگ» در باره ی «حفظ قدرت» به گونه ای دیگر، درشرایطی دیگر و درتعامل های دیگر، بسیار کار کرده است. هم با جریان های سیاسی موسوم به غیرجهادی، و هم با پالیسی بین المللی درافغانستان (با جنگ رسانه ای، دپلوماتیک، و سنگرسازی های اداره ودولت) جلو رفته است. درین جا عواقب دو باخت نا خواسته، محافظه کاران را به شدت کم شیمه ساخته؛ یکی قیام سراسری انتخاباتی برای تغییر، و دیگر، نبودن مارشال فهیم درصحنه، به نیروهای بازیگر درصحنه، شاخص های جدید بخشیده است.
موقعیت دکترعبدالله حساس است. کرزی ازهرنظربا گروه عبدالله هموندی، خط مشترک وگذشته ی مشترک دارد. تیم اشرف غنی، نقشی معکوس دارد. حریف اصلی تیم محافظه کاران، گروه اشرف غنی است که قصد دارد به سلطه ی «تنظیمی» سازی دولت و حکومت پایان بدهد و خط نظام سیاسی را با خط خاندانی و شخصی بازی های قراردادی جدا کند. بنا برین این تیم چون در برابر محافظه کاران قرار گرفته، دشمنان دولتی بسیار دارد. مبارزه ی اصلی و سخت، نه بین دکترعبدالله و اشرف غنی، بلکه طرف اصلی کشمکش، تیم ارگ است که هرگز حاضر نیست، به نفع دکترعبدالله و اشرف غنی، جا خالی کند؛ مگراین که، این دو آدرس، حکومت سابقه را به عنوان ضمیمه ی بلامنازع در قدرت آینده، در کنار خود بپذیرد وحاضر به تعامل باشد.
هیچ تردیدی نیست که دکتر عبدالله حاضر به نرمش مسئولانه درین رابطه می باشد. دشمن اصلی این طرح، امریکا و ناتو هست که هم با اردوگاه دکترعبدالله کار می کند و هم به تیم اشرف غنی از چند لحاظ به عنوان گزینه ی مناسب می نگرد. هرچه زمان سپری می شود، به نفع گروه محافظه کاران در ارگ و به زیان دکترعبدالله، اشرف غنی و متحدان جهانی است.
حفظ تیم ارگ درستون اصلی قدرت، نا ممکن است. پیروزی یک جانبه ی دکترعبدالله و یا اشرف غنی، بزنگ جنگ داخلی را به صدا درمی آورد. این مسأله بازهم یک سابقه ی ذهنی را به نفع کرزی به وجود می آورد. بنا برین، شاید یافتن یک راه سوم سیاسی سبب یک راه حل آبرومندانه برای همه طرف ها باشد.