------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ مرداد ۱, پنجشنبه

ملاعمر زنده است.

یادداشتی از خلیل «پژواک»

مسأله این نیست که ملا عمر کشته شده یا نشده، هست یا نیست. ساختار رهبری طالبان به مراتب پیچیده تر از آنست که با مرگ یک فرد فرو بپاشد. ظاهرن ملا عمر امیر طالبان است، اول و آخر این گروه و کسی که به تنهایی منبع صدور دستور یک تشکیلات وسیع است و تصمیم گیرندۀ نهایی و حرفش هم نص غیر قابل برگشت و تجدیدنظر ناپذیر. ملا عمر این همه امکانات را صرفن در رهبری جنگ «بر طالبان جنگجو» دارد. به بیان دیگر، او امیر است تا دستور جنگ بدهد. همین. اما زمانی که مسایل غیر جنگی پیش می آید، ما صرفن با یک امیر تام الاختیار مواجه نیستیم. با مجموعۀ از خواست ها، انتظارات، نیازها، بازی ها، استراتژی ها، سودها و زیان های منابع و نهادهایی مواجهیم که آثار جنگ و صلح در افغانستان بر آن نیازها و استراتژی ها مترتب است.
از این منظر، مرگ و زندگی ملا عمر برای عاملان انتحاری و سربازان پا برهنۀ طالب اهمیت دارد. اما برای مردم افغانستان حامل هیچ تغییری نیست. حکومت افغانستان در «موری» با گروه/گروه هایی مذاکره می کند که در جنگ و صلح در افغانستان، سود و زیان هایی را تعریف کرده اند. 
نگرانی ما زندگی و مرگ ملا عمر نباید باشد. نگرانی اصلی، سنجیدن تمهیدی است تا بتواند برای مجموعۀ عناصر دخیل در آرامی و ناآرامی افغانستان منافعی را تعریف کند که تضمین آن فقط در تأمین ثبات سیاسی و امنیتی افغانستان ممکن باشد. کاری که حداقل از حاجی دین محمد، که نه سر رشتۀ سیاست و امنیت دارد و نه به شیطنت های جهان مدرن و تعاملات منطقه یی واقف است، بر نمی آید. به بیان شاعرانه تر، تا زمانی که حاجی دین محمد گفتگوکنندۀ ما در مذاکرات صلح باشد، ملا عمر -را اگر منبع صدور جنگ بپنداریم-هنوز زنده است.