-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۳ شهریور ۲, یکشنبه

زاغِ «نیویورک تایمز»، بربامِ دو قربانی

نیویورک تایمز با ارسال پیام معکوس به افکار عمومی وتحریک شده ی مردم، شرایط را برای «چنواری» کردن حامد کرزی مساعد می کند. 


گزارش های نیویورک تایمز براساس قاعده ی خودکار وسنجیده شده انتشار می یابند. ارزش نکاتی بسیار مهم وسیاسی دریک مقاله، از نظر انتخاب آن در زمانی خاص عیار می شود. موارد حساب شده، هماره با دقتی راهبردی تنظیم می شوند که برای مخاطبان عادی غیر قابل فهم؛ اما برای تحریک اذهان عمومی، قدرت انفجاری شگفت انگیزی دارد.
روز یکشنبه 24 آگست 2014 نیویورک تایمز در مقاله ای به طور سر راست پیام داده است که دکترعبدالله برنده انتخابات است و دو میلیون ودوصد هزار رأی جعلی به سود دکتر غنی به صندوق ها ریخته شده است. طرح این ادعا آن هم پس از اخراج خبرنگار نیویورک تایمز از افغانستان، ظاهراً هواداران دکترعبدالله را خرسند ساخته است. اما چنین خوشحالی، درمحاسبه نیویورک تایمز، به شکل یک اقبال از راه رسیده تصویر نشده است. هدف نهایی این گزارش، در چالش های تاریخی افغانستان دو قربانی قبلاً تعریف شده را آماج گرفته است:
قربانی نخست، تیم دکتر عبدالله
قربانی تحت پوشش- حامد کرزی- ساکن ارگ
سیاست امریکا، وارد آوردن ضربه به اردوگاه مجاهدین دولتی و تیم ویژه به رهبری کرزی است. اردوگاه مجاهدین دولتی و شبکه ی کوچک کرزی، در «کارشیوه ی» 13 ساله ی خود، دو روی یک سکه اند. یکی درکنار دیگر، جهتِ سبوتاژِ مدیریت بین المللی مقاومت کرده اند. تجربه نشان داده که نیویورک تایمز- بیانگر غیرمستقیم سیاست های راهبردی امریکا - است وهر زمانی امریکا قصد آوردن تغییر غیرمدنی دریک کشور را داشته باشد، زیگنال ناگهانی طوفانِ قبل از وقوع، از زبان نیویورک تایمز و واشنگتن پست به آدرس های خاص و عام ارسال می شود. زخم اصلی وناسور در تغییرات سیاسی در افغانستان که با برگزاری انتخابات سوم همزمان پروگرام شده است، در موضع گیری ترمیم ناپذیرِ حامد کرزی علیه امریکا است. دست اندازهایی که مارشال فهیم براساسِ برنامه ریزی مشترک با کرزی برمسیر سیاست پس از انتخابات سوم انداخته بود، به طور کامل برداشته شده اند.
قرار است فردا پروسه بسیار حساس و پرچالش ابطال آراء شروع شود؛ نیویورک تایمز افاده داده است که دکترعبدالله برنده ی انتخابات بوده اما تقلب باعث شده است که موضوع از خط اصلی اش خارج شود. پرسش مطرح است که نیویورک تایمز چرا این کشف خود را یک ماه قبل اعلام نکرد؟
متوجه می شویم در دنیای غرب، هراقدام سیاسی یا غیرسیاسی در زمانی معین، پیش بینی شده و از نظر پسامد، با روشی سودمندانه به اجرا درمی آید. درهمین مقطع که جامعه از فشار هیجانات واقتصاد فلج، روی یک ماین ایستاده است، از تماس تلفنی بارک اوباما با کاندیدا ها (ظاهرآً بدون توجه به نقش کرزی در ارگ) خبرداده شده؛ از پیشرفت دو نامزد برای تقسیم قدرت گزارشی منتشر شده؛ سخنگوی اصلاحات وهمگرایی بر گره درشت اختلافات برسرِ تعیین حدوحدود صلاحیت های «رئیس شورای اجرائیه» درحکومت تقسیماتی با ناسازگاری تمرکز کرده؛ اما درهمین ساعات حساس، نیویورک تایمز پیام معکوس به افکار عمومی وتحریک شده ی مردم ارسال کرده است. همه ی این ها تصادفی نمی تواند باشد.
پس قرار است چه اتفاقی بیفتد؟

زاغ سیاه اجندای امریکایی روی بام ارگ نشسته و قار قار می کند. بعید نیست که امریکا قصد دارد حامد کرزی را همان گونه که دسته های خشمگین، معمرقذاقی را در یک مسیر بیابانی سلاخی کردند، به زور و حرکت خشونت بار متحدانش از سوراخ ارگ بیرون کند. یا یک دوره استخوان شکنی کوتاه مدت به راه بیاندازد. عقل عادی بعید است قبول کند که امریکا تمدید اقامتِ کرزی در ارگ و درسیاست آینده ی افغانستان را تحمل خواهد کرد.