------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ مرداد ۲۹, پنجشنبه

فرودِ زاغ سیاه، بر ایوان اسلام آباد

درنگی برجدایی امارات عربی از پاکستان


نارندرا مودی نخست وزیرهند به تاریخ هفده آگست در گردهم آیی پنجاه هزار نفر از هندی ها در میدان کرکت دوبی، از جنگ بی امان علیه تروریزم که آشکارا به پاکستان کنایه می پراند، سخن گفت.

مودی گفت دیگر طالبان خوب یا طالبان بد وجود ندارد و حالا زمان آن است که جنگ بین حامیان ترور و طرفداران انسانیت شعله ور شود.
 پاکستان درتنگنای عجیبی قرار گرفته است و افغانستان پس از عبور ازورطۀ دو دسته گی داخلی و طرد بی حکومتی موجود، می تواند سیاست متهورانه وتعریف شده یی را با استفاده از مفاد پیمان استراتیژیک با دهلی وواشنگتن و همچنان تعهدات پایدار ناتو، دربرابر پاکستان در پیش گیرد.
مودی خطاب به پاکستان اظهار داشت که شما ده، بیست، چهل سال از ترور حمایت کردید، راه غلط سپانسر گری تروریزم را رها کنید. 
این هشدار، بی سابقه بود.
همسویی امارات ( از حامیان اصلی طالب) با هند، یک فصل تازه یی را درسیاست اعراب گشوده است. نزدیکی داوطلبانه امارات با هند، نتیجۀ گسترش قدرت روز افزون ایران شیعه است که کل جهان تسنن در اردوگاه اعراب را ترسانده است. انفصال هم وندی امارات از پاکستان و رفتن در کنار دشمن پاکستان، ظاهراً ماحصل امتناع پاکستان از مشارکت درجنگ یمن بود. این دگرسانی،  خبر بسیار بدی برای آی، اس، آی است. اقتصاد پاکستان، توان نگهداری هزاران مدرسۀ افراطی وانتحاری سازی را ندارد.
پاکستان در زمان «جهاد» و یورش های طالبان، مجری نیابتی تمویل کننده گان جهانی بود؛ این نقش از 15 سال به این سو، با حضور بی واسطه نیروهای جامعه بین المللی، اعتبار خود را مرحله به مرحله از دست داده است. اکنون پاکستان برای متحدان جهانی خود به یک درد سر بدل شده است. سیاست سنتی پاکستان نسبت به افغانستان با پروژه بین المللی جاری در تقابل قرار دارد. پاکستان دیگر مدیر جنگ نخواهد بود.

انسداد راه تدارکاتی ناتو- امریکا برای ششماه، کشتن 2356 سرباز امریکایی، 454 سرباز انگلیسی، 19950 مجروح امریکایی، 2188 زخمی انگلیسی، وبیش از بیست هزار زخمی از ملیت های مختلف در چهارچوب قوای ناتو که همه از سوی پاکستان مدیریت شده، فراموش هیچ کسی نشده است.
چنین کنش ها، هشداری بود که نگاه بین الملل را نسبت به آینده روابط درازمدت با پاکستان متحول ساخت. پاکستان گور خود را آگاهانه حفر کرد؛ همان گونه که کرزی - فهیم سیاست اسفبار شان را در برابر امریکا و ناتو تنظیم کرده بودند. درپروژه جدید عملیات استراتیژیک، همیت یافتن بیش از پیش  جئوپلتیک افغانستان، جایگاه سنتی پاکستان درمحاق انزوا قرار داده است.

آی،اس، ای هنوز خمار نوستالژیک دوره جهاد و طالب را از سر به در نکرده است و مدت ها طول خواهد کشید تا فقط یک کابوس برایش باقی بماند. شیخ های خلیج اکنون به استیصال افتاده در کمال زبونی، از سایه ایران گریزان اند. رها کردن دست پاکستان به وسیله امارات که احتمالاً عربستان نیز چنین خواهد کرد، پاکستان را به این صرافت خواهد کشاند که از سیاست کهنه و کافرانۀ خود در برابر افغانستان دست برداشته و یک رویکرد تازه را بنا کند.