------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ مرداد ۲۶, دوشنبه

به جای حجاب، بی عدالتی را هدف بگیرید.

خوانش متن زیر برای روشنگران، تحصیل یافته ها، نسل دوم مجاهدین وسیاستگران بسیار مهم است.

آنچه می خوانید نامه ایست که شمس الواعظین پژوهشگر علوم مذهبی واجتماعی و سردبیر محروم از روزنامه نگاری خطاب به مراجع مذهبی ایران نوشته است:

ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢﭼﻨﺪ ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﻋﻈﺎﻡ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻢ .
ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯﻣﺮﺍﺟﻊ ﺗﻘﻠﯿﺪ ﺑﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺣﺠﺎﺏ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ ﺣﺴﻦ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺪﻭﺍﺭﺩ ﻋﻤﻞ ﺷﻮﺩ ﻭﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻨﺠﺎﺭ ﺷﮑﻨﯽ ﺗﻮﺻﯿﻒ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﻫﺪ.
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥﻋﻠﻮﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﺩﺭ ۳ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺩﺧﺎﻟﺖﮐﻨﻨﺪ:
ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﯼﻣﺮﺩﻡ، ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺧﻮﺭﺍﮎ ﻭ ﭘﻮﺷﺎﮎ ﻣﺮﺩﻡ، ﺍﺗﺎﻕ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﺩﻡ .
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﺩﺭ ﺍﯾﻦ ۳ ﺣﻮﺯﻩ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻧﺘﯿﺠﻪﺍﺵ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﮐﻪﺩﺭﮐﺸﻮﺭﻣﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪﺵ ﻫﺴﺘﯿﻢ.
ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﭼﻨﺪ ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﻋﻈﺎﻡ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻢ:
ﺁﯾﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﻦﮐﺸﻮﺭ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻘﻮﻟﻪ ﺣﺠﺎﺏ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﯾﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﯼﺩﯾﮕﺮﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯿﺸﻮﺩ .
ﺁﯾﺎ ﻣﺮﺍﺟﻊﺗﻘﻠﯿﺪ ﺍﺯ ﺣﺠﻢ ﻭ ﻧﺮﺥ ﻭ ﭘﯿﺎﻣﺪﻫﺎﯼ ﻭﯾﺮﺍﻧﮕﺮ ﺗﻮﺭﻡﺍﻃﻼﻉ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﯾﺎ ﻧﻪ؟
ﺁﯾﺎ ﻣﻌﯿﺸﺖﻣﺮﺩﻡ ﻭﻓﻘﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻣﻬﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ؟ ﮐﺎﺩ ﺍﻟﻔﻘﺮ ﺍﻥ ﯾﮑﻮﻥ ﮐﻔﺮﺍ ﺩﺭ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﺩﺍﺭﺩ؟
ﺁﯾﺎ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﻋﻈﺎﻡ ﺍﺯ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻫﺎ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻣﺎﻟﯽ ﺩﺭ ﺭﺩﻩﻫﺎﯼ ﺑﺎﻻﯼ ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ ﺑﺎ ﺧﺒﺮﻧﺪ ﯾﺎﺧﯿﺮ؟
ﺁﯾﺎ ﻣﯿﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﯽﻋﺪﺍﻟﺘﯽ ﻗﻀﺎﯾﯽ ﺑﯿﺪﺍﺩ ﻣﯿﮑﻨﺪ؟
ﺁﯾﺎ ﻣﯿﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﯽ ﻫﻮﺍ، ﺩﺭ ﺗﺨﺮﯾﺐ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻣﯿﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺭﺍﻫﻬﺎﯼ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺗﺼﺎﺩﻑ ‏( ﻫﺮ ۲۳ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﯾﮏ ﮐﺸﺘﻪ ﻭ۳ ﺗﻦ ﺯﺧﻤﯽ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ ‏) ﺩﺭ ﺳﻘﻂ ﺟﻨﯿﻦ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﭘاﺮﺍﺯﯾﺘﻬﺎﯼ ﺍﺭﺳﺎﻟﯽﻧﻬﺎﺩﻫﺎﯼ ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ، ﺩﺭ ﻣﯿﺰﺍﻥﺑﯿﮑﺎﺭﯼ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﯿﻞ ﮐﺸﻮﺭ، ﺩﺭﻣﯿﺰﺍﻥ ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻐﺰﻫﺎ، ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪﻣﯿﺰﺍﻥﻃﻼﻕ ﺑﻮﯾﮋﻩ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﺟﻮﺍﻥ، ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﺎﻻ ﻭﻏﯿﺮ ﺭﺳﻤﯽﺍﺧﻼﻗﯽ، ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﺮﺥ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺍﯾﺪﺯ، ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺭﺷﻮﻩ ﺑﮕﯿﺮﯼ ﺩﺭﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﯼ ﺷﻬﺮﺩﺍﺭﯼ ﻭﺍﺩﺍﺭﺍﺕ ﺩﻭﻟﺘﯽ، ﺩﺭﺯﻣﯿﻨﻪ ﮐﺎﻫﺶ ﺷﺪﯾﺪ ﺍﻣﯿﺪ ﺑﻪ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻭ … ﺟﺰﻭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺍﻭﻝ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯿﺸﻮﺩ؟
ﺁﯾﺎ ﻣﺮﺍﺟﻊﻋﻈﺎﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﻮﻻﺕ ﺑﺎ ﺧﺒﺮﻧﺪ ﯾﺎ بی ﺧﯿﺮ؟
ﺍﮔﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﭘﯿﺎﻡ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﻧﻤﯿﺸﻨﻮﯾﻢ؟ ﭼﺮﺍ؟ ﻭﺍﮔﺮ ﻧﯿﺴﺘند ﺣﺠﺎﺏ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺗﻠﻘﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺳﮑﻮﺕ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ، ﺯﯾﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺩﺭﺣﻮﺯﻩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﯾﻬﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﯽﭼﺮﺍ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﻋﻈﺎﻡ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻘﻮﻻﺗﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﯼ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ، ﺣﺠﺎﺏﻭ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﭘﺎﺱ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺋﻠﯽ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺣﺮﻑﺯﺩﻥ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﻫﯿﭻ ﻫﺰﯾﻨﻪﺍﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯﯾﺎﺩ ﻧﻤﯿﺒﺮﻡ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﻋﻈﺎﻡ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮﺭﻭﺯﯼ ﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﺭﺍﺩﯾﻮ ﻭ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﻋﻠﻤﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﻣﻠﺖ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺍﯾﻤﺎﻥﻣﯿﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﮐﻦ ﻓﯿﮑﻮﻥ ﻣﯿﺸﻮﺩ. ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ۳۳ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻣﯿﮕﺬﺭﺩ ﻭ ﻧﻪﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﻪ ۲۴ ﺳﺎﻋﺖ ﻭ ﻧﻪ ﯾﮏ ﮐﺎﻧﺎﻝ ﮐﻪ ﺩﻫﻬﺎ ﮐﺎﻧﺎﻝ ﻭ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﻭ ﻧﺸﺮﯾﺎﺕ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ ﻣﺴﺎﺟﺪﻭ ﺗﮑﯿﻪﻫﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﺑﺮ ﺩﺭ ﺑﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭﺗﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﭼﺮﺍ ﺩﯾﮕﺮ ﮔﻠﻪ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ؟
ﻭ ﭼﺮﺍ ﺑﻪﺟﺎﯼ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﺍﻣﺜﺎﻝ ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺳﯿﺎﺳﺘﻬﺎﯼ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺗﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺘﺎﺩﯾﺪ ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘﯿﺪﺗﯽ ﻣﺮﺩﻡﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺭﺟﺎﻉ ﻣﯿﺪﻫﯿﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﺕ ﻋﻤﻞ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﻃﻠﺐ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ؟
ﺷﻤﺎ ﺑﻪﮔﻮﻧﻪﺍﯼ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﯿﮑﻨید ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﮐﺎﺭ ﺷﻤﺎﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺤﺮﻑﺷﺪﻧﺪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻣﺘﻬﻢ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺷﻤﺎ ﻫﯿﭻ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺘﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺏ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩﻧﻤﯿﮕﯿﺮﯾﺪ.
ﺣﻀﺮﺍﺕ ﺩﻏﺪﻋﻪﻣﻨﺪ ﺁﯾﺎﺕ ﻋﻈﺎﻡ! ﺁﯾﺎ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺗﻨﮕﺪﺳﺘﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﯿﮑﺎﺭﯼ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺭﺷﻮﻩ ﺧﻮﺍﺭﯼ ﻭ ﺭﺑﺎ ﺧﻮﺍﺭﯼﻧﻬﺎﺩﯾﻨﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺟﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﭘﺎﺭﺍﺯﯾﺘﻬﺎﯼ ﮐﺸﻨﺪﻩ ‏( ﻃﺒﻖﮔﺰﺍﺭﺵ ﺧﺎﻧﻢ ﺩﮐﺘﺮ ﻭﺣﯿﺪ ﺩﺳﺘﺠﺮﺩﯼ ﻭﺯﯾﺮ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﺩﻭﻟﺖ ﻗﺒﻠﯽ ‏) ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﺎﺭ ﻣﻮﯼﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩﺑﺎﻧﻮﺍﻥ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﮐﻤﺘﺮﯼ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺭﺩﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﻭ ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺗﮑﻠﯿﻒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ. ﻣﺎ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺍز ﺷﻤﺎ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺑﻮﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﻏﯿﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﮔﻮﺷﺖ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ.‏( ﻃﺒﻖﻧﺺ ﺻﺮﯾﺢ ﻗﺮﺍﻥ ‏)
ﻭ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺑﻮﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﺍﺣﻞ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺒﯿﻊ ﻭﺣﺮﻡ ﺍﻟﺮﺑﺎ ‏( ﻃﺒﻖﻧﺺ ﺻﺮﯾﺢ ﻗﺮﺍﻥ ‏)
ﻭﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺑﻮﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﺍﻟﻤﻠﮏ ﯾﺒﻘﯽ ﻣﻊ ﺍﻟﮑﻔﺮ ﻭﻻ ﯾﺒﻘﯽﻣﻊ ﺍﻟﻈﻠﻢ ﻭﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﮐﻪ …
ﻭ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﻭ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ … ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﻫﺎ ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ به ﺟﻤﻊ ﺍﯾﻤﺎﻥﺁﻭﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﭘﯿﻮﺳﺘﯿﻢ.
ﺣﺎﻝ ﺷﻤﺎﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺁﯾﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺁﻣﻮزﻩﻫﺎﯼ ﺩﯾﻨﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮﺍﺗﯽ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍزﺁﻥ ﺑﯽ ﺧﺒﺮﯾﻢ؟ ﯾﺎﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﺍﺣﺘﯿﺎﻁ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺮﺩﯾﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﻩ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻗﻄﻊ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ ﻣﺎﻟﯽ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﯿﺪ؟
ﭘﺮﺳﺶ ﺁﺧﺮﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ ﻣﺮﺟﻌﯿﺖ ﺷﯿﻌﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺳﺪﻩﻫﺎ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﻣﯽﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﺁﯾﺎ ﺍﯾﻦﺭﻭﯾﻪ ﻭ ﯾﺎ ﺳﻨﺖ ﺣﺴﻨﻪ ﻣﺮﺟﻌﯿﺖ ﺷﯿﻌﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺟﻬﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺩﻟﯿﻠﺶ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺸﯿﯿﻊ ﯾﻌﻨﯽ ﻧﺠﻒ ﺍﺷﺮﻑ ﻋﻼﻣﻪ ﺳﯿﺴﺘﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ﺭﻏﻢ ﻧﻔﻮﺫ ﺑﻼ ﻣﻨﺎﺯﻉﺩﺭ ﻋﺮﺍﻕ ﺣﺪ ﻭ ﺣﺪﻭﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺮﺟﻌﯿﺖ ﺷﯿﻌﻪ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺑﻬﺖ ﻭ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﻭ ﺷﺎﻥﻣﺮﺟﻌﯿﺖ ﺭﺍ ﭘﺎﺱ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭘﺮﺳﺶ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺧﻄﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﯿﺮﻭﺩ ﻭ ﯾﺎ ﺧﺪﺍﯼﻧﺎﮐﺮﺩﻩ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺑﺨﺸﻬﺎﯼ ﻧﺎﻫﻤﻮﺍﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ ﻭﮐﺪﺍﻡ ﺭﻭﯾﮑﺮﺩ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺳﻼﻡﻧﺰﺩﯾﮑﺘﺮ ﺍﺳﺖ؟