-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۴ خرداد ۶, چهارشنبه

عوامل آرامشِ پیش از توفان درشمال

امریکایی ها احتمالاً تا روشن شدن نتایج مذاکرات بین قدرت های منطقه، «شمال» را خرمن میمالند.


شورای امنیت ملی، دریک اعلامیه یی تازه، با تلاشی ساده لوحانه سعی کرده است نشان دهد که در عقب امضای سند مقدماتی پیمان اطلاعاتی بین پاکستان وافغانستان دست نداشته است. حنیف اتمر که به عنوان عامل اصلی، آماج شدید ترین انتقاد ها قرار داشت، بدین وسیله پای خود را از معرکۀ  پیمان بندی استخباراتی با پاکستان بیرون کشید.

 علتی که برای این کار بیان شده، خنده آور است. 

امکان آن وجود داشت که توجیهات وادلۀ آبرومند تری ذکرمی شد؛ مگر، واکنش وضد واکنش درافغانستان، هماره خام و آبکی است. درحالی که نزدیکی با پاکستان، از کوره راه های محالی باید بگذرد، از همین حالا حکومت ودولت را به دو پاره تقسیم کرده و برائت نامۀ شورای امنیت، برای خواباندن اذهان برافروختۀ عمومی نشر شده است.

از مجموع نگاشته های اطلاعاتی که به طور گذرا درشبکه های ارتباطی از سوی تحلیل گران اطلاعاتی از کشور های مختلف منتشر می شود، برمی آید که نارضایتی مقامات دهلی از یک رشته تماس های به ظاهر امیدوارکننده بین پاکستان وافغانستان بسیار شدید بوده است. براساس همین منابع، اکنون با پا درمیانی امریکا، چانه های اطلاعاتی بین دهلی واسلام آباد شروع شده است. تا این جای کار، اصرارهندی ها، بر تمرکز قدرت و صلاحیت سوق وادارۀ جنگ بین المللی دردست مقامات کابل است. ادامۀ صلاحیت کار دردست آی، اس، ای، با مخالفت هند وایران رو به رو است.

گزینۀ مسقتل هند- ایران، استفاده از تروریزم برضد تروریزم است که درهرحالتش، امنیت ملی واقتصاد پاکستان را با تهدید روبه رو می کند.

بدین ترتیب، این مسأله احتمالاً درکاهش فشارعملیاتی برای سقوط کندز یا مسیرهای تراتزیتی بدخشان که مدتی قبل افزایش یافته بود؛ تأثیر گذاشته است. میزبانی چین از هیأت طالبان در پا فشاری هندی ها برای انتقال جنگ از وزیرستان به سوی مراکز اصلی سیاست پاکستان نیز مزید بر علت است و تا زمانی که این گره گشاده نشود؛ بحث عبور داعش از «شمال» به جای دیگر، با خطراتی غیرقابل پیش بینی مقابل خواهد بود.

سران نظامی وسیاسی ایران نیز، ظرف روزهای اخیر، درهمان خطی رانده اند که هندی ها پالیسی خود را از همان مسیر راه انداخته اند. هم سویی بین هند- ایران صریح و کارتمام است و بخش هایی از گروه طالبان نیز درین مسأله مشارکت دارند.
بنا برین، تغییرات محوری در شمال افغانستان بی هیچ تردیدی، با واکنش مشترک هند- ایران- روسیه مواجه خواهد بود و هشدار های والی بلخ نیز تصادفی نیست. عقب نشینی شورای امنیت ملی افغانستان، نه به خاطر آن است که گویا از «تسوید» یا امور مقدماتی متن پیمان اطلاعاتی پاکستان- افغانستان خبرنداشته اند؛ بل، به خاطر این است که این قضیه، الا اطلاع بعدی در گرو تماس های بازیگران حاضر درصحنه است. یا توافقی پیش می آید؛ یا تصادم درپیش است.
ممکن است تماس های جاری، یا به توافق عمومی و ابتدایی روی میکانیزم عبور از «شمال» بین قدرت ها منجر شود و یا مسیر بازی شکل دیگری به خود بگیرد. هندی ها تحت هیچ شرایطی حاضر به پذیرش بازگشت پاکستان عقب میز سرنوشت سازی برای افغانستان نیستند و برخلاف گذشته، ابزار های دهشتناک فشار و تهاجم برعلیه هر نیرویی را که به این اجندا یاری برساند؛ دراختیار خود دارند.